سینماسینما، حسن شریعتی:
تصور می کنم اگر درخت در کنار ساحل دریا ناگهان قرار نمی گرفت و مهتاب فرزندش را به دنیا می آورد برای او چه اتفاقی می افتاد اگر به تماشای ناگهان درخت می نشست؟ خوشحالم که درخت آنجا رشد کرد تا این همه آشفتگی روایت و سالادی از همه چیزهای ناهمگون تمام شود. روایت پنجاه سال زندگی مردی که از کودکی پر جنب و جوش آغاز می شود ودر مسیر زندگی با خودش مثل همه کودکان دیگر دروغ می گوید؛ شیطنت می کند وبه همسالانش عشق می ورزد و در مسیر زندگی به فانتزی های کودکانهاش دلخوش است. و دلخوشیاش را در محیط مدرسه به تصویر می کشد. فارغ از پلیدی و پلشتی به رنگ آبی و آرامش. رویایی که دیگر تکرار نمی شودو پرچمی که بالا می رود. دندانی که می شکند و کنایه ای به شرایط حال که جایگزینی پیدا نمی کند. فیلم تا ۱۵ دقیقه اول حس نوستالژی را در متولدین قبل از انقلاب بیدار می کند و ناگهان در مسیری قرار می گیرد که بی هیچ دلیل و کنشی که به آن در طول فیلم اشاره شود قصد مهاجرت از وطن می کند. آنهم نه به طور قانونی که به صورت قاچاق. با نشان دادن پلیس کشور که همیشه کمیت آن لنگ می زند و متهم به کمک پلیس می آید تاماشین قراضه او را روشن کند وبتواند او را به دست قانون بسپارد. اینجاست که سالادی از انواع ناگفته در هنگام بازجویی و زندان روی می دهد. کاستی با صدای مرحوم شاملو وشعری از لورکا، چند جلد کتاب علایق مردی شبه روشنفکر مستاصل را نشان می دهد. مردی که در تقابل خود و همسرش برای بچه دار شدن و نشدن نیز به قانون کنایه می زند. و مادری که تمام مرد در او خلاصه می شود. رفتار خونسرد زن در دستانش است. آرام و بیدغدغه .دستانی که برای نجات پسر ناتوان است. تنها به استعاره هنرمندی آن اشاره می شود بی آنکه نشانه ی آن به تصویر درآید.جز در حد شعار نیست. در میانه فیلم با روانکاو مرد روبرمی شویم. که داستان پنجاه سال زندگی اش را روایت می کند پنجاه سالی که بیش از همه بعد از انقلاب گذشته است. آدمهایی که برای فرزندشان آینده ای نمی بینند و حتی از ترس خیس کردن بچه نداشته شان واهمه دارند. درست مثل اوراینا فالاچی در رمان “به کودکی که هرگز زاده نشد” ترس پنهان خویش را تصور می کنند. رفتارهای سرد عاشقانه که می خواهند با تصاویر شاعرانه به زور در ذهن مخاطب بنشیند. وعکسهایی از رشت که شاید نماد فرهنگ وخلق و خوی ایران گذشته را نشان دهند. با دریا و باران و کوچه باغ و جنگلهایی مهربان. بازگشت به رشت به تعبیر نیچه “بازگشت به همان” است یعنی آرزوی دستنیافتنی و قصه آمال های مرده که از آن جز خرابه ای برجای نمانده است. و درد زایش کنار دریا و مردان قانون که اکنون بر دریا مسلط هستند و اینبار توالی خودکار بیک در دست گرفتن مرد و زن عوض می شود گویی قانون کاری جز بیهوده انگاری مردم ندارد و در همه حال ناظر آنهاست .درنهایت بعد از این همه تصویر مردی که از رانندگی بیزار است ناشیانه برای ادامه نسل در کنار آرامش دریا برای پایان دادن به قصه ای که هیچ نیست با درختی که ناگهان سبز می شود برخورده کرده و منجر به یک تولد سوررئالیستی پیش پا افتاده میشود. ودر حرکت چرخشی دوربین از دریا و جنگل و رسیدن به صورت دختر فیلم تمام می شود والبته بیننده نیز از چشم دوختن بر پرده سینماراحت می شود.
فیلم جز در ۱۵ دقیقه اول که بازتاب حس نوستالژی کودکانه است در بقیه موارد لنگ می زند. بازی های سطحی وخسته کننده بازیگران وتکرار نازل خود مخصوصن آقای معادی و خانم افشار ضعف ساختاری روایت وریتم کند در فیلم کاملن مشخص است.
تنها نقطه قوت فیلم بازیگر نقش مادر است با بازی به مراتب بهتر از بازیگران به اصطلاح حرفه ای کار و البته تصویر و موسیقی مناسب که تا حدودوی ضعف های ساختاری اثر را پوشانده بودند.
