مهرزاد دانش
افزایش سن برای بازیگران شمشیری دو لبه است. برخی با گذر زمان عمیقتر و پختهتر میشوند. اما برخی به دلیل هراس از دست دادن جذابیت جوانی، به سمت جراحیهای افراطی و انتخابهای نامتناسب سوق مییابند. دو نمونه بارز این دو مسیر متضاد، جولیا رابرتز و نیکول کیدمن هستند که از قضا همسن هم هستند.
رابرتز در دهه نود، نماد دختر خندان سینمای رمانتیک بود. فیلمهایی مثل زن زیبا، ناتینگ هیل، عروس فراری و عروسی بهترین دوستم او را در قالب ستارهای شمایل بخشیدند که لبخندش میلیونها دلار ارزش داشت. اما همین بازیگر پس از ورود به عرصه میانسالی، آن تصویر را به تدریج شکست و صرفا در پرسونای زنان سادهلوح عاشقپیشه باقی نماند. اگوست: اوسیج کانتی نقطه اوج این تصمیم بود و چند فیلم اخیر او مانند دنیا را به حال خودش رها کن، بن برگشته و به ویژه فیلم جدیدش، پس از شکار جدیت او در این مسیر مینمایاند. رابرتز با پذیرش تغییرات میانسالی چهرهاش، شمایل یک زیباروی ابدی را از خود زدود و در عوض، بر اعتبار بازیگریاش افزود.
در سوی دیگر، نیکول کیدمن در دوران اوج زیبایی جوانیاش انتخابهایی جسور در فیلمهایی به کارگردانی چهرههای بزرگ سینمای معاصر را داشت؛ از چشمان تمامبسته تا ساعتها، دیگران، داگویل و تولد و در کنار فیلمسازانی چون کوبریک، فون تریه، لانتیموس، لورمن و کافمن. اما از اواسط دهه دوم قرن جدید، انگار کیدمن در دام تصویر «زن زیبا، سرد و مرموز» گیر افتاد. جراحیهای زیبایی زیاد، چهرهای تقریباً بیحرکت ساخت که بازی ظریفش را محدود کرد. همزمان، حجم انبوه مینیسریالها و فیلمهای پرزرقوبرق کمعمق، او را به ستارهای تبدیل کرد که انگار بیشتر نگران جوان به نظر آمدن است تا عمیق بازی کردن.
عبور از سنین شادابی جوانی در بازیگری، لزوماً نه پختگی میآورد و نه پخمگی. همه چیز به این بستگی دارد که بازیگر چقدر حاضر است بزرگ شود. وقتی این پذیرش اتفاق بیفتد، چه بسا میانسالی طلاییترین دوره حرفهای یک بازیگر را رقم بزند. این نکته درباره رابرتز و کیدمن که دو مسیر کاملاً متفاوت را طی کردهاند، به خوبی هویداست: یکی آگاهانه پیر شد و قدرتمندتر شد، دیگری با پیری جنگید و در انتخابهایش گم شد.
*درجشده در صفحه اینستاگرام ماهنامه فیلم امروز
لینک کوتاه
مطالب مرتبط
پربازدیدترین ها
- تاریخچه سریالهای ماه رمضان از ابتدا تاکنون/ در دهه هشتاد ۴۰ سریال روی آنتن رفت
- حقایقی درباره فیلم درباره الی
- برونو دومون با اتکا به هوش مصنوعی فیلم ساخت
- یک پایان بد برای یک سریال قابل قبول/ یادداشت احمد میراحسان بر پایانبندی سریال «نجلا»
- پس از یک دهه وقفه در فیلمسازی؛ فیلم جدید کارگردان «سلام بمبئی» برای کن ۲۰۲۷ آماده میشود
آخرین ها
- روایتی از «زوج ناجور» نیل سایمون در برج میلاد
- جشنواره تونسی به «کارون – اهواز» جایزه داد
- کانون کارگردانان سینمای ایران، نمایندهای در شورای پروانه ساخت ندارد/ شرکت نکردن در شوراهای ممیزی
- پنج فیلمنامه پروانه ساخت گرفتند
- میرکریمی، «رئیسعلی» را میسازد
- تالار وحدت میزبان «امیرکبیر» شد
- ۵ دقیقه برای افسون کردن، ۳۰ دقیقه برای متقاعد کردن؛ وقتی رمانها تهیهکنندگان سینما را مجذوب میکنند
- گواهِ شاهدی بر برخوانی «آرش»/ افسانهی تیری در دهانها افتاده
- فریدون جیرانی؛ کارگردانی موجساز در سینمای جریان اصلی
- نمایش آثار عباس کیارستمی در جشنواره وین ۲۰۲۶
- پس از چندین سال نبرد حقوقی؛ «جانی دپ» به سینما بازمیگردد
- کوروش زارعی درگذشت
- جهانگیر فروهر؛ بازیگری که به نقشهای کوچک، هویت میبخشید
- روایتگر اسطورهها؛ شبی برای پاسداشت بهرام بیضایی
- فریدون جیرانی؛ صیاد استعدادها
- ۴ اثر از سینماگران ایرانی در جشنواره استکهلم نمایش داده میشود
- مدیران سه بخش جشنواره تئاتر فجر معرفی شدند
- «هفت سال سینمای ایران»؛ تلاش برای بازگشت جشن خانه سینما به مدار اصلی/ آثار ۷ سال سینمای ایران چگونه داوری میشوند؟
- کنسرتنمایش «فرهاد»؛ روایتی از عشق، خاطره و رازهای نهان
- پرهزینهترین فیلم کودک سینمای ایران کلید خورد
- جشنواره روسی به «مرد آرام» جایزه داد
- دومین نشست «عصر فیلمنامه» با نمایش «بلفاست» در خانه سینما
- نگاهی به فیلم «بیدار»/ هدررفتگی
- برونو دومون با اتکا به هوش مصنوعی فیلم ساخت
- افتتاحیه فیلم سینمایى «حاشیه» / گزارش تصویری
- جشنواره فیلم مقاومت در ایستگاه پایانی
- در هفتادمین دوره برگزاری؛ جایزه تماشاگران جشنواره لندن به «توپ سیاه» رسید
- «جناب آقای شاهپور گراییلی همراه خانواده»؛ کتابی برای شناخت دهه هشتاد ایران
- هومن برقنورد به «حماسه زاگرس» پیوست
- پس از یک دهه وقفه در فیلمسازی؛ فیلم جدید کارگردان «سلام بمبئی» برای کن ۲۰۲۷ آماده میشود





