ابوالحسن داودی کارگردان سینما در یادداشتی نوشت: «مهم نیست یک فیلم را چگونه شروع میکنیم بلکه مهم این است که چگونه آن را تمام میکنیم و به عبارتی حاصل نهایی آن چیست. آن چیزی که در زندگی آقای هاشمی اهمیت دارد»
به گزارش سینماسینما، متن یادداشت داودی به این شرح است:
«شناخت من از آیتالله هاشمی به دوران ماقبل انقلاب باز میگردد؛ دورهای که مقارن با دوره دانشجویی من بود و همنسلان من به واسطه فعالیتهای ایشان در این دوران با او آشنا شدیم. طبعاً نظر من نسبت به ایشان بر اساس همین سابقه تاریخی است که قدمتش به قدمت خود انقلاب بازمیگردد.
بر خلاف عادت مرسومی که ما ایرانیها داریم و وقتی کسی از دنیا میرود، قضاوتمان نسبت به آن شخصیت تغییر میکند، من سعی میکنم بر اساس نقطهنظری که دارم نگاه واقعبینانهای به ایشان داشته باشم. بر این اساس باید بگویم که مرحوم آیتالله هاشمی در ارتباط با عرصه فرهنگ رویکردها و دورههای مختلفی داشتند که هر کدام شکل قضاوت متفاوتی نسبت به او ایجاد میکند اما در نهایت چیزی که از نظر من خیلی اهمیت دارد و شاید با نوع حرفه من یعنی فیلمسازی تناسب دارد این است که مهم نیست یک فیلم را چگونه شروع میکنیم بلکه مهم این است که چگونه آن را تمام میکنیم و به عبارتی حاصل نهایی آن چیست. آن چیزی که در زندگی آقای هاشمی اهمیت دارد این است که سر جمع و حاصل نهایی عملکرد او آن چیزی است که این همه احساسات را در یک ملت برانگیخته است و نشان میدهد آن چه از مجموع این زندگی حاصل شده است، سرجمع خوبی دارد. این نکته موضوع خیلی مهمی است که ای کاش مورد توجه بقیه سیاستمدارها قرار بگیرد؛ یعنی حاصل سرجمعی که یک نفر بعد از مرگش باقی میگذارد، چه عکسالعملی را در یک ملت برمیانگیزد؛ آن هم برای سیاستمداری در این سطح که با کمال اطمینان میتوان گفت کمتر کسی در حد و اندازه او در این مملکت است و حالا حالاها نمیتوان برای او جایگزینی پیدا کرد.
این بدان معنا نیست که آقای هاشمی در کار سیاسی که انجام دادند مرتکب اشتباهی نشدهاند بلکه مسأله همان حاصل جمع و سیری است که ایشان طی کردند. در واقع رجعتی که آیتالله هاشمی همواره به طرف ملت داشتند، بزرگترین سرمایه و داشتهای است که تا همیشه تاریخ با او خواهد ماند. اگر بخواهیم به شکل تخصصی هم به مسأله دغدغهمندی و تعامل او با عرصه فرهنگ اشاره کنیم باید بگویم که گر چه آقای هاشمی شاید در دورههای ابتدایی انقلاب چندان توجهی به عرصه فرهنگ نداشتند و بیشتر سعی میکردند در عرصه سیاست و اقتصاد داشتههای خود را برای این مملکت خرج بکنند اما آن چه در انتها در نگاه ایشان اتفاق افتاد، اهمیت فرهنگ برای پیشرفت یک جامعه و توجه ایشان به تغییر فرهنگی بود. این موارد به انضمام اهمیت دادن به نهادهای مردمی یکی از ارزشهایی بود که در دوره آخر زندگی ایشان به شدت قابل توجه است و در تاریخ ماندگار خواهد بود.»
