پایگاه خبری تحلیلی سینماسینما

حامد عنقا در بخشهایی از مصاحبه اش با وطن امروز حرفهای جالبی زده است .

به گزارش سینماسینما ،بخشهای مهم این مصاحبه به شرح زیر است :

با توجه به اینکه شبکه نمایش خانگی بشدت درآمدهای بازیگران را افزایش داده و به تبع آن برخی تهیه‌کنندگان در بن‌بست مالی قرار می‌گیرند، چه راهکاری برای این مسأله در نظر گرفته شده است؟

این مسأله یک معضل بسیار بزرگ است. مثلاً الان بازیگری که ارزش ریالی‌اش برای پروژه‌ام ۵۰۰ میلیون تومان بیشتر نیست، توقع دستمزد ۴ میلیارد تومانی دارد و به تبع آن بنده این پول را هزینه نمی‌کنم اما چون در پروژه دیگری این پول به او پرداخت می‌شود، طبیعتاً این روند ادامه دارد. یعنی تا زمانی که چنین پول‌هایی به سینما و شبکه نمایش خانگی تزریق می‌شود، پول‌هایی که لزوماً پشت آن فکر اقتصادی نیست و اهداف دیگری دنبال می‌شود، قطعاً این معضل حل نمی‌شود. هیچ تهیه‌کننده حرفه‌ای (منظورم تهیه‌کننده‌های متمول تفننی نیست) را پیدا نمی‌کنید که دوست داشته باشد چنین پول‌هایی را بپردازد، چرا که خودش در پروژه‌های بعدی دیگر نمی‌تواند کار کند. امروز به وضعیتی رسیده‌ایم که تهیه‌کنندگان اصلی و تجاری در عمل امکان کار کردن ندارند و به همین دلیل است که با یکسری افراد روبه‌رو هستیم که تنها به‌واسطه همین پول‌ها فعالیت می‌کنند.

به نظر شما فرآیند تولید آثار بی‌کیفیت در شبکه نمایش خانگی، آینده آن را دچار مشکل نمی‌کند؟

اگر این اتفاق رخ دهد، قطعاً برای شبکه نمایش خانگی جای خطر خواهد بود اما مسأله این است که منظورتان از سریال‌های بی‌کیفیت، کدام سریال‌هاست؟

اگر بخواهیم بدون اسم بردن از اثری بگوییم باید گفت منظور در واقع تجربه مخاطب از سریال‌هایی است که در این چند سال در شبکه نمایش خانگی توزیع شده است.
حواشی این آثار آنها را بی‌کیفیت کرده است. مثلاً معتقدم اگر قصه «رقص روی شیشه» به اتمام می‌رسید و حواشی ایجاد شده برای آن نیز وجود نداشت، جزو آثاری به شمار می‌رفت که مخاطب خود را پیدا می‌کرد و البته جزو آثار بی‌کیفیت نیز نبوده است. یا سریال «نهنگ آبی» ابزار کافی را برای اینکه کار باکیفیتی باشد دارد. سریال «هیولا» هم می‌تواند کار درخوری باشد.

در شرایط فعلی تصور می‌کنید صداوسیما بتواند فرآیند بازار را بیش از پیش در دست بگیرد؟

امیدوارم. چند هفته پیش با جام جم مصاحبه‌ای داشتم و در آن گفتم مسأله کم شدن مخاطب رسانه ملی را قبول ندارم و معتقدم مخاطب صداوسیما گزینه‌های متفاوتی را برای تماشا کردن پیدا کرده است. بر اساس آمار «پایتخت» و «پدر» در آن زمان جزو سریال‌های پرمخاطب بوده که البته این به معنی بی‌مخاطب بودن سریال‌های روتین شبکه‌های دیگر نیست، بلکه الان گزینه‌های دیگری پیش روی مخاطب است. حالا در کنار این گزینه‌ها، سریال‌های شبکه نمایش خانگی و سریال‌های ماهواره‌ای نیز به آن اضافه شده و قطعاً برنده این وضعیت کسی است که موقعیت خطیر کنونی را درک می‌کند. رسیدن به وضعیت مطلوب و مدیریت شرایط هم مستلزم این است که تهیه‌کنندگانی را که به‌صورت تفننی و با عملکرد غیرشفاف وارد این حوزه می‌شوند با راهکارهای قانونی مدیریت کنیم و اجازه هرکاری به آنها ندهیم.

ادراکی که شما درباره‌اش صحبت می‌کنید، چطور به‌دست می‌آید؟ ما دوران طلایی سریال‌سازی را داشتیم و همه تهیه‌کنندگان و کارگردانان می‌گویند آن برهه، جزو دوران بسیار خوب رسانه ملی بوده است.

چرا که ما در آن زمان به قاعده سریال‌سازی می‌کردیم. کار یک مدیر چیست؟ قطعاً در وهله اول چیدن یک تیم درست، ایجاد فضای امن برای آن تیم و مراقبت از رسیدن محتوا به مخاطب است.

منظورتان این است که وقتی میرباقری «مختارنامه» را ساخت، رسانه ملی نباید این فرد را رها کند که سر از بازار نمایش خانگی در بیاورد؟

دقیقاً منظورم همین است. رسانه ملی باید بعد از مختار شرایطی را ایجاد می‌کرد تا میرباقری سریال دومش را بسازد ولی زمانی که به کمی‌سازی می‌افتیم و کیفی‌سازی را به درون شوراها و راهروها می‌اندازیم، نتیجه‌اش این می‌شود که در طول یک سال ۳ سریال شاخص تولید می‌شود و مخاطب اسم مابقی سریال‌ها را هم به خاطر نمی‌آورد! مگر هر شبکه در طول یک سال توانایی پخش چند سریال را دارد؟ در نهایت ۶ سریال بتواند پخش کند و ما نیز ۳ شبکه اصلی داریم که در مجموع ۱۸ سریال می‌شود؛ حالا چرا باید ۱۰۰ سریال بسازیم، اصلاً به جای ۱۸ سریال، ۳۲ سریال ساخته شود که رده‌بندی «الف» و «ب» دارد.

به عنوان سؤال آخر، کمی به جریان کاری حامد عنقا در سال پیش‌رو بپردازیم؛ قرار است چه بسازید؟

قرار است به دوران «قلب یخی» در شبکه نمایش خانگی نزدیک شوم و کاری را دست بگیریم که بعداً صدایش در می‌آید ولی امسال برنامه‌ای برای آثار سینمایی ندارم، البته در ۲ اثر سینمایی به عنوان سرمایه‌گذار شریک هستم و به احتمال زیاد این آثار به جشنواره فجر امسال می‌آیند و آنها را خواهید دید. یک نکته را هم عرض کنم؛ بنده اعتقاد دارم شبکه نمایش خانگی یک مدیای مهم است و نباید آن را به امان خدا رها کرد. در ماجرای نفوذ و جنگ نرم خیلی‌ها تنگه را رها کردند و رفتند سراغ جمع کردن غنیمت. شبکه نمایش خانگی امروز مثل همان تنگه احد است؛ رهایش کرده‌ایم و رفته‌ایم سراغ غنائم. باید به این حوزه مهم طوری ورود کرد که در تعامل با تلویزیون موجب هم‌افزایی شود. یعنی شبکه نمایش خانگی می‌تواند در عین انجام وظایف و اهدافی که برایش متصور می‌شود، برای تلویزیون هم خوراک تولید کند. شبکه نمایش خانگی می‌تواند اصلاً بخشی از برنامه‌های تلویزیون را تامین کند و ما باید به این نقطه برسیم.