یک- چیز عجیبی است. چرا فرقی بین ادبیات و زبان نماینده مجلس با یک شهروند عادی وجود ندارد. لحن قهرآمیز و فاقد وجاهت قانونی و کارشناسی آقای نوباوه این نگرانی را القاء می‌کند که در مجلس چه خبر است؟ و چرا برای این عزیزان جلسات توجیهی و تفهیمی نمی‌گذارند تا بدانند در جایگاهی قرار دارند که هر گفتار، رفتار، لحن، ژست، تصویر، ایماء و اشاره شان چند لایه معنایی را به جامعه انتقال می‌دهد. همچنان که نگاه یک شاعر به درخت با نگاه یک نجار و باغبان فرق دارد؛ قطعا، نگاه یک قانوگذار با یک شهروند عادی باید متفاوت باشد.

دو- وقتی از ۳۰ عنوان فیلم حرف می‌زنیم از چی حرف می‌زنیم؟ اقای نوباوه! ۳۰ فیلم یعنی بیش از ۵۰۰ تا ۷۰۰ نفر عوامل اجرایی. ۳۰ فیلم یعنی زنجیره تولید و پخش، تبلیغات، سینماداری، اکران، نمایش خانگی، پلتفرم و فعالیت و فضای رسانه و … با یک جمع و ضرب ساده شما با بیش از ۱۰۰۰ شهروند در این چرخه سروکار دارید.

وقتی می‌گوئیم ۱۰۰۰ شهروند یعنی ۱۰۰۰ خانواده؛ محاسبه کنید چند هزار نفر می‌شوند. همه این‌ها را ضرب در شرایط وخیم و اسفناک دوران طولانی کرونا کنید؛ و سرمایه‌های بخش خصوصی که ماه‌ها راکد مانده است را هم، اضافه کنید. در طول دو سال کرونا جنابعالی با حقوق و مزایا و مزیت‌های بی شمار چه قدمی برای جبران آسیب‌های خانمان سوز و ویرانگر هنرمندان و سینماگران در مجلس برداشته اید؟ کدام مصوبه را گذرانده اید؟ به عنوان عضو کمیسیون فرهنگی مجلس پای درد دل‌های کدام صنف و گروه هنری و سینمایی نشسته اید؟ پس متوجه شدید وقتی از ۳۰ فیلم حرف می‌زنیم داریم از چی حرف می‌زنیم.

سه- اقای نماینده محترم! کلمات بار معنایی فراوان دارند. “در جهانی زندگی می‌کنیم که کلمات بیشتر از گلوله‌ها آدم کشتند”. آیا به این اندیشیدید که کلمات شواف گونه لبالب انزجار و تفرعن چه تبعات روانی و اجتماعی را در پی می‌آورد؟ چه انگاره، تصور و ذهنیتی را می‌سازند؟ ساده لوحانه است بگوئیم ادمی که چند دوره کرسی نمایندگی مجلس را تجربه کرده فاقد فهم بسیط کلمات و قدرت سازندگی و ویرانگری آن است.

آیا به عواقب رفتار و برخورد داروغه وار با هنرمندان و سینماگران و جامعه سینمای فکر کرده اید؟ جامعه سینمایی که با همه فراز و نشیب‌ها بیشترین افتخار را برای پرچم و فرهنگ این مرز و بوم به ارمغان آورده است و به اندازه همه دستگاه دیپلماسی، اقتدار فرهنگی را و دیپلماسی عمومی را به رخ جهان کشیده است. چگونه است شما که سالیان سال تجربه کسب و کار و درآمد در عرصه فرهنگی دارید هنوز با زبان، ادبیات و ترمینولوژی این عرصه بیگانه اید؟

چهار- فارغ از همه مسائل، این ۳۰ فیلم که شان نزولش معلوم نیست آیا طی دو ماهه دولت آقای رئیسی ساخته شده ا؟ یا دو ماهه اخیر پروانه نمایش گرفته اند؟ند اگر نه، از شما می‌پرسم جنابعالی که که نزدیک به سه سال است نماینده این دوره مجلس هستید؟ این فیلم‌ها با بودجه مصوب و با راهبری و نظارت کلان شما‌ها تهیه و تولید شده است. طی این مدت کجا تشریف داشتید؟ چرا وزیر وقت را صدا نزدید و و بازخواستش نکردید؟ این فیلم‌هایی که حرفش را زده اید در دوره نظارت و راهبری شما در مجلس و توسط وزارت فرهنگ و ارشاد دولت روحانی ساخته شده اند. چرا همه آن ماه‌ها و سال‌ها سکوت کرده اید؟ این دو ماهه اخیر چه اتفاقی ویژه‌ای در کشور و مجلس افتاده است که یاد رسالت انقلابی تان افتاده اید؟

پنج- به خاطر سرشلوغی و مشغله‌های زیادتان احتمال می‌دهم بازتاب و پیامد اظهارات غیرکارشناسی تان را رصد نکرده باشید. جهت اطلاع می‌گویم به میزانی که رسانه هایی، چون ایران اینترنشنال و شبکه‌های فارسی زبان آن سوی مرز‌ها و … به استقبال صحبت‌های شما رفته اند و بار‌ها به پخش و بازپخش آن پرداخته اند در رسانه‌های خودی وقعی گذاشته نشده است. این بدان معناست که برخورد غیرکارشناسی و رفتار غیرتعاملی با سینماگران و هنرمندان تنها و تنها باعث خشنودی اپوزیسیون خارج نشین و رسانه‌های معاند می‌شود و نیز، سلب اعتماد و دلسردی خانواده سینما را به همراه دارد.

شش- شما که به تازگی از وزیر فرهنگ و ارشاد اسلامی حکم گرفته اید. پس فرار رو جلو نکنید. محکم و انقلابی کنار بقیه اعضای شورای پروانه نمایش قرار بگیرید و اگر چالشی در این زمینه و کیفیت فیلم‌ها وجود دارد حلش کنید. شما اکنون دستی بر آتش دارید بهتر از تریبون رسانه‌های عمومی این است که وارد گود شوید. جا خالی ندهید و از زیر بار مسئولیت شانه خالی نکنید.

آقای نوباوه عزیز
به میزانی که شما و اعضای کمیسیون فرهنگی مجلس در بروز و ساخت این فیلم‌ها سهیم هستید وزیر فرهنگ و ارشاد اسلامی و مسئول سینمایی اش سهیم نیستند. اگر جرمی صورت گرفته باشد شما‌ها هم شریک جرم هستید. اگر این آثار مغایر با ارزش‌های انقلاب و فرهنگ عمومی جامعه است شما و همکاران تان در رسالت نظارت و راهبری و جایگاهی که داشتید کوتاهی و قصور کرده اید و اگر مغایر نیست با فرافکنی‌های فضای فرهنگی جامعه را آشفته و عصبانی نکنید.

هفت، هشت و نه و.