سینماسینما، مینو خانی
«سه قصه از سه زوج در فراز و نشیب روابط عاطفی که فرصت مییابند به تعریف جدیدی از عشق برسند…».
از همان وقتی که خلاصه داستان آخرین فیلم بهروز شعیبی منتشر شد، انتظار میرفت با یک فیلم متفاوت مواجهیم. چون بر خلاف فیلمهای دیگر که اصولا واژه «عشق» در خلاصه داستانشان دیده نمیشد، اینجا صحبت از عشق است. نه اینکه فیلمهای قبلی شعیبی عشق و عاشقی نداشت، که عشق موضوعی است که در همه آثار قبلی حتی سیاسیترین (سیانور) و مذهبیترین (سریال تنهایی لیلا) آثار این کارگردان نسل سومی (به گمانم) سینمای ایران جاری و ساری است. اما انگار این بار عشق برای شعیبی وجه دیگری دارد که آن را در خلاصه داستان فیلمش ذکر کرده است.
پیام، خواننده است. مقدمات برگزاری کنسرتش در جریان است، مقدماتی که به درستی پیش نمیرود، صحنه حاضر نیست، لباس حاضر نیست، تلفنهای همسرش برای بلیط حوصلهاش را سر برده، عوامل پشت صحنه کنسرت مرتب به هم پرخاش میکنند. فضای برگزاری کنسرت آشفته است و خانه پیام بدتر از آنجا. دوربین حسابی در این فضاهای آشفته میچرخد و واکنش همه را ثبت میکند. بعد به خانه یک زوج میانسال میرود. خانهای زیبا و آرام و آراسته با گلخانهای دلربا و پیرمرد و پیرزنی که به محض اینکه به گفتگوی جدی مینشینند عشق در چشمان و کلام و ژستهای آنها آشکار میشود. دوربین مرتب بین این دو فضا در رفت و آمد است تا تقابل دو فضای آشفته جوانان و آرام بزرگسالان را نشان دهد، تقابلی که نه فقط در فضای زندگی و کار، که در رفتار و باور آنها به یکدیگر است؛ تقابل زندگی زوج میانسال با دو زوج جوانی که خصوصا یکی از آنها بدجور به دنبال منفعتطلبی و سودجویی از هم و از دیگران هستند.
اما چرا این تقابل باید به تصویر کشیده شود؟ شاید چون شعیبی بهترین راه برای تذکر به برخی زوجهای جوان را در ثبت این تقابل دیده است. زوج میانسال به ما میگویند که حتی در روزگار پیری و رنجوری باید عاشقانه در کنار هم بود تا بتوان از پس مشکلات برآمد. این عشق است که قدرت تحمل میدهد، انگیزه میدهد حتی با بیماری دردآور فراموشی (آلزایمر) به زندگی عاشقانه ادامه داد. البته که بروز این عشق شبیه عشق زوج میانسال مثلا در سریال «تنهایی لیلا» (با بازی اکبر زنجانپور و آفرین عبیسی) نیست، اما از همان جنس است.
یا رابطه پیام و همسرش، اصلا شبیه رابطه عاشقانه زوجهای قبلی آثار شعیبی (محمد و لیلا در سریال تنهایی لیلا یا امیر و هما در سیانور) نیست، چون اصلا این دو با هم دیده نمیشوند. اما در صحنه آخر که دوربین روی دست هر کدام مکث میکند تا به ما دستبندهای یکسانشان که هنر دست همسر پیام است را نشان دهد، نماد همان عشق است.
برای همین باور دارم «آغوش باز» امتداد شعیبی است اما در فرم جدید و موضوعی به روزتر. به نظر میرسد چون شعیبی در «آغوش باز» میخواهد با جوانان امروز حرف بزند، فرم کارهای قبلی را تکرار نکرده، اما باورهایش همان است؛ به عشق، به زندگی، به انسان. و این همان چیزی است که شعیبی را از سینماگران همنسلش متفاوت میکند. تفاوتی که شاید متاثر از بزرگ شدن در یک شهر مذهبی باشد، یا شاید تاثیری است که از اولین حضور سینماییاش در کنار ابراهیم حاتمیکیا، یکی از سرآمدان سینمای ایران در «آژانس شیشهای» گرفته است یا… ولی هر چه هست شعیبی سینماگری است که نه فقط با ساخت آثاری پر از نمادهای مذهبی از روحانی و مسجد و انگشتر و نمازخواندن که حتی در سیاسیترین اثرش، «سیانور» که مهمترین نتیجهاش برای مخاطب طرح این سوال است که «حق کجاست و چیست؟»، باورمند است.
برای همین به نظر میرسد برای دیدن «آغوش باز» باید این تفاوت در فرم و نمادها و نشانه ها را خوب دید و به کنار هم قرار گرفتن آنها دقت کرد. «آغوش باز» میتواند فیلمی سرگرمکننده باشد، یا میتواند ما را به خاطر به کارگرفتن فرم جدیدی از کارگردانش دلسرد کند، اما برای زوجهای جوان حرفهای خوب و مهمی دارد، آن هم در روزگاری که اصل و اساس خیلیها مادیات و طی کردن پلههای ترقی و پیشرفت در چشم بر هم زدنی شده است.
