سینماسینما، محمد حقیقت، جشنواره فیلم کن؛ پارک چان ووک که از سردمداران موج نو سینمای کره جنوبی است، بارها در جشنواره کن حضور داشته و جایزه نیز بدست آورده بود. آخرین اثرش «انتخاب دیگری نیست» سال گذشته بجای شرکت در کن، به مسابقه ونیز راه یافت ولی چندان هم مورد توجه قرار نگرفت، امسال وی برای نخستین بار ریاست هیات داوران یک فستیوال مهم جهانی را بعهده دارد ودر گفتگویی که روز اول جشنواره با او انجام‌ شده درباره مسائل گوناگون صحبت کرده که خلاصه آن در زیر خواهد آمد.

در سال ۲۰۱۷ که فیلمش در مسابقه کن بوده، رییس داوران آن، پدرو المادوار، جایزه‌ای به فیلم وی نداد. جالب است که امسال او رییس داوران است و فیلم پدر المادوار در مسابقه حضور دارد. وقتی در این رابطه از او سوال می‌کنند، می‌گوید: من منصفانه قضاوت خواهم کرد. فعلا هیچ فیلمی از مسابقه را ندیده ام، اما در لیست فیلم‌ها که نگاه می‌کنم روی برخی از آنها فوکوس کرده‌ام و در پایان باید دید کدام فیلم بر دیگری ارجحیت پیدا خواهد کرد. قضاوت کار دشواری است اما کار لازمی است. اگر بخواهید بدانید که فیلم‌بین حرفه‌ای هستم یا نه، باید بگویم بیشتر فیلم‌های کلاسیک را تماشا می‌کنم. عضو داوری بودن این فرصت را مناسب می‌کند که فیلمهای جدید ببینیم. این را بگویم که برای من بهترین فیلمی که نخل طلا برده است، آن است که سال‌ها بعد همچنان ارزش دیدن و در خاطره ماندن خود را حفظ می‌کند؛ مثلا فیلم «یوزپلنگ» ویسکونتی هنوز در ذهنم مانده.

وی در مورد رابطه سیاست و سینما اضافه می‌کند: باید بگویم که «سرمایه‌گذاران از نخستین سانسورچیان برای یک فیلم هستند.» البته فکر نمی‌کنم که ترکیب سینما و سیاست چندان نیاز باشد. گاه برخی فیلم‌های ابستره در طول زمان‌ها تاثیرات خود را خواهند گذاشت. بستگی دارد که کارگردان چگونه سیاست را بکار برده باشد. بعنوان آرتیست و هنرمند معتقدم که باید مراقب باشیم که به دامان پروپگاند نیفتیم. صحبت کردن راجع به یک مسئله سیاسی، چگونه می‌تواند شفاف با زبان هنری باشد؟ این موردی است که باید به آن توجه داشته باشیم. در کشور من (کره جنوبی) سینماگران توانسته‌اند از نفوذ سیاست بر روی آن‌ها خود را رها کنند، بسیاری از آنها به گیشه سینما فکر می‌کنند.

رئیس هیات داوران جشنواره کن ۲۰۲۶ در ادامه صحبت‌هایش می‌افزاید: در مورد مسئولیت‌پذیری در برابر تماشاگر باید بگویم که من مسئولیت ناپذیری را ترجیح می‌دهم.