علیرضا داود نژاد کارگردان سینما با انتشار یادداشتی ، از سرزنش برخی از هنرمندان انتقاد کرد.

به گزارش سینماسینما ، داود نژاد نوشت : آنان که به بازسازیِ سینمای ایران در فردای پیروزی می‌اندیشند، شایسته است امروز به جای سرزنشِ «بی‌تفاوتی» در برخی اهالی سینما، از «مطالبه‌ی عدالت» سخن بگویند. باید از غلبه‌ی ویرانگرِ بازار سیاه بر بازار رسمی گفت؛ از ناامنیِ مزمنِ شغلی و از سانسوری که همواره «جانبدارِ تصنع» بوده و سینما را از متنِ باورپذیرِ زندگیِ روزمره، به سوی کلیشه و تقلید رانده است.

باید از قانون توهین‌آمیزِ «مجوز پیشینی» برای خلق اثر هنری سخن گفت و از آنچه در فردای پیروزی میراث‌دارش خواهیم بود. باید برای سینمایی چاره‌جویی کرد که کماکان در مدارِ سیاست و بر محورِ سرمایه‌های ناشناخته می‌گردد؛ سینمایی که هنرمندانش یا به انزوای خانگی و یا به فیلمسازی در زیرزمین‌ها پناه برده‌اند.

آنان که سودایِ ساختنِ فردای سینما را دارند، بهتر است به جای ملامتِ پیکرِ نحیفِ سینمایی که دهه‌ها با سانسور و ناامنیِ معیشت دست‌به‌گریبان بوده، با وعده‌ی «فرداهای روشن» سخن بگویند. فردایی که در آن، ده‌ها میلیون مخاطبِ ربوده شده توسط بازار سیاه، باید به آمار رسمیِ مخاطبان سینمای ایران بازگردند. ما برای حضور موثر در فضای دیداری-شنیداریِ ملی، منطقه‌ای و جهانی، سالانه به تولید دست‌کم «هزار فیلم سینمایی» نیاز داریم. ساختن بازاری که در آن «انواع فیلم برای انواع مخاطب» تولید شود، بیش از هر چیز با رواداری نسبت به همکاران و احترام به منزلتِ هنرمندان میسر می‌شود.

سرزنش و عیب‌جویی از سینمایی که غرق در بحرانِ بیکاری و تنگیِ معاش است و آثار تهدید، انزوا، ممنوع‌الکاری و زندان هنوز بر سیمای آن پیداست، نه شرطِ صلاح است و نه رسمِ انصاف؛ و چه بسا شائبه‌ی نوعی تسویه حساب را ایجاد کند.

بنیان‌گذارانِ سینمای فردا نباید فراموش کنند که جامعه‌ی ایران، علی‌رغم دستیابی به بنیه‌ی دفاعیِ بومی و توانِ بازدارندگیِ موثر، در پیاده‌کردنِ «عدالت» کامیاب نبوده و با تحمیلِ قوانینی که با خواستِ اکثریت مغایرت داشته، جامعه را گرفتار شکاف و اختلاف کرده است. ایران، ملت ایران و سینمای ایران قطعا به دورانِ پیش از پیروزی باز نمی‌گردند. دستیابی به عدالت و اِعمالِ آراءِ اکثریت بر جریانِ امور، تنها چشم‌اندازِ روشنِ پیش روی ملت و فرهنگ و هنرِ این سرزمین است.