پایگاه خبری تحلیلی سینماسینما

سینماسینما، ایلیا محمدی‌نیا

«شهرک» به کارگردانی علی حضرتی ایده خوبی دارد. این که زندگی عرصه نقش آفرینی است. اینکه ما غالبا آن‌گونه رفتار می کنیم، آن‌گونه لباس می پوشیم، آن‌گونه حرف می زنیم که اطراف ما اعم از خانواده، دوستان، جامعه و شرایط پیرامونی از ما انتظار دارند.

نوید فلاحتی در جامعه بزرگ روابط خوبی با نامزدش هما دارد. شیفته اوست. اما او در جامعه کوچکتر یعنی شهرک نقشی دیگر را می پذیرد و باورش می کند تا فرشته جایگزین هما شود و سکانس پایانی اشارتی به این است که همه شهر چنین تجربه زیستی را دارند. درست همان‌گونه که نوید پذیرفت در نقش جدیدش ظاهر شود.
مشکل فیلم از جایی شروع می شود که قرار بود نقطه قوت آن باشد.
اما کارگردان در پرورش ایده جذابش دچار لکنتی اساسی می شود. چرا که فیلم در بخش تصویری این ایده عملا دستش از هر گونه خلاقیت و نوآوری خالی است در نتیجه دل به متن می بندد که این خلأ را پر کند اما داستان تک خطی بدون اوج و فرودی چشم نواز و دلنشین عملا امکانی برای کشش ایده نمی یابد و فیلم در همان سطح ایده جذاب می ماند و این برای مجاب کردن مخاطب کافی نیست.