کامبیز نوروزی در کانال تلگرامی خود نوشت :شایدجذابترین و مهمترین وجه رسانه ای شکست فوتبال ایران از ژاپن در جام ملتهای آسیا ، نوع مواجهه تلویزیون با این شکست بود . بعد از پایان بازی ، میثاقی در برنامه اش گفت (نقل به مضمون) که الان نمی دانم چه چیزی قرار است پخش بشود . تمام برنامه رابرای پیروزی ایران تهیه و پیش بینی کرده بودیم . چند دقیقه بعد از این جمله ، برنامه تمام می شود . سیما هیچ فکر یا نقشی برای مواجهه با افکار عمومی بعد از شکست ندارد . چیزی که بسیار مهمتر از طبل شادانه کوبیدن بعد از پیروزی است .همه چیز رها.
🔹آنها خودشان در فضای تبلیغی و رسانه ای خودشان به دام افتادند . به عنوان رسانه توجه نکردند که فوتبال یک مسابقه است . بردن دارد . باختن هم دارد . به عنوان یک رسانه باید همان قدر که آمادۀ پخش آیتمهای بعد از برد هستید ، آمادۀ پخش آیتم های بعد از باخت هم باشید . بدانید چه می کنید و چگونه فضای شکست خوردۀ مغموم و عصبی عمومی را با ابزار رسانه مدیریت و هدایت و مهار کنید
🔹اما یک برنامۀ تخصصی تلویزیون ، با مخطبان زیاد که در طول برگزاری جام ملتهای آسیا از شبکۀ ۳ چندساعت برنامۀ داشت ، برای یک مسابقۀ مهم ملی با بیشترین بیننده به این نکتۀ سادۀ حرفه ای کاملاً بی توجه بود . آنها در همان فضایی گیر کردند که خودشان برای افکار عمومی و روحیه دادن با اغراقهای زیاد ساخته بودند . یعنی قدرت فوتبال ایران در آسیا . اینکه تیم ملی ایران قدرتمند است و حتماً قهرمان این دوره است و حسرت چهل و چندساله را پایان می دهد . اما آنها اگر حرفه ای بودند باید آن سوی سکه را هم خودشان می دیدند و برایش آماده می بودند . ولی ندیدند و آماده نبودند، چون حرفه ای نیستند . آنها بیشتر از مردم عادی منفعل شدند و قافیه را به خودشان باختند و یک وظیفۀ مهم حرفه ای را از یاد بردند که همان مدیریت افکار عمومی بعد از شکست است .
🔹این همان الگوی ثابت رفتار تلویزیون است که در همه عرصه های سیاسی و فرهنگی تکرار می شود . چیزهایی را که با واقعیت فاصله دارد ، یا اصلاً غیر واقعی است ، با اغراق و تأکید منعکس می کنند . بعد خودشان چنان آنها را باور می کنند که یادشان می رود واعیت چیز دیگری است یا واقعیتهای دیگری هم وجود دارد . سپس آنگاه که واقعیت چهرۀ سخت خود را نشان داد ، در می مانند. منفعل می شوند . فریب خودشان را می خورند. و همه چیز را به واقعیت می بازند.
🔹سیما ، خودش در خودش غرق می شود. ✔️
لینک کوتاه
مطالب مرتبط
نظر شما
پربازدیدترین ها
آخرین ها
- «مثل باران، مثل دریا» بهترین مستند بلند جشنواره آمریکایی شد
- لاله برزگر با «مرزهای درون» به خانه هنرمندان ایران میآید
- ستارههای جشنوارههای سینمایی در سال ۲۰۲۶ کداماند؟/ شانسی برای فیلمهای مجیدی و فرهادی
- «مو به مو»؛ پرویز شهبازی و خلق جهانی متفاوت در نمایش خانگی
- اعلام زمان بدرقه بیضایی/ بیانیه خانه سینما درباره درخواست مژده شمسایی
- «زوتوپیا ۲» پرفروشترین انیمیشنِ تاریخ والت دیزنی شد
- بازیگر فیلمهای اسپایک لی درگذشت
- افت فروش نگرانکننده در سینماهای فرانسه/ آمار تماشاگران در ۲۰۲۵ سقوط کرد
- «پایان یک دوران زیبا»؛ سازش
- محمد بحرانی و یک نقش مکمل درخشان
- نقدی بر مستند گفتوگومحور از پگاه آهنگرانی؛ پرترهای در فضای بسته
- نمایشنامههای بهرام بیضایی؛ کلید درک جامعهشناسی خودکامگی در ایران
- مژده شمسایی: پیکر بهرام بیضایی در آمریکا به خاک سپرده میشود
- «ایرانم» علیرضا قربانی به تبریز رسید
- در رثای مردی که از فرهنگ ایران نوشید/ بیضایی؛ دلباخته شاهنامه
- بیضایی در بزنگاه ادبیات کهن و مدرن
- توجه ویژه لوموند به درگذشت بهرام بیضایی
- ایران را می شناخت/یادداشت احمد مسجد جامعی درباره بهرام بیضایی
- به یاد استاد بیضایی؛ صدایی که نه فریاد بود، نه خطابه
- برای بهرام بیضایی/ اسطوره همیشه زنده
- زبان بهمثابه مقاومت؛ در یادِ بهرام بیضایی
- در اندوه فقدان چهره شاخص موج نو سینمای ایران؛ بازتاب جهانی درگذشت بهرام بیضایی
- با موافقت شورای پروانه فیلمسازی؛ پروانه ساخت سینمایی برای ۷ فیلمنامه صادر شد
- در پاسداشت استاد بیبدیل هنرهای نمایشی ایران/ بیضایی، تاریخ و علامت تعجب
- در سوک سیاوش که از شاهنامه رفت
- یادبود بهرام بیضایی؛ ایرانی بودن بار بزرگی است بر دوش ما
- بریژیت باردو درگذشت
- برای رفتن غریبانه شیرین یزدانبخش؛ وصیتی به مثابه گلایه
- «کفایت مذاکرات» و خندههایی که از دل موقعیت میآیند
- «پرهیجان: نبرد برای اوبر»؛ چطور میتوانیم آرزوی شکستِ نجاتبخشمان را داشته باشیم؟





