پایگاه خبری تحلیلی سینماسینما

ابراهیم حاتمی‌کیا

یا لطیف
دوست داشتن رضا کار سختی نیست . او در مواجهه با من همیشه واضح و شفاف بوده است. در بیان احساسش صریح و موثر است ، و غشّی ندارد. اگر آژانس و روبان قرمز را میزان بگیرم ، مدتهاست که از هم دوریم ، ولی به محض رودررویی ، بسرعت کوک می شویم و من همان رضای با نشاط را می بینم که کمی چین و چروک ایام به آن اضافه شده است. کاش گزارش یک جشن در زمان خودش پخش می شد تا این فاصله جبران می شد.
رضا در مشق های من نماینده عقل است و استدلال و منطق. به نظرم هربار در فیلمی سراغ احساس رفته ، به دلم ننشسته.
رضا واضح است و به قول فیلمبرداران شارپ فوکوس. سیمای رضا نشان عقل است. هندسه دارد. گوشه های تیز دارد . اگر از این منظر او را در مشق های من سراغ بگیرید مدتهاست ، من در این قسمت تعطیلم و بالمآل جای رضا خالیست. اشتباه نشود. آنچه می گویم جلوه بیرونی رضاست و نه ذاتی او.
رضا فقط یک بازیگر نیست. او یک آرتیست است. آرتیست در عکاسی ، لباس ، پیکرتراشی و نویسندگی . من رضا را یکی از عاطفی ترین بازیگران این سرزمین می دانم. در اوج قدرت نمایی و حیرت دادن بیننده ، در او کودکی دیدم. کودکی معصوم و صادق.
رضا مشاور خیلی خوبی هم هست . هنرمند باسوادی ایست. صرفأ گنجه کتاب نیست. او می داند چگونه از یافته هایش به شکل درست و بجا استفاده کند.
نمی دانم فعالیت های خارج از سینمای او را باید تبریک گفت یا کمی نگران شد. چرا که حس حس می کنم رضا مدتی ایست که سینما را جدی نمی گیرد. شاید سینما دیگر جدی نیست.
رضا یک مصلح است.سلوک دارد . زخم دارد و هنرمندی که زخم نداشته باشد ، بودن و نبودنش فرقی نمی کند.
رضای کیانیان عزیز ، پایدار باشی.

ابراهیم حاتمی کیا/ دیماه ۹۴

این یادداشت در کتاب بزرگداشت رضا کیانیان در سی و جهارمین جشنواره منتشر شده است.