پایگاه خبری تحلیلی سینماسینما

بیش از هفت دهه پس از آنکه اورسن ولز اولین نماهای فیلم «دن کیشوت» را ضبط کرد، تیمی از آرشیوداران فیلم اروپایی در فرانسه، اسپانیا، ایتالیا و موزه فیلم مونیخ قصد دارند این پروژه ناتمام را به پایان برسانند.

به گزارش سینماسینما، گروهی از آرشیوداران فیلم اروپایی امیدوارند که بیش از ۷۰ سال پس از آنکه اورسن ولز اولین نماهای «دن کیشوت» را ضبط کرد، سرانجام بتوانند این پروژه جاه‌طلبانه را به پایان برسانند.

اوجا کودار، همسر و همکار این فیلمساز آمریکایی، با پروژه‌ای که توسط آرشیوهای فرانسه، اسپانیا، ایتالیا و موزه فیلم مونیخ رهبری می‌شود، همکاری خواهد کرد. هدف این پروژه، تولید یک فیلم منسجم از ۳۰ ساعت فیلم باقی‌مانده از این پروژه است که در میان آرشیوها پخش شده است.

اقتباس ولز از رمان کلاسیک «دن کیشوت» نوشته میگل د سروانتس در سال ۱۹۵۷ به عنوان یک فیلم تلویزیونی پشتیبانی شده توسط فرانک سیناترا آغاز شد، اما این طرح شکست خورد. پس از آن، ولز تا روز مرگش در سال ۱۹۸۵ روی آن کار کرد و هر زمان که می‌توانست حامی مالی پیدا کند، در مکزیک، ایتالیا و اسپانیا صحنه‌هایی از آن را می‌گرفت.

به گزارش گاردین، این تیم جدید وظیفه بازسازی این فیلم را به رهبری استوه ریامبائو، متخصص آثار ولز و رئیس پیشین آرشیو فیلم کاتالونیا بر عهده دارد. فیلمخانه ملی ایتالیا در رم باید ۵۰ هزار متر نگاتیو را دیجیتال کند و به ۵۰ هزار متر فیلم ۱۶ میلی‌متری و ۳۵ میلی‌متری در اسپانیا و ۸۰ دقیقه فیلم ۳۵ میلی‌متری در فرانسه اضافه کند.

ریامبائو گفت: «ما فیلمنامه کاملی نداریم اما به اندازه کافی برای بازسازی آن وجود دارد. ما قرار نیست چیزی اختراع کنیم یا از جلوه‌های ویژه برای پر کردن شکاف‌ها استفاده کنیم. ایده این است که تا حد امکان نسخه اصلی را نشان دهیم، اما مثل کار روی یک موزاییک با قطعات گم‌شده است.»

اورسن ولز که فیلم نویسندگی، تهیه‌کنندگی، کارگردانی فیلم «همشهری کین» (۱۹۴۱) را بر عهده داشت و در آن نقش‌آفرینی نیز کرد، پروژه «دن کیشوت» را بچه خود می‌نامید و چندین نسخه از فیلمنامه را نوشت که نشان می‌دهد مطمئن نبوده چگونه آن را به پایان برساند.

ریامبائو گفت ولز شوخی کرده بود که قصد دارد عنوان فیلم را به «چه زمانی کار ساخت دن کیشوت را تمام می‌کنی؟» تغییر دهد. او گفت: «پس من هم همین را می‌گویم، چه زمانی بازسازی دن کیشوت را خواهیم دید؟ و پاسخ این است: «فکر می‌کنم حداقل تا سال ۲۰۲۸ به زمان نیاز داشته باشیم.»

منبع: ایسنا