لینک کوتاه
مطالب مرتبط
- باری به هر جهت/ نگاهی به فیلم «ناگهان درخت»
- کجا بروم با اسبی که جایی نمی رود؟!/ نگاهی به فیلم «ناگهان درخت»
- مردی که هر کاری میکند که هیچ کاری نکند!/ نگاهی به فیلم «ناگهان درخت»
- یک فیلم شاعرانه تجربهگرا/ نگاهی به فیلم «ناگهان درخت»
- گفتوگو با صفی یزدانیان/ «ناگهان درخت» از مخاطبش میخواهد آسانگیر نباشد
- کوتاه درباره ۲ فیلم «ناگهان درخت» و «منک»/ کالت دهه پنجاهیها و ماجرای «همشهری کین»
- «ناگهان درخت» و «بنفشه آفریقایی» در استرالیا
- فیلمهای افتتاحیه و اختتامیه جشنواره فیلمهای پارسی اعلام شدند
- این در کلید خاص خود را دارد/ نگاهی به فیلم «ناگهان درخت»
- غلتیدن میان نوستالژی و جهان زنانه/ نگاهی به فیلم «ناگهان درخت»
- انتشار جزییات هزینههای جشنوارهی ملی فجر + جدول
- چه کسی ضربه فنی شد؟/ نگاهی به فیلم «غلامرضا تختی»
- صحبتهای حسین انتظامی رئیس سازمان سینمایی در مراسم تجلی اراده ملی / وقتی میتوان از ظرفیت سینما برای پیشرفت کشور استفاده کرد
- «تجلی اراده ملی»، سی و هفتمین دفتر جشنواره فیلم فجر را بست
- نگاهی به دو فیلم «ماجرای نیمروز» و «قسم»
نظر شما
پربازدیدترین ها
- تاریخچه سریالهای ماه رمضان از ابتدا تاکنون/ در دهه هشتاد ۴۰ سریال روی آنتن رفت
- نشانهشناسی «صد سال به این سالها»؛ از اندوه بیپایان ایران تا احیای حس نوستالژی
- حیازدائی از جامعه به سبک نجلا/انتقاد شدید کیهان از سریال نجلا
- درباره «بی همه چیز»؛ درامی پیچیده با شخصیتهایی چندلایه
- حقایقی درباره فیلم درباره الی
آخرین ها
- میکاییل شهرستانی «افسانههای تبای» را روی صحنه میبرد/ «چمدانهای بیمقصد» در خانه نمایش مهرگان
- جشنواره تئاتر فجر۴۵؛ معرفی مدیران بخشهای دیگرگونههای اجرایی، نمایشنامهنویسی و پایش دانشجویی
- سینمای مستند؛ مهمان کمسهم جشنواره ملی فیلم فجر
- «آنها که کمتر میشناسیم»؛ روایتی از زندگی زنان و کودکان روستایی
- گلاب آدینه؛ بازیگر مؤلف و راوی رنجهای معاصر
- در پنجاهودومین دوره برگزاری؛ نیکول کیدمن در مراسم سزار تجلیل میشود
- «بلفاست»؛ روایت یک رویداد تلخ تاریخی از دریچهی نگاه یک کودک
- پارک چان-ووک «راهزنان رتلکریک» را میسازد
- «بلفاست» زیر ذرهبین منتقدان؛ دریچهای تاریخی به جهان از منظر یک کودک
- فراخوان چهل و پنجمین جشنواره ملی فیلم فجر منتشر شد
- «افسانه سپهر» و «دیاِناِی» در راه اکران آنلاین
- آغاز کنسرتنمایش «فرهاد» از هفته آینده
- ورنر هرتسوگ «پیادهروی زندگی» را میسازد
- «استیسی کیچ» درگذشت
- پرویز پرورش درگذشت
- روایتی از «زوج ناجور» نیل سایمون در برج میلاد
- جشنواره تونسی به «کارون – اهواز» جایزه داد
- کانون کارگردانان سینمای ایران، نمایندهای در شورای پروانه ساخت ندارد/ شرکت نکردن در شوراهای ممیزی
- پنج فیلمنامه پروانه ساخت گرفتند
- میرکریمی، «رئیسعلی» را میسازد
- تالار وحدت میزبان «امیرکبیر» شد
- ۵ دقیقه برای افسون کردن، ۳۰ دقیقه برای متقاعد کردن؛ وقتی رمانها تهیهکنندگان سینما را مجذوب میکنند
- گواهِ شاهدی بر برخوانی «آرش»/ افسانهی تیری در دهانها افتاده
- فریدون جیرانی؛ کارگردانی موجساز در سینمای جریان اصلی
- نمایش آثار عباس کیارستمی در جشنواره وین ۲۰۲۶
- پس از چندین سال نبرد حقوقی؛ «جانی دپ» به سینما بازمیگردد
- کوروش زارعی درگذشت
- جهانگیر فروهر؛ بازیگری که به نقشهای کوچک، هویت میبخشید
- روایتگر اسطورهها؛ شبی برای پاسداشت بهرام بیضایی
- فریدون جیرانی؛ صیاد استعدادها





