پایگاه خبری تحلیلی سینماسینما

پرویز پرستویی بازیگر مطرح سینما ،یادداشتی را به عنوان سرمقاله روزنامه سینما منتشر کرده و در بخشهایی از آن به اظهار نظر درباره فیلم دو ساخته سهیلا گلستانی پرداخته است .

پرویز پرستویی بازیگر مطرح سینمای ایران که این روزها فیلم «دو»ساخته سهیلا گلستانی را بر پرده سینماهای گروه هنروتجربه دارد به بهانه اکران این فیلم یادداشتی را به عنوان سرمقاله در روزنامه سینما منتشر کرده است.به گزارش سینما سینما،متن کامل این یادداشت به شرح زیر است :
خلوت دنیای بازیگری برای من به اندازه یک دنیا ارزش دارد.خلوتی که در عین حضور در جمع برای بازیگر به وجود می اید و ارزش و اهمیت ان برای من بسیار زیاد است.در میان این خلوت،پیشنهاد بازی در فیلمی به کارگردانی یکی از همبازی های سال های اخیرم به من پیشنهاد شد.سهیلا گلستانی که با او در فیلم های«مهمان داریم»و«امروز»همکاری کرده بودم.در یکی از روزهای همکاری مان از من خواست تا در نخستین فیلم سینمایی او بازی کنم و این شروع کار ما بود.روزها سرگرم بازی در فیلم سینمایی«مهمان داریم»ساخته محمد مهدی عسگر پور بودیم،من در نقش پدر خانواده و سهیلا گلستانی در نقش دختر خانواده در همان روزها بود که ماوه سجادی حسینی پیشنهاد بازی در فیلم«بوفالو»را با من مطرح کرد.فیلم نامه را خواندم و اتفاقا قصه و شخصیت به گونه ای بود که نظرم جلب شد و برای بازی در نخستین ساخته سینمایی سجادی حسینی پاسخ مثبت دادم.در روزهایی که رد شمال کشور سرگرم فیلم برداری«بوفالو»بویدم،سهیلا گلستانی از قصه ای گفت که ذهن او را به خود مشغول کرده بود.ماجرای پیرمردی که به دلیل بیماری نیازمند یک پرستار است .همراهی این مرد و پرستار و زندگی عادی انان با همه چالش های درونی اش به نظرم می توانست من را به ان خلوت بازیگری که بسیار علاقه مند هستم نزدیک کند.نظر سهیلا گلستانی این بود که من نقش آن مرد را بازی کنم و فاطمه معتمد آریا نقش زن پرستار را.شرایط به گونه ای شد که معتمد آریا در جریان ساخت این فیلم حضور پیدا نکرد و مهتاب نصیر پور جایگزین شد.

اما برای ساخت«دو»احساس کردم بد نیست کمی از آن خلوت بازیگری فاصله بگیرم و در مقام تهیه کننده نیز در فیلم حضور پیدا کنم.این مسئولیتی بود که به نظرم در مورد این فیلم خاص می توانستم قبول کنم.زیرا هم فیلم نامه را خوانده بودم ومتن را دوست داشتم و هم از سوی دیگر خانم گلستانی به واسطه همکاری های قبلی که داشتیم فردی بود که آشنایی با روحیات او داشتم.همه چیز به گونه ای فراهم شده بود که پذیرش مسئولیت تهیه کنندگی این کار برای من نه تنها کار دشواری نبود بلکه بسیار دلچسب نیز به نظر می رسید.نقاط مثبت این کار من را به وجد اورد تا تهیه کننده ان شوم.

فیلم سینمایی«دو»تجربه لذت بخشی برایم بود.فیلمی شریف و قابل اعتنا که با میل و رغبت و همت همه اعضای گروه ساخته شد.فیلم«دو»جدید نیست اما نوع پرداخت و نگاه سهیلا گلستانی برای من مهم بود و باعث شد خودم را کامل در اختیار کارگردان قرار دهم.تلاشی در پس این فیلم بود تا قصه ای که از ابتدا در ذهن شکل گرفته بود به بهترین شکل در مقابل مخاطب قرار بگیرد.هر مخاطبی بعد از دیدن فیلم ازاد است و حق دارد که نظر خود را در مورد فیلم اعلام کند.عواملی حرفه ای و کاربلد در کنار سهیلا گلستانی قرار گرفتند،تا بتوانند در فضایی حرفه ای و رد شرایطی کاملا مناسب قصه نخست رادر به فیلمی قابل قبول تبدیل کنند.ماجرا در این فیلم از ان قرار بود که نمی خواستیم با یک قصه عجیب مخاطب را غافلگیر کنیم.بلکه هدف اصلی انتقال حس انسانی به مخاطبان بود.این که انسانها در شرایط متفاوت تا چه حد می توانند به واسطه نعهد خود ارزش و جایگاه خود و کارشان را ارتقا ببخشند.«دو»با دغدغه ای انسانی و با موضوعی انسانی ساخته شده تا برداشتی جدید از یک موضوع را رد سینمای ایران مطرح کند.

فیلم در جریان نمایش در جشنواره فیلم فجر از سوی مخاطبان و برخی منتقدان با استقبال روبه رو شد،اما هیئت داوران توجه چندانی به ان نشان ندادند،غفلت هیئت داوران از فیلم نکته ای بود که انتظار نمی رفت.اماب ه هر حال این که مخاطبان با فیلم ها به خوبی ارتباط برقرار کرده اند،نتیجه ای خوشایند است که امیدوارم در جریان اکران عمومی بیش تربا ان روبه رو شویم.