سینماسینما، زهرا مشتاق
هیچ اشکالی ندارد که به خود کمی استراحت بدهید. لباس گشاد و راحت بپوشید و خودتان را روی مبل ولو کنید. امیلی به جای شما مدام لباس های تازه و رنگی و شیک می پوشد.
باید از کمپانی عظیم نتفلیکس ممنون باشیم که در این روزهای سخت کرونایی، می شود با دیدن «امیلی در پاریس» کمی نفس بکشیم. سختی ها را فراموش کنیم و قدری رنگ ببینیم. چه اهمیتی دارد که امیلی دختری لوس و آمریکایی است که آمده پاریس تا آنها را شکل آمریکایی ها کند؛ یک سریال تک فصل و ده قسمتی را ببینید و ذهنتان را از همه چیزخالی کنید.

یک امیلی جوان و خوشگل که اندوه از دست دادن دوست پسر آمریکایی اش طول چندانی نمی کشد و خیلی زود با چند پیشنهاد تازه از سوی مردان فرانسوی رو به رو می شود. امیلی که با این فکر به فرانسه آمده که مدل شرکت فرانسوی را تبدیل به مدل آمریکایی بکند، کم کم در مسیر دو سویه تاثیرگذاری و تاثیر پذیری قرار می گیرد و همین قصه را پیش می برد. قرار نیست دعوا و زد و خورد بشود که البته می شود؛ مثل اصطکاک امیلی و رئیسش با بازی فیلیپان لروآ بولیو به نقش سیلوی. سیلوی، امیلی را اصلا حساب نمی کند و احتمالا از ارسال این بسته لوس با لباس های رنگی پنگی از آمریکا حسابی جا خورده و دادش درآمده؛ اما امیلی با بازی دوست داشتنی لی لی کالینز هم کوتاه بیا نیست. او همیشه ایده ای دارد. چیز تازه ای از آستین درمی آورد و دو همکار مردش را که رفته رفته او را آدم حساب کرده و رفیقش شده اند، به تحسین وامی دارد. حتی سیلوی جدی و مغرور را نیز کم کم متوجه خلاقیت های به روزی می کند که یک جنس یلخی بودن و رها شدگی آمریکایی در آن موج می زند. امیلی و سیلوی نه تقابل صرف، که تفاوت های بارز دو فرهنگ آمریکایی و فرانسوی را بی هیچ قضاوتی فقط نشان می دهد. خانه های پاریسی، زندگی های پاریسی، زندگی های متاهلین معشوقه دار، شیک و به روز بودن کلاسیک و مخصوص فرانسوی در برابر شکل و جنس زندگی آمریکایی از قضا نقاط قابل تامل این سریال است.

قصه یک خطی سریال این است؛ یک کمپانی عظیم در شیکاگو، یک شرکت لوکس پاریسی را می خرد و بعد امیلی کوپر را که تخصص و مهارتش مارکتینگ است به پاریس می فرستد. امیلی یک کلمه هم فرانسه نمی داند. آن هم میان لشکری از فرانسه زبان ها که ندانستن زبانشان یک توهین بزرگ تلقی می شود. اما امیلی چیزهایی دارد که این نقصی را که کم کم با یاد گرفتن فرانسه در حال رفع آن است، می پوشاند. امیلی به شدت پشتکار دارد. اهل جا زدن نیست. با هر شرایطی کنار می دهد و با بدترین اتفاقات خود را تطبیق می دهد تا سرپا بماند. او می ماند و ادامه می دهد. اگر من جای امیلی بودم همان شش روز اول چمدانم را می بستم و با اولین پرواز به نیویورک برمی گشتم. اما ویژگی این دختر جوان آمریکایی سازش با هر رویدادی به نفع خود است. او حتی پاپوش ها را از آن خود می کند. یعنی این توانایی را دارد که خودش را در سخت ترین شرایط حتی اثبات و تثبیت کند و شاید این عصاره و رمز موفقیت تمام آمریکایی ها باشد.

