ابوالفضل پورعرب با بیان اینکه ستاره بودن در حرفه بازیگری باید تعریف شود، گفت: مردم تصمیم میگیرند چه کسی در فضای سینما و تلویزیون ستاره شود و در آسمان سینمای ایران ستاره وجود ندارد.
به گزارش سینماسینما، بازیگر سریال «زیرزمین» درباره ستاره بودنش در عرصه سینما و تلویزیون اظهار کرد: ستاره شدن ربطی به فضای مجازی و صحبتهای خود فرد ندارد. بازیگر کارش بازی کردن است و فیلمی را بازی میکند. این مردم هستند که تصمیم میگیرند چه کسی ستاره شود و ستاره شدن یک بازیگر فقط و فقط به مردم مربوط است. دوستانی که الان ستاره سینما و تلویزیون هستند خیلی سختی کشیدند و فقط با صرف بازی کردن، ستاره نشدند. این را هم بگویم در آسمان سینمای ایران ستاره وجود ندارد. همچنین خود من هم هیچوقت ستاره نبودم و فقط بازیگر بودم. سوپراستار و ستاره بودن باید تعریف شود.
بازیگر سریال «زیرزمین» از نحوه ورودش به عرصه بازیگری گفت: سال ۶۰ وارد تلویزیون شدم و چهار سال در برنامه «سینما تئاتر» بهعنوان دستیار کارگردان کار کردم. بعد یک تئاتر کار کردم که دو سال طول کشید. من به سینما فکر نمیکردم چون احساس میکردم موضوع محالی است. خودم را آزار نمیدادم و فکر میکردم سینما قد و قواره و پتانسیل خودش را میخواهد. فیلم «مرز» را که به من پیشنهاد دادند، یک نقش کوتاهی داشتم که مدتها خوابم نمیبرد و آخرش هم بازی نکردم.
پورعرب درباره فعالیت کاری خود در این روزها گفت: در حال حاضر در سریال «۸۷ متر» کیانوش عیاری بازی میکنم که سریال اجتماعی و خانوادگی خوبی است.
بازیگر فیلم سینمایی «عروس» در واکنش به اینکه با بازی در این فیلم توانست گیشه آن روزهای سینما را به دست بگیرد، گفت: اگر من اینقدر مهم بودم و بازتاب بازیگری من اینقدر اهمیت داشت، در موقع بیماریام یک سر به من در بیمارستان میزدند. بیماری سرطان شوخی نیست که به ما بیتوجهی بشود. من نگفتم هیچوقت بازی نمیکنم اما فقط در کارهای دوستانم بازی میکنم. دلیلش هم این نیست که نمیتوانم بازی کنم بلکه شیرینی سینما و آن عطش فیلم بازی کردن برای من کم شده است.
پورعرب از بیمهریهای همکارانش نیز گله کرد و گفت: خسته شدهام از بس شنیدم که من ایدز دارم، بیماری خاص دارم و … حتی هیچکدام از همکاران من در دوران بیماریام از من دلجویی نکردند و حتی خبر مرگ من پخش و خیلی باعث آزردگی خاطرم شد. در این سینما خیلی تلاش کردم و خیلی جاها پشیمان شدم ولی نمیتوانستم به خانوادهام بگویم که من اشتباه کردم که وارد عرصه بازیگری شدم.
او ادامه داد: آن دوران که فعالیت بیشتری میکردم دلم میخواست یکی مانند ابوالفضل پورعرب بیاید تا از او صحبت شود و کمکم از شهرت ترسیدم. من برای این همه حادثه به دنیا نیامده بودم و آرامش بیشتری در زندگی میخواستم. بعضی وقتها تیزر فیلمم که در گذشته بازی کردم پخش میشود؛ اما هیچ اسم و تصویری از من نیست و همه این مسائل برای من ناخوشایند است.
پورعرب درباره حضورش در فیلم «عروس» توضیح داد: وقتی با بهروز افخمی درباره فیلم سینمایی «عروس» صحبت کردم، به من گفت جسارت را در تو میبینم و بعد فیلمنامه «عروس» را به من داد. ابتدا از قبول این کار ترسیده بودم اما با خودم گفتم از پس این کار برمیآیم. بعد از دو یا سه ماه، قرارداد «عروس» را بستم که قراردادم در آن موقع ۳۰ هزار تومان بود. نیکی کریمی را از خودم حرفهایتر میدیدم چون ایشان یک فیلم قبل از من بازی کرده بود و کمتر از من دلهره داشت. بهروز افخمی با من صحبت کرد و خیلی به من کمک کرد.
این بازیگر در پایان گفت: فیلم سینمایی عروس برای من یک تعصب است. اصلاً به شهرت فکر نمیکردم و دوست نداشتم آدم مشهوری بشوم و این حجم از جنجال را در خودم نمیدیدم.
