هوشنگ گلمکانی/ سردبیر ماهنامه فیلم
۴-۱سال پیش در یک شب بهاری که دخترانم به مناسبت شصتمین سالگرد تولدم جشن کوچکی گرفته بودند، با حضور چند تا از دوستان، من تقریبا عزای شخصی اعلام کرده بودم که: «وای! ۶۰سالم شد. ۶۰ به بعد که سالگرد تولد جشن نداره. تمام شد رفت!» یکبار هم نه، چند بار. این شده بود ترجیعبند آن شب و مایه خنده و شوخی. رضا کیانیان هم که همراه همسرش در آن جمع کوچک بود، هر بار پوزخندی میزد که: «اینکه عزا نداره. من الان [یعنی آن موقع، ۴سال پیش] ۶۳سالمه. پس باید عزا بگیرم؟» (نتیجه میگیریم که حالا، اگر تغییری در نظم روزگار پیش نیامده باشد ۶۷مین سالگرد تولد رضا کیانیان است!) باری… بهجز این، در لابهلای حرفهایش برای آرامکردنم چیزهایی هم گفت در این مایهها که «سن یک عدد است» و «دلت جوان باشد» و «۶۰ به بعد تازه آغاز دوران خلاقیت» است و از این جور حرفهای دلخوشکنک عرفانی/معناگرا، البته با لحن طنزآمیز خاص خودش که یعنی…. خب من هم که آن شب از حرفهای رضا قانع و آرام نشدم، اما فهمیدم او چه آدم منطقی و واقعبینی است!
۲- ۲۴سال پیش سرِ بازیاش در یک صحنه فیلم «کیمیا» که در موقعیت یک تنش عصبی داشت درِ یک کنسرو یا کمپوت را باز میکرد، بر اثر عصبیت موجود در آن موقعیت لبه تیز درِ کنسرو یا کمپوت انگشتش را میبرید و واکنش او این بود که دستش را بهسرعت میکشید و آن را تکان میداد. گفتم: «رضا جان، اینجا انگشتت بریده شده؛ نسوخته که داری تکانش میدی. باید کار دیگری بکنی.» گفت: «بهش فکر میکنم.» نمیدانم بهش فکر کرد یا نه و به نتیجهای رسید یا نه. اما آن روز فهمیدم رضا بازیگری انتقادپذیر و آدمی منطقی و واقعبین است!
۳- نمیدانم چند سال پیش بود که ایدهای در زمینه بازیگری به ذهنم رسید که میتواند تجربهای در زمینه آشناییزدایی در این عرصه باشد. مثلا خندیدن هنگام اندوه، جلوه اندوه هنگام شادی، ناتمام گذاشتن جملهها، زدن حرفهای بیسروته هنگام بحثی ظاهرا جدی، اتکا به اصواتی بیمعنی هنگام برقراری ارتباط با دیگران و حیرت از واکنش ابهامآمیز مخاطب، مکالمه متکی به تپق و دستور زبان غلط با لحنی حقبهجانب و غلطانداز و کارهایی از این قبیل که معمولا در بازیگری کلاسیک و غیرکلاسیک رایج نیست و اصولا لکنت و تپق یک ضعف تلقی میشود و نوشتن جملههای غلط و بیسروته در دیالوگنویسی را ضعف میدانند. وقتی فکر کردم چهکسی برای اینگونه تجربهگری مناسبتر از همه است، نخستین اسمی که به یادم آمد رضا کیانیان بود.
روزی تلفنی کلیات این موضوع را با او در میان گذاشتم و یکیدو مثال هم زدم و قرار شد یک روز قراری حضوری بگذاریم و بیشتر در اینباره توضیح بدهم و صحبت کنیم. الان نمیدانم چند سال از آن روز گذشته و با اینکه رضا را بارها دیدهام اما یادمان رفته در این زمینه حرف بزنیم. با این حال سالهاست فهمیدهام که رضا از معدود بازیگران سینمای ایران است که هم به مباحث تئوریک بازیگری علاقهمند است و هم عاشق تجربهگری است!
همشهری
لینک کوتاه
مطالب مرتبط
- واکنش رضا کیانیان به گزارش تاریخ سه هزار ساله زیر چرخ لودرها
- استوری رضا کیانیان درباره وضعیت استادیوم آزادی
- واکنشهای سینماگران ایرانی به درگذشت «مادر سینمای آسیا»
- کیانوش عیاری خیلی زود در سینمای ایران صاحب امضا شد/ هیاهو نداشتن به زیان عیاری تمام شد
- معرفی داوران جشنواره ملی فیلم اقوام ایرانی
- درخواست از وزیر ارشاد برای تعطیل نکردن انجمن صنفی عکاسان تئاتر ایران/ حمید جبلی: ما در حال زندگی با مرگ هستیم!