نکته جالب، حداقل برای من، حضور نام لیلی کالینز یعنی همین امیلی خانم، در میان تهیه کنندگان این سریال بود. یک دختر جوان رنگی پنگی که در عالم خارج از فیلم هم آنقدر پول دارد که در فهرست تهیه کنندگان امیلی در پاریس قرار می گیرد. چراغ ذهنتان را خاموش کنید و کمی کمدی رمانتیک ببینید.
لینک کوتاه
مطالب مرتبط
- «امیلی در پاریس»؛ فانتزی لوکسی به قیمت فرار
- ۱۰ سریال برتر سال ۲۰۲۰ از سوی IMDB معرفی شد
- مهیبترین جنایات، در کمال خونسردی
- سریال جدید «آن شرلی» در سه فصل به پایان میرسد
- بن استیلر برای اپل سریال میسازد
- استقبال از «دانتون ابی» در بریتانیا/ احتمال ساخت فیلم دوم هست
- همسرِ تونی بلر تهیهکننده شد
- گفتوگو با آلکسیویچ درباره سریال «چرنوبیل»/ جوانان به کشف این رویداد پرداختند
- موفقیت «چرنوبیل»، روسیه را مجبور به ساخت سریال کرد
- دفاع جانانه بازیگر نقش آریا استارک از پایانبندی «بازی تاج و تخت»
- «طبل حلبی»/ به زمین هبوط کرده همچون دست مقتدر خدا؛ درباره سریال «پیکی بلایندرز»
- چرا جولیا رابرتز «بازی تاج و تخت» را ندید؟
- «بازی تاج و تخت» در آخرین قسمت هم گاف داد + عکس
- گاف جدید سریال «بازی تاج و تخت» + عکس
- برگزیدگان جوایز تلویزیونی بفتا مشخص شدند
نظر شما
پربازدیدترین ها
- نگاهی به سریال پریا / یک عاشقانه نامتعارف
- تاریخچه سریالهای ماه رمضان از ابتدا تاکنون/ در دهه هشتاد ۴۰ سریال روی آنتن رفت
- حقایقی درباره فیلم یک تکه نان به بهانه پخش آن از شبکه نمایش
- حیازدائی از جامعه به سبک نجلا/انتقاد شدید کیهان از سریال نجلا
- نشانهشناسی «صد سال به این سالها»؛ از اندوه بیپایان ایران تا احیای حس نوستالژی
آخرین ها
- «مرلین» به تماشاخانه هما میرود/ «اندوه اردیبهشت» روی صحنهی لبخند
- فیلمبرداری فیلم پنجاه و یکم وودی آلن تمام شد
- «فادرلند»؛ وطنی که دیگر نیست
- انتشار نسخه ویژه نابینایان «بدنام» و «کنکل»
- نامزدهای گرمی ۲۰۲۷ معرفی شدند
- مرور آثار کیارستمی در پاریس
- پایان تصویربرداری «سلبریتی»/ روایتی از تقابل چهره عمومی و جهان درونی شهرت
- نمایش مجموعهای از فیلمهای کوتاه و انیمیشن در موزه سینمای ایران
- علیرضا رهگذر درگذشت
- «مجلس قربانی سنمّار» در بیضاییخوانی
- «عشق ممکن»؛ طمع در لباس فضیلت
- نگاهی به سینمای مستقل و هنرمندانه ناصر تقوایی؛ از میزانسنهای ماندگار تا معنای ایستادگی و سکوت
- «یل» فعلا اجازه ادامه انتشار ندارد
- «همسفر» و «ذوق مرگ» در راه سینماها
- پاسداشت خسرو احمدی؛ مرد مهربانی که صادقانه کار میکند
- جلسه شورای داوری انجمن صنفی تماشاخانههای خصوصی برگزار شد؛ تأکید بر حل اختلافات درونصنفی
- سرژ رضوانی؛ هنرمندی چند وجهی که هیچگاه خود را جدا از ایران نمیبیند
- در سیونهمین دوره برگزاری؛ مستند پگاه آهنگرانی نامزد جایزه فیلم اروپا شد
- میکاییل شهرستانی «افسانههای تبای» را روی صحنه میبرد/ «چمدانهای بیمقصد» در خانه نمایش مهرگان
- جشنواره تئاتر فجر۴۵؛ معرفی مدیران بخشهای دیگرگونههای اجرایی، نمایشنامهنویسی و پایش دانشجویی
- سینمای مستند؛ مهمان کمسهم جشنواره ملی فیلم فجر
- «آنها که کمتر میشناسیم»؛ روایتی از زندگی زنان و کودکان روستایی
- گلاب آدینه؛ بازیگر مؤلف و راوی رنجهای معاصر
- در پنجاهودومین دوره برگزاری؛ نیکول کیدمن در مراسم سزار تجلیل میشود
- «بلفاست»؛ روایت یک رویداد تلخ تاریخی از دریچهی نگاه یک کودک
- پارک چان-ووک «راهزنان رتلکریک» را میسازد
- «بلفاست» زیر ذرهبین منتقدان؛ دریچهای تاریخی به جهان از منظر یک کودک
- فراخوان چهل و پنجمین جشنواره ملی فیلم فجر منتشر شد
- «افسانه سپهر» و «دیاِناِی» در راه اکران آنلاین
- آغاز کنسرتنمایش «فرهاد» از هفته آینده