منبع: ایران
لینک کوتاه
مطالب مرتبط
- چرا خودمان را مقید به قانونی کنیم که مربوط به ۴۰ سال گذشته است؟/ درباره دو قطبی خطرناک در سینمای ایران
- به خاطر یک نقد طنزآمیز؛ شورایعالی تهیهکنندگان از محسن امیریوسفی شکایت کرد
- تکذیب خبر انتخاب ۱۰ فیلم ایرانی برای اسکار ۲۰۲۶/ داوودی: لیست منتشرشده برای اسکار شایعه است
- مراسم بزرگداشت کیومرث پوراحمد در خانه سینما
- معرفی اعضای هیات مدیره انجمن تهیهکننده-کارگردانها
- ابوالحسن داوودی: تا اطلاع ثانوی خانه سینما نیازی به مدیرعامل جدید ندارد
- محسن هاشمی: ما نخواستیم سکانسهای فیلم منصور حذف شود!/برای فروش بیشتر خبرسازی کردند
- ابوالحسن داودی رییس انجمن تهیهکننده _کارگردانان سینما شد
- انتخابات انجمن تهیه کننده _ کارگردانان سینما برگزار شد
- ابوالحسن داوودی: مسئولان رده بالا در موضوع رسولاف وارد شوند
- مسجد جامعی :در دوران ریاست جمهوری هاشمی، نسل جوانانی که به دنبال سینما و تئاتر بودند افزایش یافت
- «هزارپا» از «تگزاس» جلو زد/ نگاهی به جدول فروش در هفتهای که گذشت
- صدرنشینی مجدد «هزارپا» در سینماها/ نگاهی به جدول فروش در هفتهای که گذشت
- ماجرای ساخت «هزارپا» از زبان ابوالحسن داوودی/ میخواستم مردم دو ساعت بحرانها را فراموش کنند
- اکران خصوصی فیلم “هزارپا” / گزارش تصویری
نظر شما
پربازدیدترین ها
- تاریخچه سریالهای ماه رمضان از ابتدا تاکنون/ در دهه هشتاد ۴۰ سریال روی آنتن رفت
- نشانهشناسی «صد سال به این سالها»؛ از اندوه بیپایان ایران تا احیای حس نوستالژی
- «غریزه»؛ وقتی همچون تبعیدی از شهر خود میگریزی
- با انتشار بیانیهای اعلام شد؛ دلایل کنار گذاشتن نوید محمدزاده به روایت سازندگان تئاتر «آرش»
- «زن ناشناس» ساخته آرتور هراری، موفق در گیشه
آخرین ها
- یادداشتی بر بیضاییخوانی؛ تاریخ فقط با نامهای تازه تکرار میشود
- جواد مجابی درگذشت
- نگاهی به موسیقی فیلم «استخر»/ ناظرِ آرام صحنهها
- «۱۵/۱۸» (محلی برای شفا)؛ صدای عصیان جوانان فرانسوی
- حسین وخشوری دبیر اولین جشنواره فیلم فجر و مدیرمسئول هفتهنامه سینما درگذشت
- سینمای تینایجری در ایران/ از دهههای دور تا «تهران کنارت» و «بیداد»
- همزمان با برگزاری ونیز ۲۰۲۶/ آلبرتو باربرا: جشنواره امسال نسبت به سالهای گذشته سیاسیتر است
- پس از کسب چهار جایزه بینالمللی/ ادامه حضور جهانی « این صداها واقعیست» در هشت جشنواره
- مستند «زعفران»؛ زیبایی، توازن و جهانی فراموش شده
- «نفرین توقیف» راهی جشنواره فیلم لندن میشود
- نخستین نمایش جهانی «در جاده با کیارستمی» در بوسان
- اندیشکده خانه تئاتر تاسیس شد
- نمایش «سر به سر» در جشنواره کره جنوبی
- «کوری»؛ وقتی جنایت از یک فرد به شبکه قدرت و سکوت میرسد
- سیکل معکوس نظارت و سانسور بر سینما
- مادری با سه فرزند هنرمند / خاویر باردم: خوششانس بودم که او مرا بزرگ کرد
- جشنواره فیلم بوسان ۲۰۲۶؛ نخستین اکران فیلم مجید مجیدی و نمایش ۵ فیلم ایرانی
- «ضیافت» به پروژه بیضاییخوانی رسید/ «اژدهاک» دوباره خوانده شد
- «استوار ساقی»، «باگ» و «چمدان آبی» در جشنواره احمدآباد هندوستان/ نمایش ۶ انیمیشن
- جایزه بهترین فیلم برداری تونس به فیلم کوتاه «البنات» رسید
- «زن ناشناس» ساخته آرتور هراری، موفق در گیشه
- همچون غرش شیری باستانی که در درهای خواب رفته به گوش میرسد
- خوانشی چند لایه از فضا، فرم و سیاست در فیلم «انگل»/ معماریِ نابرابری
- با انتشار بیانیهای اعلام شد؛ دلایل کنار گذاشتن نوید محمدزاده به روایت سازندگان تئاتر «آرش»
- یک شکست برای فیلم ریدلی اسکات؛ «مرد عنکبوتی» به پیشتازی ادامه میدهد
- «امیرو»؛ پرترهای ناتمام از یک انسان طردشده
- رابطه سوژه و قدرت در «بیداد»/ آواز برای بازپسگیری سوژگی
- «بیداد»؛ وقتی مضمون از فیلم جلو میزند
- نگاهی به نمایش «ویکنت شقه شده»/ توپها برای که شلیک می کنند؟
- یادداشتی بر بیضایخوایی؛ تجربهای تازه با نسلی تازه





