کارگردان «سینه ما رکس» میگوید مستندهایی که درباره بحرانهای اجتماعی و پروندههای حساس ساخته شده، با بیمهری مدیران، داوران و جشنوارهها مواجه میشوند.
به گزارش سینماسینما، میترا مهتریان تهیه کننده و کارگردان سینمای مستند درباره وظیفه مستندساز در مواجهه با حادثههایی مانند بندرعباس گفت: تهیه مستند پس از حادثه این چنینی یک کار تخصصی و جمعی و نه یک کار مستند معمولی است. کاری که کارشناسان مختلف باید در آن همکاری کنند وگرنه به یک گزارش تلویزیونی تبدیل می شود.
وی ادامه داد: کافی است به نظر کارشناسان محیط زیست گوش کنید تا متوجه شوید همین الان چه چیزهایی باید بررسی و چه نمونه هایی باید برداشته شود. بررسی آتشنشانان که در مرحله اول و مقدماتی است. بررسی کارشناسان امنیت حمل و نقل، اقتصادی، بیمه و… باید در دستور کار قرار بگیرد. محافظه کارانه سازی به نوعی خبرنگار اعزامی یا فیلمبردار هلال احمر می شود.
مهتریان درباره چنین مستندهایی که تولید می شود، مطرح کرد: اما آینده این مستند حرفهای و کارشناسی شده چیست؟ این به سیاستهای داخلی ایران بر می گردد که یا فیلم در گوشه کشوی میز مستندساز خاک بخورد یا خوب دیده شود. دیده شدن آن بدون شک در تکرار نشدن حوادث موثر خواهد بود. اما برای ندیدن آن به صراحت باید عرض کنم که هیچ ایدهای ندارم و تکرار و تکرار رنج عادتمان می شود.
این مستندساز افزود: ما مستندسازان حرفهای بسیاری داریم اما نیاز داریم مدیران حرفهای هم پرورش بیابند. حرفهایی که مستندساز اجازه نداشته باشد بگوید از زبان گزارشگر رسانههای دیگر بدون حضور و اشراف به مسائل پیچیده داخلی گفته میشود و این تاسفبار است. ما بحرانهای بسیاری را به چشم دیده و با پوست و استخوان و روحمان لمس کردیم و رنج بسیاری را تجربه کردیم. اما متاسفانه خیلی زود به فراموشی میسپاریم که شاید یک دلیل آن همان ممیزیها و خاک خوردن فیلم در گوشه کمد باشد. امروز حرف رنج بندرعباس است، اما آیا برای رنج ساختمان پلاسکو، کشتی سانچی، هواپیمای اوکراین، متروپل و… کاری شد؟
کارگردان مستند «سینه ما رکس» در بخش دیگری از صحبت های خود توضیح داد: تولیدات سفارشی بی پشتوانه مثل تشویق به فرزندآوری که باید تمام زیرساختها اول درست ساخته شود که بدون آن چه کمکی میتواند به حل بحران کمبود جمعیت بکند؛ وقتی هنوز قانونی نیست که از زنان و دختران در برابر قتلهای پدر و همسر جلوگیری کند این تشویقها نتیجه معکوس دارد. متاسفانه در این کشور سال هاست کمبود سیب و پیاز هم بار سیاسی به خود میگیرد. ساخت مستندی با دستیابی به کلیه اخبار بی سانسور و ممیزی، حق دسترسی آزاد به اخبار بحرانی همچون حادثه بندرعباس بدون شک میتواند از بروز چنین حوادثی جلوگیری کند. اما متاسفانه ساخت چنین مستندهایی با بیتوجهی مدیران و یا هیاتهای انتخاب و داوری و ترسها و مصلحتها مواجه میشود و توقیف ودیده نشدن سرنوشتش میشود.
مهتریان بیان کرد: هرزمان بالا دستیها بپذیرند دلسوزانی که ماندهاند و کار میکنند، حرفهای روشن و شفافشان بیشتر به درد کشور میخورد تا این که با تغییراتی از رسانههای دیگر شنیده شود به مراتب موثرتر است؛ مسیر دیده شدن و شنیده شدن باز میشود. ما اینجا همه ظرفیتهایمان کم است و همه اصناف و طیفهای مردم فقط سریع واکنشهای اعتراضآمیز نشان میدهند.
