به گزارش سینماسینما، «گروهی موتور سوار، در تعقیب نمایندگان آژانس انرژی اتمی در تهران و با پلاکاردهایی آذین شده به شعارهای تند و ملتهب، در اتوبان راه را بر ماشین های تشریفات حامل نمایندگان سازمان ملل می بندند اما حاج حیدر، رئیس تیم حفاظت با دستورات خود یکی از موتورسوران را به زمین می زند و گروه فشار پشت سدی از خودروهای حفاظتی می مانند. چند دقیقه بعد دانشمند اتمی با زبانی کنایه آلود از حاج حیدر سوالی کلیدی می پرسد:« این حاج حیدر موتوری هست یا خیبری؟» حاج حیدر کنایه جوان را با طعنه ای دیگر پاسخ می دهد و به او می گوید «پشت میز کارش» بازگردد و مانند سنت روشنفکر- کارمندان ایران به کنایه و طعنه اظهار نظر نکند.»
احتمالا آنچه طی دو دقیقه از فیلم بادیگارد رخ می دهد، بازگشت ابراهیم حاتمی کیا به دایره التهاب است. او داستان بادیگاردی را روایت می کند که در شکی عمیق برای حراست از جان «مقامات نظام» فرورفته و حتی کمی جلوتر از تردید، یکی از مسولان نظام را در لحظه حمله انتحاری، سپر بلای جان خود می کند. بادیگارد آخرین ساخته ابراهیم حاتمی کیا، روایت مردی است که بیخوابی امانش را بریده و رنگ چشمانش را به قرمزی متمایل کرده ولی پیش از آن گرفتار تردیدی عمیق شده که میان او و همکارانش فاصله بسیار می اندازد. حاج حیدر، علاقهای ندارد از مقام محافظ جان شخصیت های نظام به جایگاه « مزدور» تنزل پیدا کند و با کنایه به مسول بالا دستی خود می گوید:« چند تا ستاره روی دوشم مونده؟ بقیه اش هم تو بکن» حاج حیدر معترض به روندی است که طی تمامی سال های گذشته آسایش را از مردم گرفته و برهمین اساس زبانش به کنایه باز است. مشاور معاون اول رئیس جمهور در ابتدای فیلم به حاج حیدر هشدار می دهد که آقای معاون رئیس جمهور ( که حاج حیدر مسول حفاظت از جان اوست) برای «راحتی حال مردم» قدم به قلعه قدیمی در منطقه بلوچستان گذشته و حاج حیدر بدون معطلی به او می گوید:« برای راحتی کمی دیر شده.» حیدر، بادیگار فیلم ابراهیم حاتمی کیا پر از جسارت و معترض به هم نسلی هایست که در دهه ۹۰ هیچ خاطرهای از دهه ۶۰ در ذهن ندارند و حتی او را به صفت جا مانده در دوران «آرمان ها» به انتقاد می گیرند.
محصول مکاشفه ابراهیم حاتمی کیا در احوال حاج حیدر بادیگارد، به جایی می رسد که او به صراحت و نه کنایه می گوید:« علاقه ای به حفاظت از سیاسی ها ندارد.»
حاتمی کیا در دهه ۹۰ اثری متفاوت و جسورانه برای سینمای ایران خلق کرده است. محصولی که حداقل طی دو روز نمایش در جشنواره فیلم فجر نیز با استقبال عمومی مردم مواجه شده و تا سانس ویژه نیز پیش رفته است.
تصویربرداری محمود کلاری، بازی پرویز پرستویی و نویسندگی و کارگردانی جسورانه ابراهیم حاتمی کیا به خلق اثری منجر شده که همان تکان های همیشگی، حاتمی کیا را در ذهن مخاطبان زنده می کند.
بادیگارد طی روز دوم نمایش خود در میان آثار برگزیده جای گرفته و به نظر می رسد طی روزهای آینده نمایش با استقبال بیشتری نیز مواجه شود. حاتمیکیا در دوره ای که همه حرف های دو پهلو می زنند، در حاشیه میمانند، موضع گیری صریح ندارند و عافیت طلب شده اند، بازهم به سمت جسارت در کلام و رفتار رفته است. قهرمان داستان حاتمی کیا، حاج حیدر، نه نسخه ای به روز شده از «حاج کاظم» که خود نمونه ای متفاوت از یک قهرمان فراموش شده است. «حاج حیدر» بادیگارد عاصی فیلم ابراهیم حاتمی کیا، بزودی وارد ادبیات سیاسی ایران می شود:« مردی که اهل سازش و زندگی در لایه های عمیق شک نیست.»