منبع: ایسنا
لینک کوتاه
مطالب مرتبط
- بزرگداشت کیانوش عیاری با نمایش «شبح کژدم»
- یادداشت «کیانوش عیاری» در سوگ ناصر تقوایی
- نسخه اصلی «خانه پدری» آنلاین اکران شد
- یک نمایش برای «خانه پدریِ» کیانوش عیاری
- از راههای رفته/ چیزهایی که نباید میگفتم!
- واکنش کیانوش عیاری به قاچاق فیلم «کاناپه»؛ از نمایش غیرقانونی اثرم ناراضی هستم
- نوبت فیلم کیانوش عیاری شد؛ انتشار نسخه قاچاق از فیلم توقیفی «کاناپه»
- مجوز ساخت سینمایی برای ۶فیلمنامه صادر شد
- کیانوش عیاری در بیمارستان بستری شد
- تقدیم «ترانهای عاشقانه برایم بخوان» به کیانوش عیاری/ سینما دارای یک زبان مشترک است
- سرنوشت نامعلوم سریال کیانوش عیاری/ چرا تلویزیون ۸۷ متر را گردن نمیگیرد؟
- نشست «بررسی ارتباط میان کتاب و سینما»؛ کیانوش عیاری: نمیدانم اگر سینما نباشد باید چه کار کنم؟
- نگاهی به کارنامه فیلمسازی کیانوش عیاری
- «بودن یا نبودن» و تبدیل خشونت به امید/ عیاری نمونهای از عیار شرافت در سینمای ایران است
- عیاری یک شگفتی در سینمای ایران است/ کیارستمی و عیاری پیش از هنر سینما، خود را کشف کردند
نظر شما
پربازدیدترین ها
آخرین ها
- جشنواره رم از سوزان ساراندون تجلیل میکند
- «بی/نا بینا» از ۱۳ مهر در عمارت هما روی صحنه میرود
- «بچه عودلاجان»؛ پدر به روایت فرزندان
- سیروس ابراهیمزاده؛ رده بازیگران حرفهای
- درباره بازی محسن قصابیان در «کلاغ»/ جایی که بازیگر محو میشود
- از ماک تا خاموشی؛ پرترهای از فرسودگی صنعت ایران
- با دریافت جایزه بخش پلتفرم جشنواره تورنتو؛ فیلم هندی، نامزد اسکار ۲۰۲۷ شد
- وطن مادر است؛ نمایشگاه عکاسان جوان زن ایرانی در اسپانیا
- نماینده اسپانیا در اسکار ۲۰۲۷، مهمترین جایزه جشنواره تورنتو را گرفت
- سیروس ابراهیمزاده درگذشت
- موزه فضاپیمای جرج لوکاس افتتاح شد
- برای نخستین بار؛ السالولدور به اسکار نماینده میفرستد
- سینمای اجتماعی از ناگزیری تا ضرورت
- «امیرعلی»؛ جستوجوی عدالت آموزشی در قاب مستند
- «کلاغ»؛ چرا زخمها تمام نمیشوند؟
- «چهار صندوقِ» بهرام بیضایی نمایشنامهخوانی میشود
- مارتین اسکورسیزی به فیلم بهمن قبادی پیوست
- نگاهی به موسیقی فیلم «زیبا صدایم کن»/ یک عاشقانه آرام
- یادداشتی بر برخوانی نمایشنامه «آرش»؛ از ستوربانی تا کمانداری، از حماسه تا تراژدی
- برای شرکت در نود و نهمین دوره جوایز آکادمی؛ برای نخستین بار واتیکان یک فیلم به اسکار میفرستد
- گرامیداشت روز سینما / گزارش تصویری
- «داستانهای موازی»؛ همه نمیدانند
- «مردن ترسناک نیست»؛ شرافت در قامت زیبای معشوق
- فوت مستندساز شیلیایی؛ پاتریشیو گازمن درگذشت
- نامه آقااسفندیار به رائد فریدزاده؛ اهدای نشان به آقای داوودنژاد را به شما تبریک میگویم!
- مدیر جشنواره جهانی مونترال درگذشت
- همزمان با معرفی هیات انتخاب؛ فیلمهای تجربی راهیافته به چهلوسومین جشنواره فیلم کوتاه تهران معرفی شدند
- نخستین پیشنشست همایش نمایشنامهپژوهی/ از آسیبشناسی پژوهش تئاتر تا ضرورت بازخوانی تاریخ ادبیات نمایشی ایران
- «غروب در دیاری غریب» به باغ کتاب رسید
- جشنواره ونیز ۲۰۲۶/ «کمی نور»؛ در شرایط ناامیدی