اما آنچه که باید تذکر داد این است که شعیبی در ورود به فرم جدید و سبک جدید کمدی رمانتیک باید دقت بیشتری به خرج میداد، نباید فراموش میکرد مخاطب او عادت کرده شعیبی باید داستان بگوید، آن هم داستان صریح و روان؛ شعیبی نباید فراموش کند که توانسته با استفاده از نمادهای ملی و مذهبی مخاطب را با خود همراه کند، کنارگذاشتن یکباره آنها کمی مخاطب را دچار شوک میکند، اما مطمئنا این شوک پایدار نیست و مخاطب وقتی با خود خلوت میکند به اصل حرف «آغوش باز» میرسد و امید که این حرف را به گوش بسپارد و در مواجه با فراز و نشیب زندگی فراموش نکند آنچه اصل است، «عشق» است.
لینک کوتاه
مطالب مرتبط
- بهروز شعیبی دبیر چهل و سومین جشنواره بینالمللی فیلم کوتاه تهران شد
- اکران و نقد «مادر» در سینما اندیشه
- بهروز شعیبی: ما هیچ تیتری برای ممنوعیت نگذاشتیم/ «بدون چالش بودن فیلمها» اتفاق خوبی برای جشنواره نیست
- «محاکمه گلدمن»؛ بخش بسیار کوچکی از واقعیت این روزها
- بهروز شعیبی دبیر چهل و دومین جشنواره فیلم کوتاه تهران شد
- «داستان سلیمان»؛ یک داستان واقعی از هزاران پناهجوی جهان
- «آغوش باز» آنلاین اکران میشود
- به بهانه سریال «زخم کاری»/ فقط خشونت است و حرص و آز
- با حکم رئیس سازمان سینمایی؛ بهروز شعیبی مدیرعامل انجمن سینمای جوانان ایران شد
- آیین بزرگداشت احترام برومند برگزار شد/ حواستان به هنرمندانی که نیستند، باشد
- بهروزشعیبی: فرهادی و مهرجویی سینمای اجتماعی را به یک قشر خاص محدود نکردند
- اکران «آغوش باز» همزمان با روز ملی سینما
- فیلمهای رامبد جوان، بهرام افشاری و گزینه احتمالی اسکار در راه اکران
- «آغوش باز» نیمه شهریور اکران میشود؛ محسن کیایی و حامد کمیلی در سینما
- در نشست «بررسی سینمای اجتماعی» مطرح شد؛ سینمای اجتماعی زاییده تحولات اجتماعی و سیاسی جامعه است
پربازدیدترین ها
آخرین ها
- هرم طلایی مصر به حبیب باوی ساجد میرسد
- سایت داوری «آیین هفت سال سینمای ایران» رونمایی شد
- گرشا رضایی به «امیرکبیر» پیوست
- آیدا پناهنده: دیگر سریال نمیسازم!
- فوت مدیر دوبلاژ و صداپیشه ایرانی؛ ناهید شعشعانی درگذشت
- پیش از جنایت؛ سینما و مسئولیت اجتماعی در برابر خشونت
- مستند «شهین» نمایش داده میشود
- «مرلین» به تماشاخانه هما میرود/ «اندوه اردیبهشت» روی صحنهی لبخند
- فیلمبرداری فیلم پنجاه و یکم وودی آلن تمام شد
- «فادرلند»؛ وطنی که دیگر نیست
- انتشار نسخه ویژه نابینایان «بدنام» و «کنکل»
- نامزدهای گرمی ۲۰۲۷ معرفی شدند
- مرور آثار کیارستمی در پاریس
- پایان تصویربرداری «سلبریتی»/ روایتی از تقابل چهره عمومی و جهان درونی شهرت
- نمایش مجموعهای از فیلمهای کوتاه و انیمیشن در موزه سینمای ایران
- علیرضا رهگذر درگذشت
- «مجلس قربانی سنمّار» در بیضاییخوانی
- «عشق ممکن»؛ طمع در لباس فضیلت
- نگاهی به سینمای مستقل و هنرمندانه ناصر تقوایی؛ از میزانسنهای ماندگار تا معنای ایستادگی و سکوت
- «یل» فعلا اجازه ادامه انتشار ندارد
- «همسفر» و «ذوق مرگ» در راه سینماها
- پاسداشت خسرو احمدی؛ مرد مهربانی که صادقانه کار میکند
- جلسه شورای داوری انجمن صنفی تماشاخانههای خصوصی برگزار شد؛ تأکید بر حل اختلافات درونصنفی
- سرژ رضوانی؛ هنرمندی چند وجهی که هیچگاه خود را جدا از ایران نمیبیند
- در سیونهمین دوره برگزاری؛ مستند پگاه آهنگرانی نامزد جایزه فیلم اروپا شد
- میکاییل شهرستانی «افسانههای تبای» را روی صحنه میبرد/ «چمدانهای بیمقصد» در خانه نمایش مهرگان
- جشنواره تئاتر فجر۴۵؛ معرفی مدیران بخشهای دیگرگونههای اجرایی، نمایشنامهنویسی و پایش دانشجویی
- سینمای مستند؛ مهمان کمسهم جشنواره ملی فیلم فجر
- «آنها که کمتر میشناسیم»؛ روایتی از زندگی زنان و کودکان روستایی
- گلاب آدینه؛ بازیگر مؤلف و راوی رنجهای معاصر





