مهدی پاکدل که با نمایش «وقتی کبوترها ناپدید شدند» روی صحنه تئاتر مستقل بازی خواهد کرد، می‌گوید در این نمایش که به هنر و به‌ویژه هنرمندان سفارشی‌ساز می‌پردازد نقشی بسیار متفاوت از آنچه تابه‌حال بازی کرده است، دارد.
به گزارش سینماسینما، این بازیگر سینما و تئاتر که نمایش‌های ریچارد سوم (داود رشیدی)، دیر راهبان (فرهاد مهندس‌پور)، پای دیوار بزرگ شهر (حسن معجونی)، همسایه آقا و اهل قبور (حسین کیانی)، یرما و داستان یک پلکان (رضا گوران) خشکسالی و دروغ، ماچیسمو، برهان و نوشتن در تاریکی (محمد یعقوبی)، حضرت والا و امر ملوکانه (حسین پاکدل)، رومولیت (مصطفی کوشکی و هستی حسینی) و کنسرت نمایش سی (علی اصغر دشتی) بخشی از تجربه‌های تئاتری او از دهه ۷۰ تا سال ۹۷ است، این روزها در نمایش تازه‌ای از تولیدات تئاتر مستقل تهران با نام «وقتی کبوترها ناپدید شدند» به کارگردانی هستی حسینی بازی می‌کند؛ نمایشی که داستانش در زمان جنگ جهانی دوم می‌گذرد اما حال و هوایی امروزی دارد.
پاکدل که در دو دهه گذشته در مقطعی خیلی فعال‌تر در تئاتر بازی کرده و زمانی هم حضور پررنگ‌تری در سینما داشته است، درباره حضور بیشتر در تئاتر و فضای امروزی آن گفت: من با توجه به اینکه حق انتخاب بیشتری دارم و اصطلاحاً دستم بازتر است از میان کارهایی که پیشنهاد می‌شود، ترجیح می‌دهم براساس علاقه‌مندی، ایده‌ها و دغدغه‌هایم در تئاتر، نقشی را انتخاب کنم. برهمین اساس در سال‌های گذشته که برخوردم با تئاتر جدی‌تر شده در نمایش‌های مختلفی مثل «جنایات و مکافات»، «افسون معبد سوخته»، «حضرت والا» و «امر ملوکانه» به کارگردانی برادرم (حسین پاکدل) و پروژه «سی» بازی کردم. سال قبل هم در نمایش «رومولیت» بازی کردم که همیشه دوست داشتم یکی از نمایش‌های شکسپیر را کار کنم و چه نقشی جذاب‌تر از رومئو آن هم در یک فضای تجربه‌گرا؟!
او در ادامه گفت: من مسیری که تئاتر مستقل تهران پیگیری می‌کند را دوست دارم و نتیجه‌اش همین است که امسال بار دیگر این همکاری را پذیرفتم. البته قرار بود سال قبل دوباره کنسرت نمایش «سی» را اجرا کنیم که امکان آن فراهم نشد و امیدوارم امسال یا سال آینده شرایطش پیش آید چون «سی» جذابیت‌های زیادی برای من داشت.
این بازیگر ادامه داد: البته در بین پیشنهادهایی که برای بازی دریافت می‌کنم یکی دو متن هم از سوی کارگردان‌های جوانی به دستم رسیدند که وقتی آن‌ها را خواندم باورم نمی‌شد و درک نمی‌کردم چرا اینقدر خشونت و بی‌اخلاقی باید در یک نمایش باشد؟ برایم سوال بود که این خشونت در نسل جوان چرا این طور بروز می‌کند؟ البته حتماً این خشونت دلایلی دارد و شاید یک جامعه‌شناس بهتر بتواند درباره چرایی آن اظهارنظر کند.
پاکدل با اشاره به اینکه نمایش «وقتی کبوترها ناپدید شدند» از یک درام‌نویس معاصر است که برای اولین بار در ایران ترجمه شده و اجرا می‌شود، درباره ویژگی‌های این نمایش که بازی در آن را پذیرفته است بویژه در مقایسه با نمایش‌هایی که گاهی سطح سلیقه مخاطب را پایین می‌آورند، گفت: من فکر می‌کنم تئاتر مثل بقیه هنرها هم از فضای اجتماعی و سیاسی جامعه تأثیر می‌پذیرد و هم می‌تواند بر آن تأثیر بگذارد. ضمن اینکه امکان فعالیت سالن‌های خصوصی تنوع نمایش‌ها را بالا می‌برد ولی گاهی هم پیش می‌آید که برای جور شدن دخل و خرج کارها، از خلاقیت کم شود و نمایش رویکرد گیشه‌ای پیدا کند که به نظرم نمی‌توان این موضوع را خیلی ایراد و مشکل دانست چون با توجه به تعداد بالای تئاترها در هر شب، تنوع نمایش‌ها هم می‌تواند پاسخگوی هر سلیقه‌ای باشد و همین رقابت می‌تواند باعث افزایش کیفیت هم شود.