منبع: صدای اقتصاد
لینک کوتاه
مطالب مرتبط
- حرف های ناگفته شفیعی از علت راه نیافتن”هیهات” به جشنواره فیلم فجر
- ابوالحسن داوودی، داور جشنواره فجر:سینمای ایران، مقهور نامها
- کارگردان بهترین فیلم جشنواره: حمله به «ابد و یک روز» را درک نمیکنم
- اظهارات نیکی کریمی دربارهی داوری
- رجانیوز: انتخاب فیلم ابدویک روز به عنوان فیلم برگزیده تماشاگران به سبک رای آوردن روحانی بود!
- نامهی دبیر جشنوارهی فجر به خودش
- مهمترین تغییر جشنواره ۳۴/ اتفاقات ویژه نخستین سال برگزاری کاخ مردمی جشنواره فیلم فجر
- بهداد: از اینکه نامزد سیمرغ نشدم، ناراحت نیستم
- توضیحات مدیرهنری کاتالوگ سی و چهارمین جشنواره فیلم فجر
- باز خوانی گفت وگویی با رهبرانقلاب درباره سینما سال ۶۳: به اعتقاد من، آوردن فیلمهای خارجی بیضرر است
- واکنش بهروز شعیبی به کاندیدا نشدن «سیانور»: جشنواره فجر به تخممرغ شانسی تبدیل شده است!
- این، تحویل سال منتقدان سینما ایران است؟
- رونمایی از پوستر خارجی “لانتوری”
- رضا میرکریمی کارگردان فیلم «دختر»: جامعه حوصله تنش ندارد
- جوایز جشنواره فیلم فجر از همان دوره اول سیاسی بوده اند
نظر شما
پربازدیدترین ها
- نمایش فیلم «نفرین توقیف» در غیاب کارگردان
- تاریخچه سریالهای ماه رمضان از ابتدا تاکنون/ در دهه هشتاد ۴۰ سریال روی آنتن رفت
- نشانهشناسی «صد سال به این سالها»؛ از اندوه بیپایان ایران تا احیای حس نوستالژی
- اکران آثار کریم لکزاده و پگاه آهنگرانی در فرانسه
- نگاهی به نمایشنامهخوانی «چهار صندوق»؛ در ستایش رهایی
آخرین ها
- معرفی برگزیدگان چهل و سومین جشنواره بین المللی فیلم کوتاه تهران
- «نیرنگبازها» در تماشاخانه ایرانشهر/ پیشفروش بلیت نمایش «مسلوب» آغاز شد
- علی نصیریان به «ده پهلوان» پیوست
- داریوش عیاری؛ جریانساز سینمای آماتوری و مدافع سرسخت کلاسیسیزم
- «سرخپوست»؛ یک روایت مینیمال
- «سازمان پسماندیه و نظارت بر اَزبله»؛ نقد نابهنجاریهای رفتاری شهروندان
- بازگشت «دیوانه خانه زری بوره» بدون هیچ تغییری در کارگاه تئاتر
- «روز چهلم»؛ بچهای روی پله آخر
- یخچال، سفره و خانواده/ «یخچال»؛ روایتی از فروپاشی تا بازگشت انسجام
- دراماتورژی چیست و چه میکند؟
- اکران آثار کریم لکزاده و پگاه آهنگرانی در فرانسه
- روایت ایرانی «سرخ و سیاه» استاندال
- میراث گناه و اراده رستگاری؛ کلاژ اسطوره و فرم در بازآفرینی «شرق بهشت»
- نمایش کمدی «قبض روح» / گزارش تصویری
- پوستر «من میترسم» رونمایی شد
- یادداشتی بر پروژه «بیضاییخوانی»؛ فرهنگ و هنر را آدم ها می سازند
- نمایشنامهخوانی «آرش»؛ از خوانش متن تا آفرینش روایت
- در ۷ ماه؛ فروش گیشه سینماها به ۱۰۰۰میلیارد تومان رسید
- «نجات ما»؛ یکی از درخشانترین فیلمهای سال فرانسه
- اکران خصوصی فیلم «کافه سلطان»/ گزارش تصویری
- اپرای عروسکی «عشق»/ گزارش تصویری
- درباره مستند «فراموشخانه»/ یادم تو را فراموش
- بلیت تئاتر، اقتصاد و فرهنگ
- نگاهی به اجرای «کارنامهی بندار بیدخش»؛ داستان کبوتری که نرسید و پیکی که در نکوفت
- مستند NAZA؛ وقتی انسان به عدد و خانه به هدف تبدیل میشود
- معرفی برگزیدگان شانزدهمین جوایز ایسفا
- فیلم مجید مجیدی راهی اسکار ۲۰۲۷ شد
- نمایش فیلم «نفرین توقیف» در غیاب کارگردان
- بوسان؛ جایی که آسیا آینده سینمایش را میسازد
- یک جایزه برای فیلمکوتاه ایرانی؛ جشنواره بوسان ۲۰۲۶ برگزیدگانش را شناخت





