پایگاه خبری تحلیلی سینماسینما

به بهانه جشن «حافظ»
در ایران جمله ای در میان مردم چه عوام چه خاص مصطلح است وان اینکه خوب شد فلانی نیست که این احوال و روزگار را ببیند
حال ذکر ان عزیز رفته است ،بلی علی معلم را میگویم ،گاهٱ لنگ میمانی که بگویی حیف که نیست یا خوب شد که نیست تا این احوال را ببیند ، نخستین جشن حافظی که او در ان حضور ندارد ،عربده کشانی که سر جالیز هندوانه فروشی را با مجری گری ،و کت و شلوار پوشانیکه بجای روضه خوانی سر قبور از احساسات غم پرور در فرهنگ ما سود جستند و با جاری ساختن اشک مردم توانستند ،زیر پیرهنی و زیر شلواری های تن خود را تبدیل به کت و شلوارهای هاکوپیانی کنند و در ماهی چون رمضان مدل اتول هایشان را بالاتر برند ،کاندید (جایزه) هستند براستی این (عاشقانه ) خودش چه بود و چه مفهومی را یدک میکشید که امروز برخی(بازیگرانش) بجای تمشک پلاستیکی (اشاره ای طنز گونه به جوایز هالیوود) باید (جایزه) حافظ بگیرند .افسوس و هزاران افسوس که بضاعت هنر هفتم در اینجا همین است و بس ،خود معلم زیبا میگفت در گفتگو با جیرانی که زمانی فیلمی را در خارج دیده بود و گفت :(باور کنید که گفتم پولی که در میاوری حلالت باشد اگر هم برای گیشه کار کردی)
اری کت و شلوار هاکوپیان ،ماشین فلان ،سازدهنی زنان دیروز و (بازیگر) امروز بودن مشکلی ندارد ،
ایکاش چیزی که به مردم ارائه می کنید بگویند پول و جایزه اش حلالتان باشد.
سخن بسیار است اما ………. فعلا بماند