پایگاه خبری تحلیلی سینماسینما

در پی برنامه اخیر خط فرضی با موضوع بررسی حقوقی دخالت مجلس در ماجرای اکران پیرپسر، که در تاریخ چهارشنبه اول مردادماه ۱۴۰۴ منتشر شد، امیر اثباتی فعال صنفی و رییس انجمن طراحان فیلم طی نامه‌ای سرگشاده به رییس هیات مدیره‌ی خانه سینما خواستار پیگیری این نهاد صنفی برای الغای پروانه‌های ساخت و نمایش شد. (اینجا بخوانید)

به گزارش سینماسینما، حالا مسعود امینی تیرانی، فعال صنفی، مدیر فیلمبرداری و عضو سابق هیات مدیره‌ی خانه سینما، پاسخی سرگشاده به اثباتی نوشته و مطالبه‌ی مطرح شده را حداقلی دانسته است.

متن نامه‌ی امینی تیرانی که اختصاصا در اختیار سینماسینما قرار گرفته، به این شرح است:

«جناب آقای اثباتی عزیز

من قدردان تمامی تلاش‌هایتان برای بهبود فعالیت های صنفی و فراتر از آن کنش‌های اجتماعی شما هستم، و تاکید می‌کنم با شما در مورد حق قانونی تولید آزاد آثار هنری و سینمایی موافقم. اما پیرامون مطالبه‌ی منتشر شده‌ی شما درمورد حذف شورای پروانه ساخت و نمایش آثار سینمایی، بنظر میرسد از منظر درستی به آن نگاه نکرده اید.

تصور میکنم، بجای این مطالبه‌ی زمان گذشته، حداقلی و پذیرش موضوع باید و نباید و یا چگونگی مجوزها، باید در این نقطه بایستیم که چرا خانه سینما بعنوان محل تلاقی تمامی سلایق سینمایی، طرف سینمای مستقل و زیرزمینی ایران را نمی‌گیرد؟ جریانی که سالهاست بدون توجه به تمامی مجوزها و بایدها و نبایدها (همان مطالبه ی مطرح شده شما) امروز جای پای خود را مستحکم‌تر از همیشه کرده و به واقع سینمای ایران را (فارغ از وجوه کیفی خوب و بد فیلمها) در جهان نمایندگی می‌کند. چرا خانه‌ی سینما همچنان با تردید می‌تواند به خود بقبولاند که می‌تواند از سینمای به روز، جسور و غیررسمی دفاع کرده و زمینه ی رشد آن را فراهم کند!؟ چالش بزرگ اینجاست که خانه سینما بر سر سینمایی که به رسمیت نمی شناسد، چرا باید مطالبه‌گری کند؟  فراموش نمی‌کنیم در همه‌ی این سالها، نمایندگان خانه سینما  کم و بیش در بالاترین مراجع به اصطلاح دولتی و سیاستگزاری نیز حضور داشته‌اند ولی کی و کجا حقی به سینمای زیرزمینی و غیر رسمی داده شده است؟ به تعبیر دیگر چرا سیاست‌ها، منجر به گسترش دامنه‌ی تعریف سینمای زیرزمینی شده تا جایی که براساس شواهد قابل مشاهده، تعداد این فیلمها دیگر قابل چشم پوشی نیست؟ در حالیکه قاعدتا باید سینمای زیرزمینی جریانی کوچک در کنار سینمای رسمی باشد.

شما را ارجاع می‌دهم که در همین سالهای اخیر، درکدام بیانیه‌ی رسمی و یا کدام مراسم رسمی خانه سینما، در دفاع از حق طبیعی این تولیدات گفته شده و یا کدام گفتگوی واضح و آشکاری برای رسمیت بخشی این جریان با همان وزارت ارشاد برگزار شده است؟ (منکر حمایت هایی که از سینماگران آزاد شده و یا پیام‌های تبریک منتشر شده، نیستم) خانه سینما همچنان در بند بحث های آغازینی است که هیچگاه پایانی ندارد، چون ساختار آن عقب تر از زمان خود است، چون اراده ای برای پذیرش وضعیت تازه‌ی سینما ندارد و چون بند خود را  به ناف سینمایی متصل میداند که تنها به اکران چند سالن سینما دلخوش است، بنابراین توان تاثیرگذاری خود را از دست داده است. به من بگوید از آغاز بکار این دولت همراه و با تمامی مشارکتهایی که مدیر عامل و خانه سینما با وزارت ارشاد داشته، کدام مشکل مالی و معیشتی (مثل دریافت حق واضح فروش فیلمها در سینما که ضرورتی غیرقابل انکار است) حل شده؟ چه رسد به مشکلات حقوقی و فراتر از آن ساختاری کل سینما!

آقای اثباتی عزیز، شما بهتر از من می دانید، همچنانکه در پی یافتن راه چاره‌ای برای حفظ ساختار قدیمی تولیدات سینمایی هستیم، جریان تازه‌ی سینمای ایران مدتها از این نقطه، فاصله گرفته و از اساس و بطور کلی چیزی بعنوان وزارت ارشاد را نمی‌شناسد، چه رسد به بحث بر سر مجوزها و بایدها و نبایدها!  فرض کنیم فردا صبح این مطالبه‌ی جمعی به نفع خانه سینما تمام شود و مجوزها حذف شوند، چه دستاوردی و برای چه گروهی بدست خواهد آمد؟ آنها که بدون توجه به این مجوزها فیلم می‌ساختند، هم‌اکنون هم می‌سازند و آنها که جرات قدمی فراتر از آیین نامه‌ها و بخشنامه‌ها ندارند، آیا با حذف مجوزها چه مسیر تازه ای خواهند رفت؟ آنها می‌دانند حذف مجوزها در وزارت ارشاد، به حذف پیامدهای قضایی خارج از عرف نخواهد انجامید، بنابراین به نفعشان نیست که رای به حذف مجوزها بدهند.

جریان سینمای مستقل و غیر رسمی ایران سالهاست که شکل گرفته ولی هیچگاه وجود آن باور نشد و همواره با چوب عدم اکران و تعداد کم مخاطبان به حاشیه رانده و به چشم فرزندی ناخلف نگاه شد. اکنون که این جریان تازه می تواند در بزرگترین جشنواره‌ها، سینمای ایران را نمایندگی کند، ما بفکر حذف شوراها افتاده‌ایم، در حالیکه بسیار دیر شده است. لااقل از دو دهه‌ی پیش ضرورت تغییر در ساختار نگاه به جریان های تازه تولید سینمایی وجود داشت و فرصت کافی نیز برای رسمیت بخشی به این سینما وجود داشت، که از دست رفت. سینمای غیر رسمی ایران مدتهاست از مرز مجوزها عبور کرده، آن را پشت سر گذاشته و بسیار چابک تر از آیین نامه‌ها و بخشنامه‌ها فیلم میسازد و این وظیفه‌ی خانه‌ی سینماست که با صراحت و آشکار حمایت خود را از تمامی تولیدات سینمایی ایران در داخل و خارج و با هر شکل و ساختار مستقل و غیر مستقل اعلام کند و هیچ برتری به مکانیسم تولیدی فیلمی نسبت به فیلم دیگر ندهد.

یک شنبه پنجم مرداد ماه ۱۴۰۴/ مسعود امینی تیرانی»