- آیین یادبود بیتا فرهی در خانه هنرمندان ایران برگزار شد/ پاسداشتی برای بانوی خاص سینمای ایران
- دیوار کوتاه رضا کیانیان در ماجرای فوت ناصر طهماسب
- «آهو» و «جنگل پرتقال» به سینماها میآید
- آهو هوشنگ گلمکانی مهرماه به سینماها می آید
- حامد بهداد و رضا کیانیان از یک «استاد» گفتند
- داوران هشتمین مسابقه عکس سینمای ایران معرفی شدند
- رضا کیانیان در زادروز خود با موزه سینما مطرح کرد؛ آغوشم برای همکاری با جوانان همیشه باز است
- در نشست هفته جهانی موزه و میراث فرهنگی در موزه سینما مطرح شد: کیارستمی میگفت مدیون رزمندگان و جانبازان شیمیایی هستیم/ موزهها باید زنده بودن و زندگی را به جامعه منتقل کنند
- کیانیان : با تحریم جشنواره مخالفم / باید بگذاریم کسانی که به جشنواره اعتقاد دارند، آن را برگزار کنند
نظر شما
پربازدیدترین ها
- نگاهی به سریال پریا / یک عاشقانه نامتعارف
- تاریخچه سریالهای ماه رمضان از ابتدا تاکنون/ در دهه هشتاد ۴۰ سریال روی آنتن رفت
- حقایقی درباره فیلم یک تکه نان به بهانه پخش آن از شبکه نمایش
- حیازدائی از جامعه به سبک نجلا/انتقاد شدید کیهان از سریال نجلا
- نشانهشناسی «صد سال به این سالها»؛ از اندوه بیپایان ایران تا احیای حس نوستالژی
آخرین ها
- «مرلین» به تماشاخانه هما میرود/ «اندوه اردیبهشت» روی صحنهی لبخند
- فیلمبرداری فیلم پنجاه و یکم وودی آلن تمام شد
- «فادرلند»؛ وطنی که دیگر نیست
- انتشار نسخه ویژه نابینایان «بدنام» و «کنکل»
- نامزدهای گرمی ۲۰۲۷ معرفی شدند
- مرور آثار کیارستمی در پاریس
- پایان تصویربرداری «سلبریتی»/ روایتی از تقابل چهره عمومی و جهان درونی شهرت
- نمایش مجموعهای از فیلمهای کوتاه و انیمیشن در موزه سینمای ایران
- علیرضا رهگذر درگذشت
- «مجلس قربانی سنمّار» در بیضاییخوانی
- «عشق ممکن»؛ طمع در لباس فضیلت
- نگاهی به سینمای مستقل و هنرمندانه ناصر تقوایی؛ از میزانسنهای ماندگار تا معنای ایستادگی و سکوت
- «یل» فعلا اجازه ادامه انتشار ندارد
- «همسفر» و «ذوق مرگ» در راه سینماها
- پاسداشت خسرو احمدی؛ مرد مهربانی که صادقانه کار میکند
- جلسه شورای داوری انجمن صنفی تماشاخانههای خصوصی برگزار شد؛ تأکید بر حل اختلافات درونصنفی
- سرژ رضوانی؛ هنرمندی چند وجهی که هیچگاه خود را جدا از ایران نمیبیند
- در سیونهمین دوره برگزاری؛ مستند پگاه آهنگرانی نامزد جایزه فیلم اروپا شد
- میکاییل شهرستانی «افسانههای تبای» را روی صحنه میبرد/ «چمدانهای بیمقصد» در خانه نمایش مهرگان
- جشنواره تئاتر فجر۴۵؛ معرفی مدیران بخشهای دیگرگونههای اجرایی، نمایشنامهنویسی و پایش دانشجویی
- سینمای مستند؛ مهمان کمسهم جشنواره ملی فیلم فجر
- «آنها که کمتر میشناسیم»؛ روایتی از زندگی زنان و کودکان روستایی
- گلاب آدینه؛ بازیگر مؤلف و راوی رنجهای معاصر
- در پنجاهودومین دوره برگزاری؛ نیکول کیدمن در مراسم سزار تجلیل میشود
- «بلفاست»؛ روایت یک رویداد تلخ تاریخی از دریچهی نگاه یک کودک
- پارک چان-ووک «راهزنان رتلکریک» را میسازد
- «بلفاست» زیر ذرهبین منتقدان؛ دریچهای تاریخی به جهان از منظر یک کودک
- فراخوان چهل و پنجمین جشنواره ملی فیلم فجر منتشر شد
- «افسانه سپهر» و «دیاِناِی» در راه اکران آنلاین
- آغاز کنسرتنمایش «فرهاد» از هفته آینده





