سینماسینما، محمد حقیقت: میشل سیمان دیروز یکشنبه در گورستان مشهور پاریس (پانتن) با حضور نویسندگان، منتقدین و خانواده سینمای فرانسه به خاک سپرده شد.
جدا از تجلیل های افراد مشهور بر سر مزار او، آقای تی‌یری فرمو دبیرکل جشنواره کن هم در ستایش از میشل سیمان سخنرانی کرد. بدون شک سینمای جهان یکی از برجسته‌ترین منتقدان خود، آقای میشل سیمان را در ۱۳ نوامبر از دست داد. وی از قابل احترام‌ترین منتقدان سینمایی در سطح جهان به حساب می‌آمد.
سیمان، متولد ۱۹۳۸ در پاریس در ۸۵ سالگی، در زادگاه خود پاریس درگذشت. وی از همان سال‌های جوانی در دوره دبیرستان شیفته سینما و نوشتن درباره آن شد. سپس با نوشتن یک نقد مفصل درباره «محاکمه» اثر اورسون ولز در ماهنامه «پزیتیف» در سال ۱۹۶۳ بر شهرتش افزوده شد. سه سال بعد از آن، به عضویت کمیته نویسندگان اصلی این ماهانه در آمد و سپس سردبیر آن شد که تا آخر عمر در این مقام باقی ماند.
پرستیزی که وی برای این نشریه بدست آورد، آن‌را در ردیف مجله مشهور «کایه دوسینما» قرار داد. میشل سیمان جدا از نقد نویسی در این نشریه خود، یک برنامه هفتگی رادیویی هم در زمینه سینما اداره می‌کرد به نام پروژکسیون خصوصی که از اعتبار خاصی برخوردار بود و همچنین در برخی از رسانه‌های سینمایی دیگر هم نقدهای باارزش می نوشت.
قابل یادآوری است که برخی از کارگردانان و پخش کننده‌ها برای تبلغ درباره فیلم خودشان گاه جملاتی از نقدهای آقای میشل سیمان را روی پوسترهای خود درج می‌کردند. وی از نزدیک با کارگردانان بزرگ جهانی در ارتباط بود و کتابشهای تحلیلی درباره آثار آنان منتشر کرد، همچنین گفتگو با این کارگردانان مطرح جهان اعتباری به آن فیلم‌هایشان می‌داد. مقالات وی حالت مرجع برای دیگران داشت. از جمله کتاب‌های مشهور او درباره استنلی کوبریک، الیا کازان، فرانچسکو رزی، جوزف لوزی، جری شاتزبرگ، فریتز لانگ، جان بورمن، آنجلوپولس، جین کامپیون، و غیره را به رشته تحریر در آورد. سه باز نیز جایزه بهترین کتاب سال را بدست آورد. جدا از پرداختن به آثار نام آوران، وی همواره به جستجوی کشف سینماگران ناشناس یا کم شناخته نیز می‌پرداخت. وی همچنین از منتقدین دیگر کشور ها هم دعوت به همکاری برای نوشتن در مجله پزیتیف می‌کرد، مثلا از ایران، از جمله از فرخ غفاری، مقالاتی درباره کوروساوا، و جشنواره کن و غیره به چاپ رسانده بود و درسالهای اخیر همچنین از محمد حقیقت، درباره سینما و سینماگران ایرانی مقالات گوناگونی به چاپ رسانید.
میشل سیمان داوری بسیاری از جشنواره های جهانی را نیز به عهده داشت و جدا از آن، طی مدتی نیز به طور غیر رسمی در کمیته انتخاب جشنواره کن فعال بود از جمله در جلسه ای که در سال ۱۹۹۲ برای انتخاب شدن فیلم – زندگی و دیگر هیچ- حضور داشت – او همچنین در سمت استاد دانشگاه پاریس هفتم (تمدن و فرهنگ امریکا) را تدریس می‌کرد.
جدا از نکات بالا باید افزود که میشل سیمان سینمای ایران را با علاقه بسیار از سالها پیش دنبال می‌کرد و اولین منتقد اروپایی بود که عباس کیارستمی را با فیلم خانه «دوست کجاست؟» در سال ۱۹۸۹ کشف و معرفی کرد و در ستایش او در روزنامه لوموند و سپس در ماهنامه پزیتیف مطلب نوشت و سپس چندین بار روی جلد ماهنامه پزیتیف را به آثار عباس کیارستمی اختصاص داد، جدا از آن پرونده‌هایی نیز به سینمای ایران اختصاص داد. مدیر جشنواره کن در موردش گفت: «بدون میشل سیمان جشنواره دیگر مثل سابق نخواهد بود.»
مطبوعات و دیگر رسانه های فرانسه در تجلیل از او بسیار نوشتند و شماره آینده پزیتیف اختصاص به او خواهد داشت.
