سینماسینما، محمد حقیقت

از بین چهار فیلم فرانسوی که در بخش مسابقه جشنواره ونیز پذیرفته شده، اولین آن جمعه ۴ سپتامبر در سالن بزرگ به نمایش درآمد.

فیلم «۱۵/۱۸» (محلی برای شفا) ساخته سدریک خان در ژانر رئالیست اجتماعی است. در ابتدای فیلم دو پلیس دختری سرکش را دستگیر می کنند و به بیمارستان در بخش ویژه نوجوانان که دچار بحران هستند می‌برند. در این بخش پزشکان روانکاو از نظر روحی‌ به نوجوانان بین ۱۵ تا ۱۸ سال می‌پردازند . این دختر تازه وارد از فروشگاهی دزدی کرده، و ادعا می‌کند که این وسایل را به‌عنوان کادو برای دوستانش در این مرکز آورده است. از اینجا به بعد تماشاگر با مشکلات جوانان که با خود و به‌ویژه خانواده‌یشان مساله دارند همراه می‌شوند. در این مرکز گلچینی از جامعه امروز فرانسه قرار دارد‌ و به سختی‌های بسیار و نفهمیده شدن‌های نوجوانان توسط خانواده و برعکس به خوبی پرداخته می‌شود. فیلمساز نقش یک جامعه شناس را با توجه به واقعیات جامعه برعهده‌ گرفته است.

سدریک کان با تحقیقت بسیار طی مدت‌ها برای نوشتن سناریو وقت گذاشته و با خانواده‌های مختلف‌ صحبت کرده است. دیالوگ‌نویسی فوق‌العاده و میزانس حرفه‌ای قابل توجه، فیلم را بسیار پرانرژی و جذاب کرده به‌ویژه اینکه تمامی بازیگران جوان، کاملا آماتور هستند، و بازی‌های باورپذیر ارایه کرده‌اند. در یکی از دیالوگ‌های بین دکتر و دختری که سخت دچار بحران‌ و درگیری با خانواده است، با فریاد می‌گوید: «پدر و مادرم نمی‌توانند به من کمک کنند آنها هیچ نمی‌فهمند…» دکتر با مهربانی به او می‌گوید: «تو به آنها کمک کن.» دختر‌ ۱۴ ساله مدتی به فکر می‌رود و ناگهان بغض وی‌ می‌ترکد و به گریه می‌افتد. این صحنه و برخی از صحنه های دیگر شدیدا تماشاگران سالن بزرگ را متاثر کرد.

جوانان که جایی بحرانشان افزونی گرفته، چون آنچه را که از این بیمارستان انتظار داشتند برآورده نمی‌شود، سر انجام همان دختر شرور اول فیلم، به‌خاطر حسادت به دختری بهانه‌ای پیدا می‌کند و با دوستش بیمارستان را به آتش می‌کشند و این موضوع موجب فرار نوجوانان از بیمارستان می‌شود ( که تقریبا حالت زندان برای آنها بوجود آورده). این صحنه یادآور صحنه‌ای از فیلم «پرواز بر فراز آشیانه فاخته» از‌ میلوش فرمن با بازی جک نیکلسون است. جوانان عاصی، در فرار از بیمارستان در حال آتش در جنگل‌های اطراف پراکنده می‌شوند و ما‌جرا ادامه دارد. در بیشتر فیلم‌های فرانسوی‌، فیلمساز آنها، رویافروشی نمی‌کنند بلکه توجه‌شان روی سینمای اجتماعی، در‌ ژانرهای مختلف است که برخی از آنها هم در نزد منتقدین و تماشاگر موفق عمل می‌کنند و فیلم سدریک خان از این نمونه‌های خوب است.