کیم کی-دوک کارگردان سرشناس کره جنوبی بر اثر ابتلا به کرونا جان باخت.
به گزارش سینماسینما، به نقل از ددلاین، کیم کی-دوک فیلمساز اهل کره جنوبی در حالی که در لتونی بوده به خاطر مشکلات پیش آمده به دلیل کووید -۱۹ در ۵۹ سالگی از دنیا رفت.
این فیلمساز به این کشور بالتیک رفته بود تا خانهای آنجا بخرد و مجوز سکونت دریافت کند. او امروز صبح در بیمارستانی که در آن به خاطر کووید -۱۹ تحت درمان بود درگذشت.
کیم کی-دوک که در سال ۱۹۶۰ در بونگوا واقع در کره جنوبی به دنیا آمده بود، خودش را به عنوان سازنده فیلمهای هنری درجه یک و اغلب تیره و بحث برانگیز جا انداخت که در فستیوالهای بینالمللی بسیار دیده شدند.
نخستین ساخته این کارگردان فیلم «کروکودیل» محصول سال ۱۹۹۶ بود که در کره با واکنشهای خوبی مواجه شد و در فستیوالهای اروپایی به نمایش درآمد.
فیلم «جزیره» سال ۲۰۰۰ او به خاطر خشونت شدید و محتوای تیرهاش شناخته شد. این روند در تمام آثار او دیده میشود و در این فیلم هم این کارگردان از صحنههایی از خشونت علیه حیوانات که به گفته خودش واقعی بودند، استفاده کرده است. این فیلم در کره با واکنشهای منفی مواجه شد اما در سطح بینالمللی سر و صدا کرد و مخصوصاً در فستیوال ونیز باعث شد حال چند نفر به هم بخورد و غش کنند.
این فیلم در فستیوالهای تورنتو و ساندنس هم پخش شد و در سطح بینالمللی توزیع شد. البته این فیلم به خاطر طبیعت محتوایش نتوانست در بریتانیا اجازه پخش بگیرد.
اما شاید فیلمی که بیشتر از همه به خوبی از آن یاد میشود «بهار، تابستان، پاییز، زمستان… و بهار» محصول سال ۲۰۰۳ باشد که داستان یک صومعه بودیستها را تعریف میکند که در جنگلی آرام روی یک دریاچه شناور است. این فیلم نقدهای بسیار درخشانی دریافت کرد و در آمریکا هم روی پرده رفت.
فیلم «دختر بخشنده» سال ۲۰۰۴ او در برلیناله نمایش داده شد و توانست جایزه خرس طلایی را از آن خود کند. در همان سال فیلم «۳- آهن» این کارگردان جایزه شیر نقرهای ونیز را از آن خود کرد.
کیم همچنین در کن به موفقیت دست پیدا کرد و پس از نمایش فیلم «نفس» در سال ۲۰۰۷ در بخش رقابتی، او توانست با فیلم «آریرانگ» در سال ۲۰۱۱ برنده جایزه نگاهی ویژه این فستیوال شود. او در سال ۲۰۱۲ به ونیز برگشت و جایزه شیر طلایی را برای «پیتا» به خود اختصاص داد.
منبع: مهر
لینک کوتاه
مطالب مرتبط
نظر شما
پربازدیدترین ها
- یک پایان بد برای یک سریال قابل قبول/ یادداشت احمد میراحسان بر پایانبندی سریال «نجلا»
- نشانهشناسی «صد سال به این سالها»؛ از اندوه بیپایان ایران تا احیای حس نوستالژی
- تاریخچه سریالهای ماه رمضان از ابتدا تاکنون/ در دهه هشتاد ۴۰ سریال روی آنتن رفت
- جدیدترین عکس از پسر شهرزاد/پدر فرهاد و کبیر در پشت صحنه «شهرزاد ۲»
- «بت»؛ روایتی پلی فونیک از انسان در وضعیت آیکونیکال
آخرین ها
- نگاهی به نمایشنامهخوانی «کارنامهی بندار بیدخش»/ خردمندِ دربندِ رویینه دژ
- ایدفا۲۰۲۶؛ ایرانیها تریلر رسمی مهمترین جشنواره مستند جهان را ساختند
- «پاتریک استوارت» درگذشت
- جوایز ایدا؛ فهرست اولیه برترین مستندهای سال معرفی شد/ «روباه و ماه صورتی» در میان مدعیان
- همزمان با روز جهانی انیمیشن؛ رونمایی از نخستین انیمیشن «دستساز» جهان
- انتشار ۱۱ قطعه باکلام و بیکلام با ۱۶ نوازنده مطرح و ۴ خواننده
- مسیری تازه برای بازآفرینی حماسه ملی ایران؛ «شاهنامه» در راه است
- معرفی هیئت داوران بخشهای جشنواره بینالمللی فیلم مقاومت
- تهیهکننده «امیرکبیر» معرفی شد
- «یک ساعت از آن روز»، روایتی از ایرانِ این روزها
- محکومیت جعفر پناهی به ۵ سال حبس و ۲ سال ممنوعیت خروج از کشور
- سینمای ایتالیا؛بازگشت مخاطب و جستوجوی هویت تازه
- خوانشی سینماتیک میان خاطره، هویت و زوال یک خیابان/ خیابانی که از حافظه آدمها عبور میکند
- «بُت»؛ طوفانی که به پا نشد
- یک فرش قرمز بارانی/ جشنواره فیلم توکیو ۲۰۲۶ آغاز به کار کرد
- جشنواره توکیو جایگاه جهانیاش را ارزیابی میکند
- پنج فیلمنامه مجوز ساخت گرفتند
- محسن راستانی پرکنتراست بود/ خلاق، دقیق و جسور
- به یاد محسن راستانی؛ ممنونم برای عکسهای درجه یکتان
- تردید مخاطبان در تماشای فیلم چینی/ احساس خطر کمپانیهای هالیوود
- آنجا که اسطوره از حصار زمان رها میشود
- محسن راستانی درگذشت
- «بت»؛ روایتی پلی فونیک از انسان در وضعیت آیکونیکال
- ایران و جایزه نوبل ادبی
- این یک سفر جهنمی است؛ حمایت سازنده «تلماسه» از فیلم ایناریتو
- نگاهی به نمایشنامهخوانی «آرش»/ حماسهای که از حافظه ادبی ایران غایب ماند
- نمایش «راشومون»؛ دوزخ قضاوت
- فقر تکراری نیست؛ روایتهای ما در سینما تکراریاند
- معرفی برگزیدگان چهل و سومین جشنواره بین المللی فیلم کوتاه تهران
- «نیرنگبازها» در تماشاخانه ایرانشهر/ پیشفروش بلیت نمایش «مسلوب» آغاز شد





