سینماسینما، نغمه خدابخش
پدری که از مسئولیت بزرگی بهعنوان سرپرست خانواده تنها دوست داشتن اعضای خانواده اش را بلد است بدون آنکه مسئولانه و منطقی رفتار کند، مادری که با وجود داشتن دغدغهی گذران زندگی جبههای مقابل مردش دارد تا او را به هر بهانه ای به نقد بکشد، بچه هایی که نگران رفتارهای پدر و مادر در مقابل یکدیگر هستند و سر بزنگاه چون کوه تکیه گاه همدیگر.
قصه «رها» اتفاقی به ظاهر ساده را روایت میکند که اعضای یک خانواده را مستأصل کرده و آنها را در مواجهه با حل مشکلی بزرگ قرار میدهد. مشکلی که گویا رهایی از آن امکان پذیر نیست.
«رها» تلخ است، تلخ و شوکهکننده. به عمق جان مخاطب نفوذ میکند تا طعم تلخ و گس رنج را به او بچشاند.
فیلم «رها» تصویرگر معضلات اقتصادی و اجتماعی است معضلاتی که موجبات فاصله طبقاتی را فراهم کرده و خانواده ها را رو در روی یکدیگر قرار میدهد تا بیمحابا و بیپرده یکدیگر را قضاوت کنند و در نهایت قربانی دهند و قربانی شوند.
«رها» روایتگر دردهایی است که ملموساند، نمایانگر زخمهایی است که گویی هیچگاه خوب نمیشوند و التیام نمی یابند همچون زخم دست پدر قصه!
و اما فیلم «آبستن» که اولین نکته قابل توجه آن دوربین روی دستی است که در تمام لحظات فیلم باعث همراهی مخاطب شده تا با تمام واقعیت موجود روبرو و در نهایت به عمق فاجعه برسد.
«آبستن» روایت آبستنی دردها و غمهاست. دردهایی که چاره ای جز دل کندن از وابستگیها و دلبستگیها برای آدمی باقی نمیگذارد. دردهایی که موجب میشود از توبه ها روی برگرداند و قسمها و تعهدات را زیر پا گذاشت و در نهایت به پریشانی و پشیمانی رسید. «آبستن» روایت ماندگار زخم هایی است که گویا همیشگی هستند و عبور از آنها ممکن نیست. قصه با تولد دخترکی آغاز میشود، آغازی با رقص و ترانه و خنده. در ادامه حضور تازه وارد روند روایت را تغییر داده و بهتدریج پنهانکاریها فاش میشود.
«آبستن» روایتگر علت مهاجرت شخصیتهایی است که هر یک قصه و غصهی زندگی خود را دارند، تلاش انسانهایی است برای فرار از وضعیت موجود و رسیدن به شرایط ایدهآلی که تصور میکنند در انتظارشان است. چیدمانی که برای پیشبرد روایت در نظر گرفته شده کنجکاوی برانگیز است و چاره ای جز همراهی برای بیننده به جای نمیگذارد. فضای سرد و بیروح قصه با احساس درونی کاراکترها تلفیق شده و هر اتفاق تلنگری به حساب می آید تا وجه اصلی شخصیتها به تصویر کشیده شود و در انتها با فاجعه ای به نام آبستنی نه صرفا به معنای بارداری طبیعی یک زن که به معضلی غیرقابل قبول تبدیل شده و شوک غیرمنتظرهای را سبب میشود.
فرم بصری خاص روایت همراه با داستان عمیق و پرتنش و شخصیتهای تاثیرگذار چفت و بست قابل قبولی را باعث شده و آنرا به اثری تفکر برانگیز تبدیل کرده است. نماها و تکنیک خاص فیلمبرداری آبستن یادآور فیلم تحسین برانگیز «ماهی و گربه» اثر شهرام مکری است. همراهی موسیقی با فضای ایجاد شده و نقش آفرینی بازیگران به ملموس بودن روایت کمک کرده و نقاط قوت فیلم را پررنگ میکند.
«آبستن» فیلم قابل تفکری است که بیننده اش را تا ساعتها درگیر کرده تا به انسانیت نگاهی متفاوت داشته باشد. اثری که این روزها سینمای ایران بشدت به آن نیازمند است تا جایگاه اصلی خود را بهعنوان هنری تاثیرگذار حفظ کند.