عکس ابتدای مطلب: محمد حقیقت با میشل سیمان در جشنواره کن – عکس از پرویز جاهد
عکس زیر، تی‌یری فرمو بر مزار سیمان/ عکس: محمد حقیقت
لینک کوتاه
مطالب مرتبط
- «دگر»؛ فیلمی که در یک صحنه تئاتر میگذرد
- کدام فیلمها اسکاری خواهند شد؟
- جشنواره ونیز ۲۰۲۶/ «کمی نور»؛ در شرایط ناامیدی
- «۱۵/۱۸» (محلی برای شفا)؛ صدای عصیان جوانان فرانسوی
- «ناگهان»؛ فیلم موفق فرانسوی از کارگردانی ژاپنی
- چگونه سینمای فرانسه در انتخاباتِ ریاست جمهوری۲۰۲۷ تاثیر میگذارد؟
- «اودیسه»ی نولان خوب است اما نه بیشتر!
- موزه سینمای ایران و شبی برای بزرگداشت عباس کیارستمی
- «گرما»؛ فیلمی درباره اضطراب قتل غیرعمد
- عباس کیارستمی؛ برجسته‌ترین سینماگران ایرانی در صحنه جهانی
- شصتمین جشنواره فیلم کارلووی واری؛ فیلم عباس کیارستمی نمایش داده میشود/ اهدای سه جایزه و یک تجلیل
- بحث بر سر فیلمی که نخل طلا گرفت
- تولد هفتادسالگی سینمای هنروتجربه
- شنبه روز خوبی است؟/ آنچه در جشنواره کن میگذرد
- گزارش محمد حقیقت از کن ۲۰۲۶؛ یک فیلم فرانسوی در صدر جدول منتقدان/ محبوبیت پایینِ «داستانهای موازی»
پربازدیدترین ها
آخرین ها
- شکست تام کروز و ایناریتو در اولین روز اکران «داگر»
- درباره «مردی که میخواست سلطان باشد»/ مُردن، بدونِ عاشقی، چه غمانگیز است!
- یادداشتی بر نمایشگاه نقاشیهای انتزاعی حسین اسماعیلی؛ «سوی بیکرانگی» حاصل جوششی خلاقانه است
- افتتاحیه سیوهشتمین جشنواره فیلمهای کودکان و نوجوانان / گزارش تصویری
- «بچهخرس» در خانه هنرمندان ایران/ علی غریب «تناسخ…» را روی صحنه میبرد
- «روز چهلم» و «منجمد» در جشنواره فیلم کوتاه تهران
- سه فیلم ایرانی در سی و نهمین جشنواره توکیو
- یادداشتی بر نمایشنامهخوانی «غروب در دیاری غریب»؛ شگفتی از ساز و کار جهان، وقتی عروسکها زبان باز میکنند
- اهدای ششمین نشان عالی خورشید به احمد ضابطی جهرمی
- «کودکی سیزیفوس» بهترین مستند کوتاه خارجی هاریانا شد
- «دگر»؛ فیلمی که در یک صحنه تئاتر میگذرد
- روزشمار جشنواره تورنتو؛ در حال و هوای سینما
- «مادرکیو»؛ بهرهگیری از فانتزی به عنوان زبان اثر
- «سرزمین فرشتهها» نماینده ایران در اسکار ۲۰۲۷ شد
- تجلیل از اصغر فرهادی در ترکیه
- «پسماند»؛ کابوسی از یک رنج
- «سکس و فلسفه»؛ دلا خو کن به تنهایی
- «توپ سیاه»؛ رکورد شکن گیشه اسپانیا
- جایزه کوروساوا به محمد رسولاف داده میشود
- وودی آلن در اسپانیا فیلم میسازد
- پروانه نمایش «ذوق مرگ» صادر شد
- صورتبندی مبحث سوپراستار در سینمای ایران
- با فروش ۲۶ میلیون دلاری؛ اکران مجدد «انتقامجویان: آخر بازی»، «قلب هیولا» را پشت سر گذاشت
- «نقطه ضعف»؛ سفری از رئالیسم به سوررئالیسم
- نمایش «ژولیت و شاه» و برگزاری نشست «انیمیشن؛ میان هنر و چالش»/ اشکان رهگذر داور بخش «استعدادهای جدید» جشنواره انیمیشن برلین شد
- کدام فیلمها اسکاری خواهند شد؟
- مراسم یادمان محمدرضا شجریان / گزارش تصویری
- فستیوال واک؛ تلاش برای پیوند نسل قدیم و جدید گویندگی
- برنده شیرطلای ونیز در راه آکادمی داوری/ «زن ناشناس» نماینده دانمارک در اسکار۲۰۲۷ شد
- «کوچ اجباری» از پرتغال جایزه گرفت