منبع: ایسنا
لینک کوتاه
مطالب مرتبط
- سیروس ابراهیمزاده؛ رده بازیگران حرفهای
- به کارگردانی بهمن فرمانآرا؛ مهدی پاکدل و لاله مرزبان به «چشمهایش» پیوستند
- سوینا منتشر می‌کند؛ نسخه ویژه نابینایان «مورد عجیب بنجامین باتن» با صدای مهدی پاکدل
- تلخی بیپایان/ درباره نمایش «ترور»
- هیئت داوران جشنواره «فیلم و عکس با انرژی» معرفی شدند
- پوستر «تارا» همزمان با اکران رونمایی شد
- نوزدهمین جشن تصویرسال و جشنواره فیلم تصویر پایان یافت/ از وصیت رخشان بنیاعتماد تا جایزه جهانی کیارستمی
- شهاب حسینی: عباس کیارستمی اندیشمند سینما بود
- غزل شاکری خواهر ناصرالدین شاه شد + عکس
- گریم رعنا آزادیور در «جیران» حسن فتحی + عکس
- مهدی پاکدل به سریال «جیران» پیوست + عکس
- پایان داوری مرحله دوم جوایز آکادمی فیلم کوتاه ایران
- روزی روزگاری تئاتر/ گزارش تصویری از کنسرت-نمایش «سی»
- بیماری مانع حضور رضا رویگری در «دلباخته» شد
- دغدغههای هنرمندی که نیم قرن در عالم بازیگری فعال است
نظر شما
پربازدیدترین ها
- یک پایان بد برای یک سریال قابل قبول/ یادداشت احمد میراحسان بر پایانبندی سریال «نجلا»
- نشانهشناسی «صد سال به این سالها»؛ از اندوه بیپایان ایران تا احیای حس نوستالژی
- تاریخچه سریالهای ماه رمضان از ابتدا تاکنون/ در دهه هشتاد ۴۰ سریال روی آنتن رفت
- جدیدترین عکس از پسر شهرزاد/پدر فرهاد و کبیر در پشت صحنه «شهرزاد ۲»
- «بت»؛ روایتی پلی فونیک از انسان در وضعیت آیکونیکال
آخرین ها
- «پاتریک استوارت» درگذشت
- جوایز ایدا؛ فهرست اولیه برترین مستندهای سال معرفی شد/ «روباه و ماه صورتی» در میان مدعیان
- همزمان با روز جهانی انیمیشن؛ رونمایی از نخستین انیمیشن «دستساز» جهان
- انتشار ۱۱ قطعه باکلام و بیکلام با ۱۶ نوازنده مطرح و ۴ خواننده
- مسیری تازه برای بازآفرینی حماسه ملی ایران؛ «شاهنامه» در راه است
- معرفی هیئت داوران بخشهای جشنواره بینالمللی فیلم مقاومت
- تهیهکننده «امیرکبیر» معرفی شد
- «یک ساعت از آن روز»، روایتی از ایرانِ این روزها
- محکومیت جعفر پناهی به ۵ سال حبس و ۲ سال ممنوعیت خروج از کشور
- سینمای ایتالیا؛بازگشت مخاطب و جستوجوی هویت تازه
- خوانشی سینماتیک میان خاطره، هویت و زوال یک خیابان/ خیابانی که از حافظه آدمها عبور می‌کند
- «بُت»؛ طوفانی که به پا نشد
- یک فرش قرمز بارانی/ جشنواره فیلم توکیو ۲۰۲۶ آغاز به کار کرد
- جشنواره توکیو جایگاه جهانیاش را ارزیابی می‌کند
- پنج فیلمنامه مجوز ساخت گرفتند
- محسن راستانی پرکنتراست بود/ خلاق، دقیق و جسور
- به یاد محسن راستانی؛ ممنونم برای عکسهای درجه یکتان
- تردید مخاطبان در تماشای فیلم چینی/ احساس خطر کمپانیهای هالیوود
- آنجا که اسطوره از حصار زمان رها می‌شود
- محسن راستانی درگذشت
- «بت»؛ روایتی پلی فونیک از انسان در وضعیت آیکونیکال
- ایران و جایزه نوبل ادبی
- این یک سفر جهنمی است؛ حمایت سازنده «تلماسه» از فیلم ایناریتو
- نگاهی به نمایشنامهخوانی «آرش»/ حماسهای که از حافظه ادبی ایران غایب ماند
- نمایش «راشومون»؛ دوزخ قضاوت
- فقر تکراری نیست؛ روایتهای ما در سینما تکراریاند
- معرفی برگزیدگان چهل و سومین جشنواره بین المللی فیلم کوتاه تهران
- «نیرنگبازها» در تماشاخانه ایرانشهر/ پیشفروش بلیت نمایش «مسلوب» آغاز شد
- علی نصیریان به «ده پهلوان» پیوست
- داریوش عیاری؛ جریانساز سینمای آماتوری و مدافع سرسخت کلاسیسیزم