لینک کوتاه
مطالب مرتبط
- روز سینما مبارک، اگر چیزی برای مبارک گفتن مانده باشد
- با موافقت شورای بازبینی فیلمهای سینمایی؛ چهار فیلم پروانه نمایش گرفتند
- «بهانه سکوت»؛ بهانهای برای فکر کردن
- آه کلام… کلامی که…
- درباره «رها»/ تاراج
- «رها»؛ بازگشت شکوهمند سینمای مستقل اجتماعی
- پاسخهای آشتیانیپور به شبهات رأیگیری مردمی جشنواره فیلم فجر
- اعلام فیلمهای اکران نوروز ۱۴۰۳/ ۴ فیلم جشنواره فجر ۴۳ در نوبت اکران قرار گرفت
- واکنش شهاب حسینی به جوایز جشنواره فجر؛ میلی بودن جشنواره به یقین همگان رسیده است
- ایستگاه پایانی؛ ایدههایی که هدر رفت و سرمایههایی که بر باد شد
- یاداشتهای جشنواره/ هفت فیلم زیر ذرهبین
- آسیبهای اجتماعی و خنثیبودگی انسانی
- یادداشتی بر «آبستن»؛ تعلیق نصفه نیمهای که ناکارآمد میشود
- «آبستن» و آیندهای درخشان برای کارگردانان فیلم
- یادداشتی برای فیلم «رها»/ جامعه ناکارآمد و پدرهای بیخاصیت
پربازدیدترین ها
- نگاهی به سریال پریا / یک عاشقانه نامتعارف
- تاریخچه سریالهای ماه رمضان از ابتدا تاکنون/ در دهه هشتاد ۴۰ سریال روی آنتن رفت
- حقایقی درباره فیلم یک تکه نان به بهانه پخش آن از شبکه نمایش
- حیازدائی از جامعه به سبک نجلا/انتقاد شدید کیهان از سریال نجلا
- نشانهشناسی «صد سال به این سالها»؛ از اندوه بیپایان ایران تا احیای حس نوستالژی
آخرین ها
- «مرلین» به تماشاخانه هما میرود/ «اندوه اردیبهشت» روی صحنهی لبخند
- فیلمبرداری فیلم پنجاه و یکم وودی آلن تمام شد
- «فادرلند»؛ وطنی که دیگر نیست
- انتشار نسخه ویژه نابینایان «بدنام» و «کنکل»
- نامزدهای گرمی ۲۰۲۷ معرفی شدند
- مرور آثار کیارستمی در پاریس
- پایان تصویربرداری «سلبریتی»/ روایتی از تقابل چهره عمومی و جهان درونی شهرت
- نمایش مجموعهای از فیلمهای کوتاه و انیمیشن در موزه سینمای ایران
- علیرضا رهگذر درگذشت
- «مجلس قربانی سنمّار» در بیضاییخوانی
- «عشق ممکن»؛ طمع در لباس فضیلت
- نگاهی به سینمای مستقل و هنرمندانه ناصر تقوایی؛ از میزانسنهای ماندگار تا معنای ایستادگی و سکوت
- «یل» فعلا اجازه ادامه انتشار ندارد
- «همسفر» و «ذوق مرگ» در راه سینماها
- پاسداشت خسرو احمدی؛ مرد مهربانی که صادقانه کار میکند
- جلسه شورای داوری انجمن صنفی تماشاخانههای خصوصی برگزار شد؛ تأکید بر حل اختلافات درونصنفی
- سرژ رضوانی؛ هنرمندی چند وجهی که هیچگاه خود را جدا از ایران نمیبیند
- در سیونهمین دوره برگزاری؛ مستند پگاه آهنگرانی نامزد جایزه فیلم اروپا شد
- میکاییل شهرستانی «افسانههای تبای» را روی صحنه میبرد/ «چمدانهای بیمقصد» در خانه نمایش مهرگان
- جشنواره تئاتر فجر۴۵؛ معرفی مدیران بخشهای دیگرگونههای اجرایی، نمایشنامهنویسی و پایش دانشجویی
- سینمای مستند؛ مهمان کمسهم جشنواره ملی فیلم فجر
- «آنها که کمتر میشناسیم»؛ روایتی از زندگی زنان و کودکان روستایی
- گلاب آدینه؛ بازیگر مؤلف و راوی رنجهای معاصر
- در پنجاهودومین دوره برگزاری؛ نیکول کیدمن در مراسم سزار تجلیل میشود
- «بلفاست»؛ روایت یک رویداد تلخ تاریخی از دریچهی نگاه یک کودک
- پارک چان-ووک «راهزنان رتلکریک» را میسازد
- «بلفاست» زیر ذرهبین منتقدان؛ دریچهای تاریخی به جهان از منظر یک کودک
- فراخوان چهل و پنجمین جشنواره ملی فیلم فجر منتشر شد
- «افسانه سپهر» و «دیاِناِی» در راه اکران آنلاین
- آغاز کنسرتنمایش «فرهاد» از هفته آینده





