پایگاه خبری تحلیلی سینماسینما

تابناک نوشت :هوای آلوده پایتخت و کلان‌شهرهای کشورمان، یادآور یکی از فیلم‌های زنده‌یاد نادر ابراهیمی نویسنده و فیلمساز شناخته کشورمان شد که با وجود بیش از هجده سال از زمان تولید، هنوز رنگ پرده نقره‌ای سینماهای ایران را ندیده است.

به گزارش سینما سینما ، «تابناک» در ادامه نوشت :عموم مردم نادر ابراهیمی را یک نویسنده شاخص می‌شناسند؛ اما او در فیلمسازی نیز دستی بر آتش داشت و در دوران حیاتش، چندین فیلم مستند، سینمایی و تلویزیونی را نوشته و کارگردانی کرده و آهنگ‌ها و ترانه‌هایی برای آنها ساخته بود و حتی گفتار متنشان را گفته بود و به نوعی در تمامی بخش‌های تولید یک فیلم، سابقه مؤثر داشت.

«روزی که هوا ایستاد»، یکی دیگر از فیلم‌های سینمایی است که نادر ابراهیمی نویسندگی و کارگردانی‌‌اش را بر عهده داشته است؛ فیلمی درباره آلودگی هوا که این روزها دغدغه همه مردم ایران و به خصوص ساکنان کلانشهرهاست؛ اما این دغدغه سال ۱۳۷۶ برای این نویسنده و سینماگر کشورمان به وجود آمده بود و آنچه امروز زندگی مردم را تحت الشعاع قرار داده، آن زمان ذهن ابراهیمی را درگیر خود ساخته بود.

نادر ابراهیمی هجده سال پیش و در شرایطی که نشانه‌هایی از این آلودگی هوا وجود داشت اما شرایط بحرانی پیش نیامده بود، زنگ خطر را به صدا درآورد و فیلمی با نام «روزی که هوا ایستاد» ساخت که هیچ گاه فرصت اکران نیافت. داستان این فیلم در یک روز خاص اتفاق می افتد؛ روزی در منطقه ای بسیار وسیع که شهری پرجمعیت در مرکز آن واقع است، هوا از جریان می ایستد و وارونگی سنگین و پایدار پیش می آید.

مسئولان معتقدند با رساندن خبر به مردم ایجاد وحشت می شود و این وحشت منشأ خطرات دیگری است لذا تصمیم می گیرند ابتدا کارخانه ها را تعطیل کنند و در صورت ادامه یافتن خطر با استفاده از رادیو و تلویزیون مردم را در جریان بگذارند. وضع بدتر می شود، خبر را پخش می کنند اما در عین حال مردم را به آرامش نیز دعوت می کنند.

حمل ونقل شهری متوقف و گاز و برق قطع می شود، هیأت دولت جلسه فوق العاده اعلام می کند، سازمان هواشناسی از مردم می خواهد که بدون شتاب به سمت کوهپایه ها بروند، سیگاری‌ها و بیماران می‌میرند اما کم کم خبر می‌رسد که یک جریان هوا به سوی شهر در حال حرکت است و مردم به خانه هایشان بازمی گردند.

این فیلم به نوعی یادآور فیلم‌های آمریکایی است که یک بحران عظیم این کشور را فرامی‌گیرد و  سپس، بحران می‌آید و می‌رود و عمده مردمان نجات می‌یابند. شاید عدم حضور ستاره‌های سینما و شاید نوع پرداخت و سناریو باعث شد، این فیلم هیچ گاه در نوبت اکران قرار نگیرد اما در این دوران به نظر می‌رسد اکران این فیلم اتفاق جالبی باشد و لااقل یادآوری خوبی باشد تا دریابیم که تا چه میزان به هشدارها بی‌توجه بوده‌ایم.

شاید گروه هنروتجربه بتواند ابتکارعمل را به دست گیرد و این فیلم سینمایی را نیز اکران نماید؛ اتفاقی که یاد این نویسنده و سینماگر شناخته کشورمان را زنده می‌کند و تلنگری به همه آنهایی خواهد بود که آینده‌ به تصویر کشیده شده توسط ابراهیمی را ندیدند.