کیم کی-دوک کارگردان سرشناس کره جنوبی بر اثر ابتلا به کرونا جان باخت.
به گزارش سینماسینما، به نقل از ددلاین، کیم کی-دوک فیلمساز اهل کره جنوبی در حالی که در لتونی بوده به خاطر مشکلات پیش آمده به دلیل کووید -۱۹ در ۵۹ سالگی از دنیا رفت.
این فیلمساز به این کشور بالتیک رفته بود تا خانهای آنجا بخرد و مجوز سکونت دریافت کند. او امروز صبح در بیمارستانی که در آن به خاطر کووید -۱۹ تحت درمان بود درگذشت.
کیم کی-دوک که در سال ۱۹۶۰ در بونگوا واقع در کره جنوبی به دنیا آمده بود، خودش را به عنوان سازنده فیلمهای هنری درجه یک و اغلب تیره و بحث برانگیز جا انداخت که در فستیوالهای بینالمللی بسیار دیده شدند.
نخستین ساخته این کارگردان فیلم «کروکودیل» محصول سال ۱۹۹۶ بود که در کره با واکنشهای خوبی مواجه شد و در فستیوالهای اروپایی به نمایش درآمد.
فیلم «جزیره» سال ۲۰۰۰ او به خاطر خشونت شدید و محتوای تیرهاش شناخته شد. این روند در تمام آثار او دیده میشود و در این فیلم هم این کارگردان از صحنههایی از خشونت علیه حیوانات که به گفته خودش واقعی بودند، استفاده کرده است. این فیلم در کره با واکنشهای منفی مواجه شد اما در سطح بینالمللی سر و صدا کرد و مخصوصاً در فستیوال ونیز باعث شد حال چند نفر به هم بخورد و غش کنند.
این فیلم در فستیوالهای تورنتو و ساندنس هم پخش شد و در سطح بینالمللی توزیع شد. البته این فیلم به خاطر طبیعت محتوایش نتوانست در بریتانیا اجازه پخش بگیرد.
اما شاید فیلمی که بیشتر از همه به خوبی از آن یاد میشود «بهار، تابستان، پاییز، زمستان… و بهار» محصول سال ۲۰۰۳ باشد که داستان یک صومعه بودیستها را تعریف میکند که در جنگلی آرام روی یک دریاچه شناور است. این فیلم نقدهای بسیار درخشانی دریافت کرد و در آمریکا هم روی پرده رفت.
فیلم «دختر بخشنده» سال ۲۰۰۴ او در برلیناله نمایش داده شد و توانست جایزه خرس طلایی را از آن خود کند. در همان سال فیلم «۳- آهن» این کارگردان جایزه شیر نقرهای ونیز را از آن خود کرد.
کیم همچنین در کن به موفقیت دست پیدا کرد و پس از نمایش فیلم «نفس» در سال ۲۰۰۷ در بخش رقابتی، او توانست با فیلم «آریرانگ» در سال ۲۰۱۱ برنده جایزه نگاهی ویژه این فستیوال شود. او در سال ۲۰۱۲ به ونیز برگشت و جایزه شیر طلایی را برای «پیتا» به خود اختصاص داد.
منبع: مهر
لینک کوتاه
مطالب مرتبط
نظر شما
پربازدیدترین ها
آخرین ها
- «نفسگیر»؛ وقتی بحران نه با ویروس که با انکار آغاز میشود
- «فراموشخانه»؛ قربانیان فراموششدهی تاریخ
- نگاهی نقادانه بر تجربه تئاتر تعاملی ایوب بختیاری/ پداگوژی روایت
- به مناسبت ۲۸ تیری که سالمرگ خسرو شکیبایی بود/ دیداری که خاطرهای ماندگار شد
- کمدی «مادرکیو» دوباره روی صحنه میرود
- «روز افشاگری»؛ وقتی اسپیلبرگ به سوی ناشناختهها بازمیگردد
- مریم همتیان درگذشت
- نامه خانه سینما به پزشکیان منتشر شد/ پاسخ سخنگوی دولت
- «زن و بچه»؛ فروپاشیدن
- ورایتی خبر داد؛ عبدالرضا کاهانی با «بهشت خالی» به ادینبورگ میرود
- رکورد «انتقامجویان: پایان بازی» شکست؛ «مرد عنکبوتی: روز کاملاً جدید» درحال ورود به فهرست تاریخی فروش گیشه
- امیر نادری و ذات و زبان سینما
- رمان «رخشان»؛ گُذار از خامیِ عاطفی تا رسیدن به بلوغ فکری
- فستیوال فیلم ونیز ۲۰۲۶؛ توضیحات مدیر جشنواره درباره غیبت فیلمهای هالیوودی
- نگاهی به بازی محسن قصابیان در سریال «کلاغ»/ استراتژی مکث و سکوت
- فوت یکی از برندگان اسکار؛ گلن هانسارد درگذشت
- کاوه کاویان درگذشت
- «روسری آبی»؛ فرا رفتن از چارچوب بسته
- «جای دندان پلنگ»؛ جای دندان پلنگ بر تن زخمی گربه
- ۲۰ سریال غیرانگلیسیزبان برگزیده سالهای اخیر
- اکبر عبدی؛ پدیده کمنظیر بازیگری در سینمای ایران
- «سامی» به ایتالیا میرود
- «غروب در دیاری غریب» به خانه اردیبهشت اودلاجان رسید
- تغییرات در سازمان سینمایی با انتشار سه حکم جدید
- درباره چهار فیلم موفق در باکس آفیس ۲۰۲۶/ نابودگران کلیشه
- مرضیه برومند دبیر جشنواره سی و یکم تئاتر کودک و نوجوان شد
- «پیکا» و ضرورت شکستن سکوت پیرامون تاثیر طلاق بر کودکان
- آیا مدیر جشنواره مقصر است؟/ سهم فیلمسازان زن در ونیز ۲۰۲۶: یک از بیست
- «خون بس»؛ زخمهایی که التیام نمییابند
- درباره اکبر عبدی/ آقای خنده و خاطره





