پایگاه خبری تحلیلی سینماسینما

سینماسینما، رخشان بنی‌اعتماد

«به دنیا آمدن» روایت به ظاهر ساده و در عین حال بسیار عمیق از تردید ها و ترس های انسان معاصر از جهان پرخشونت و پر اضطراب کنونی است. درد آگاهی در برخورد با واقعیت های پیرامونی، بغض فرو خفته طیف وسیعی از طبقات میانی جامعه است. طیفی که به حقوق شهروندی و انسانی خود اشراف دارد و تناقضات و تضادهای ساختار اجتماعی را با استاندارد های حداقلی می شناسد. فشار اقتصادی را با سرخ کردن صورت خود به سیلی تحمل تاب می آورد. چگونگی تربیت فرزند برایش چشم انداز مشخصی دارد و بچه دارشدن برایش معنای صرف تولید مثل ندارد. به حرف بی ربط هرآن کس که دندان دهد نان دهد اعتقاد ندارد و جز خوردن و پس دادن، به چگونگی رشد و پرورش بچه خود فکر می کند و…

فیلم «به دنیا آمدن» را بسیار دوست می دارم، چراکه نگاه و سلیقه سینمایی محسن عبدالوهاب را برگرفته از نوعی از سینمای اجتماعی می دانم که با جسارت تمام می تواند بی هیچ اوج و فرود مرعوب کننده ای و بی واهمه از پس زدن مخاطبی که به دنبال غافلگیری های بصری و روایتی است، موضوعات به ظاهر ساده انسانی را در چالش ذهن تماشاگر به عمیق ترین لایه های ممکن بکشاند، بی ادعا و بی ارعاب…

به خاطر دارم در بیست و سومین دوره جشنواره وزول که به عنوان رییس هیات داوران حضور داشتم و معمولا در صورت حضور فیلم ایرانی در رقابت سعی می کنم قبل از هر اظهارنظری نظر بقیه را بدانم، برای بقیه داوران به قدری موضوع فیلم هوشمندانه، به روز و مسئله مهم جهان مدرن بود و ساختار روان فیلم جذاب و اتفاق نظر بین همه اعضا قطعی، که من از غرور و خوشحالی قد کشیدم که فیلمی از کشورم که ضمنا آن را بسیار هم دوست دارم نیاز به هیچ دفاع و تلاشی از جانب من پیدا نکرد و یک جمله در آخر که بعد از دیدن فیلم به خوبی فهمیدم که چرا محسن عبدالوهاب انتخابش از ابتدا، برای نقش اصلی زن فیلم الهام کردا بود ولاغیر.

رخشان بنی‌اعتماد
اردیبهشت ۹۸