سینماسینما، امین نصیری
در سکانسی از فیلم «آگراندیسمان» (۱۹۶۶) شاهکار میکل آنجلو آنتونیونی، توماس به یک کنسرت زیرزمینی که موسیقی راک اجرا میشود، میرود. جایی که گروه the yardbirds در حال نوازندگی هستند. توماس هم به جمعیت ملحق میشود. در ابتدای ورود توماس، آنتونیونی با میزانسن شلوغ و پرازدحامی که خلق میکند و چهرههای بیحس، سنگی و خاموشی که در صحنه حضور دارند یک نوع ورود و آمیختن ناآگاهانه به تجمع را تصویر میکند. گاهی انگار توماس در میان جمعیت گم میشود و به سختی قابل رویت است. انگار حقیقت به آنی تغییر میکند و سوژهی اصلی لحظهای از نظرها ناپدید و سپس پدیدار میشود. دوربین آنتونیونی معادلات را بهم میزند و به طرز نامتعارفی به جای اینکه فضا بدهد و سپس سریعا شخصیت را در نمایهای کلوزآپ و یا کلوزشات دنبال کند تا بتواند نسبت شخصیت و محیط را بسازد، به نظر میرسد شخصیت را در کادر رها و تاکیدش بر جمع است. آنتونیونی توماس را در لانگشات به تصویر میکشد و این در حالیست که به دلیل پرجمعیت بودن سالن کوچک کنسرت، توماس با دیگر انسانها درهم آمیخته میشود. یکی از اعضای گروه به مشکل میخورد و از شدت عصبانیت گیتارش را میشکند و آن را به طرف جمعیت پرت میکند. همگی مانند یک حیوان، برای تصاحب گیتار به سمتش هجوم میبرند. هیچگونه تفکر و تعقلی در کار نیست و صدای بی امان گیتار الکتریک این بیاخلاقی را تشدید میکند. در بحبوحهی یک نوع پوچی، بیمعنایی، جاهلیت و حقارت هیاهویی به وجود میآید برای به دست آوردن یک تکه از گیتار. توماس همرنگ جماعت شده و در موقعیت این جمعِ نادان حل میشود. او با تقلا دسته گیتار را به چنگ میآورد و با سرعت پا به فرار می گذارد اما در خیابان با بیاعتنایی و بدون هیچگونه توجهی رهایش میکند. انگار فراموش میکند که چند ثانیه پیش مشغول چه کاری بوده. آنتونیونی بر هیاهوی بسیار برای هیچ و واقعیتی که همواره برای انسان در حال تعویض است تاکید میکند. واقعیت، چیستی و چراییهای مختلفی که برای انسان حیران و درمانده مدرن، امری ناپدید شده و تغییرپذیر است.
لینک کوتاه
مطالب مرتبط
- فیلمهای بخش کلاسیکهای ونیز معرفی شدند/ به یاد دسیکا و ماسترویانی
- مونیکا ویتی بازیگر سرشناس ایتالیایی درگذشت
- ونسا ردگریو همبازی کوین اسپیسی نمیشود
- فیلمنامه نوشته آنتونیونی، ۱۳ سال پس از مرگ او ساخته خواهد شد
- سکانس طلایی/ ماجرا
- برشهای کوتاه/ ویدئویی از صحبتهای میکل آنجلو آنتونیونی؛ در ستایش زمان مرده و سکوت
- نگاهی به سیاسیترین اسکار تاریخ/ جسارت بازیگر زن طرفدار فلسطین در دل هالیوود
- حضور چشمگیر زنان در «روزهای ونیز»
- «دریای غم» از نگاه بابک کریمی
نظر شما
پربازدیدترین ها
آخرین ها
- در سی و دومین دوره برگزاری جشنواره؛ فیلمساز ایرانی با «۳۲ متر» به سارایوو میرود
- آقای کارگردان جنگ فرهنگی را برده است؛ یونانیها در افسون «اودیسه» کریستفر نولان
- مراسم تشییع و خاکسپاری پیکر زنده یاد «اکبر عبدی»
- با بازی دیوید جانسون؛ دنباله سوم «پلنگ سیاه» ساخته میشود
- پاتوق مستند و نمایش «دختران باد» و «بوم ایرانی»
- اکبر عبدی به خانه ابدی بدرقه شد
- در رثای خیرخواه، اکبر آقای عبدی!
- خوانهای اودیسئوس؛ سفر اسطورهای میان هیولاها، وسوسهها و آزمونهای انسانی
- اکبر عبدی؛ از بازیگریِ بدن تا آفرینش شخصیت
- آخرین پلان مرد هزارچهره؛ اکبر عبدی در قاب جاودانگی
- اکبر عبدی درگذشت
- عکاس مشهور ایرانی در بستر بیماری/ یک درخواست از وزیر ارشاد
- ۲ فیلم ایرانی در ایتالیا؛ آثار قرایی و عسگری در ونیز ۲۰۲۶ نمایش داده میشود
- کورش سلیمانی از مدیریت تئاترشهر استعفا داد
- «در محاصره» به آفریقا جنوبی میرود
- در هشتاد و سومین دوره برگزاری؛ فیلمهای جشنواره ونیز با آثاری از سینماگران ایرانی اعلام شد
- نولان در صدر لیست؛ فهرستی از ۱۰۰ کارگردان قدرتمند هالیوود منتشر شد
- «اودیسه» نولان؛ سفری خیرهکننده به قلب اسطوره، اما نه به عمق انسان
- به مناسبت هفت سالگی سوینا؛ نسخه ویژه نابینایان «گیلانه» با صدای گلاب آدینه منتشر میشود
- «مرا ببوس»؛ صدای زنی که روایت را از آنِ خود میکند
- آغاز اکران آنلاین مستند «ساعت بیولوژیک»/ جشنواره سریالسازی نوین با روایت عمودی
- «کلاغ»؛ به دنبال روایتی غیرکلیشهای
- «بایسیکلران»؛ دور باطل در جهانی گروتسک
- جشنواره ونیز ۲۰۲۶؛ آیا فیلمی از ایران شانس رفتن به مسابقه را دارد؟
- هجوم به یک سالن تئاتر به دلیل مطالبه مالی!
- نهمین جایزه کتاب سال سینمایی در ایستگاه پایانی
- چرا «مزرعه حیوانات» نفروخت؟
- برای آخرین بار، «مرا ببوس»
- «استخر»؛ خواستن یا نخواستن؟
- فینال جام جهانی رقیب روز یکشنبهی فیلم نولان