میترا مهتریان در پایان گفت: نقدپذیریمان ضعیف است. راه اصلاح شدن را به همین دلیل میبندیم. بعد دوباره تکرار و تکرار بحرانها را میبینیم. یا قانونگذارانمان اهل دیدن مستند نیستند؛ یا مستند موثر کم داشتیم و کم دیدند. بعد از مستند مهم «اجارهنشینی» جناب ابراهیم مختاری مستندی در خاطرم نیست که ماده قانونی به قانون اساسی اضافه کرده باشد. شاید وجود دارد و من بی خبر هستم. به هرحال امیدوارم که مستندهایمان بتوانند چنین تاثیرات قابل توجهی از خود به جا بگذارند.
لینک کوتاه
مطالب مرتبط
- معرفی هیأت داوران فیلمهای مستند چهل و سومین جشنواره فیلم فجر
- روایتی تازه از فاجعه سینما رکس آبادان در فیلمنت
- در نشست نقد و بررسی «سینهما رکس» عنوان شد؛ آبادانیها بعد از آتشسوزی سینمارکس هنوز به مرحله بازیابی عاطفی نرسیدهاند
- در خانه هنرمندان ایران به نمایش درمیآید؛ روایت سوختن یک سینما و آدمهایش در «سینهما رکس»
- کارگردان مستند «سینه ما رکس»: زخم کهنه وقتی مداوا نشود ناسور میشود
پربازدیدترین ها
- نشانهشناسی «صد سال به این سالها»؛ از اندوه بیپایان ایران تا احیای حس نوستالژی
- تاریخچه سریالهای ماه رمضان از ابتدا تاکنون/ در دهه هشتاد ۴۰ سریال روی آنتن رفت
- اکران آثار کریم لکزاده و پگاه آهنگرانی در فرانسه
- نگاهی به نمایشنامهخوانی «چهار صندوق»؛ در ستایش رهایی
- نگاهی به فیلم «لیلا» ساخته داریوش مهرجویی/ ماخولیای زنِ ستمکشِ ایرانی
آخرین ها
- محسن راستانی پرکنتراست بود/ خلاق، دقیق و جسور
- به یاد محسن راستانی؛ ممنونم برای عکسهای درجه یکتان
- تردید مخاطبان در تماشای فیلم چینی/ احساس خطر کمپانیهای هالیوود
- آنجا که اسطوره از حصار زمان رها میشود
- محسن راستانی درگذشت
- «بت»؛ روایتی پلی فونیک از انسان در وضعیت آیکونیکال
- ایران و جایزه نوبل ادبی
- این یک سفر جهنمی است؛ حمایت سازنده «تلماسه» از فیلم ایناریتو
- نگاهی به نمایشنامهخوانی «آرش»/ حماسهای که از حافظه ادبی ایران غایب ماند
- نمایش «راشومون»؛ دوزخ قضاوت
- فقر تکراری نیست؛ روایتهای ما در سینما تکراریاند
- معرفی برگزیدگان چهل و سومین جشنواره بین المللی فیلم کوتاه تهران
- «نیرنگبازها» در تماشاخانه ایرانشهر/ پیشفروش بلیت نمایش «مسلوب» آغاز شد
- علی نصیریان به «ده پهلوان» پیوست
- داریوش عیاری؛ جریانساز سینمای آماتوری و مدافع سرسخت کلاسیسیزم
- «سرخپوست»؛ یک روایت مینیمال
- «سازمان پسماندیه و نظارت بر اَزبله»؛ نقد نابهنجاریهای رفتاری شهروندان
- بازگشت «دیوانه خانه زری بوره» بدون هیچ تغییری در کارگاه تئاتر
- «روز چهلم»؛ بچهای روی پله آخر
- یخچال، سفره و خانواده/ «یخچال»؛ روایتی از فروپاشی تا بازگشت انسجام
- دراماتورژی چیست و چه میکند؟
- اکران آثار کریم لکزاده و پگاه آهنگرانی در فرانسه
- روایت ایرانی «سرخ و سیاه» استاندال
- میراث گناه و اراده رستگاری؛ کلاژ اسطوره و فرم در بازآفرینی «شرق بهشت»
- نمایش کمدی «قبض روح» / گزارش تصویری
- پوستر «من میترسم» رونمایی شد
- یادداشتی بر پروژه «بیضاییخوانی»؛ فرهنگ و هنر را آدم ها می سازند
- نمایشنامهخوانی «آرش»؛ از خوانش متن تا آفرینش روایت
- در ۷ ماه؛ فروش گیشه سینماها به ۱۰۰۰میلیارد تومان رسید
- «نجات ما»؛ یکی از درخشانترین فیلمهای سال فرانسه





