به گزارش سینماسینما، «گروهی موتور سوار، در تعقیب نمایندگان آژانس انرژی اتمی در تهران و با پلاکاردهایی آذین شده به شعارهای تند و ملتهب، در اتوبان راه را بر ماشین های تشریفات حامل نمایندگان سازمان ملل می بندند اما حاج حیدر، رئیس تیم حفاظت با دستورات خود یکی از موتورسوران را به زمین می زند و گروه فشار پشت سدی از خودروهای حفاظتی می مانند. چند دقیقه بعد دانشمند اتمی با زبانی کنایه آلود از حاج حیدر سوالی کلیدی می پرسد:« این حاج حیدر موتوری هست یا خیبری؟» حاج حیدر کنایه جوان را با طعنه ای دیگر پاسخ می دهد و به او می گوید «پشت میز کارش» بازگردد و مانند سنت روشنفکر- کارمندان ایران به کنایه و طعنه اظهار نظر نکند.»
احتمالا آنچه طی دو دقیقه از فیلم بادیگارد رخ می دهد، بازگشت ابراهیم حاتمی کیا به دایره التهاب است. او داستان بادیگاردی را روایت می کند که در شکی عمیق برای حراست از جان «مقامات نظام» فرورفته و حتی کمی جلوتر از تردید، یکی از مسولان نظام را در لحظه حمله انتحاری، سپر بلای جان خود می کند. بادیگارد آخرین ساخته ابراهیم حاتمی کیا، روایت مردی است که بیخوابی امانش را بریده و رنگ چشمانش را به قرمزی متمایل کرده ولی پیش از آن گرفتار تردیدی عمیق شده که میان او و همکارانش فاصله بسیار می اندازد. حاج حیدر، علاقهای ندارد از مقام محافظ جان شخصیت های نظام به جایگاه « مزدور» تنزل پیدا کند و با کنایه به مسول بالا دستی خود می گوید:« چند تا ستاره روی دوشم مونده؟ بقیه اش هم تو بکن» حاج حیدر معترض به روندی است که طی تمامی سال های گذشته آسایش را از مردم گرفته و برهمین اساس زبانش به کنایه باز است. مشاور معاون اول رئیس جمهور در ابتدای فیلم به حاج حیدر هشدار می دهد که آقای معاون رئیس جمهور ( که حاج حیدر مسول حفاظت از جان اوست) برای «راحتی حال مردم» قدم به قلعه قدیمی در منطقه بلوچستان گذشته و حاج حیدر بدون معطلی به او می گوید:« برای راحتی کمی دیر شده.» حیدر، بادیگار فیلم ابراهیم حاتمی کیا پر از جسارت و معترض به هم نسلی هایست که در دهه ۹۰ هیچ خاطرهای از دهه ۶۰ در ذهن ندارند و حتی او را به صفت جا مانده در دوران «آرمان ها» به انتقاد می گیرند.
محصول مکاشفه ابراهیم حاتمی کیا در احوال حاج حیدر بادیگارد، به جایی می رسد که او به صراحت و نه کنایه می گوید:« علاقه ای به حفاظت از سیاسی ها ندارد.»
حاتمی کیا در دهه ۹۰ اثری متفاوت و جسورانه برای سینمای ایران خلق کرده است. محصولی که حداقل طی دو روز نمایش در جشنواره فیلم فجر نیز با استقبال عمومی مردم مواجه شده و تا سانس ویژه نیز پیش رفته است.
تصویربرداری محمود کلاری، بازی پرویز پرستویی و نویسندگی و کارگردانی جسورانه ابراهیم حاتمی کیا به خلق اثری منجر شده که همان تکان های همیشگی، حاتمی کیا را در ذهن مخاطبان زنده می کند.
بادیگارد طی روز دوم نمایش خود در میان آثار برگزیده جای گرفته و به نظر می رسد طی روزهای آینده نمایش با استقبال بیشتری نیز مواجه شود. حاتمیکیا در دوره ای که همه حرف های دو پهلو می زنند، در حاشیه میمانند، موضع گیری صریح ندارند و عافیت طلب شده اند، بازهم به سمت جسارت در کلام و رفتار رفته است. قهرمان داستان حاتمی کیا، حاج حیدر، نه نسخه ای به روز شده از «حاج کاظم» که خود نمونه ای متفاوت از یک قهرمان فراموش شده است. «حاج حیدر» بادیگارد عاصی فیلم ابراهیم حاتمی کیا، بزودی وارد ادبیات سیاسی ایران می شود:« مردی که اهل سازش و زندگی در لایه های عمیق شک نیست.»
منبع: صدای اقتصاد
لینک کوتاه
مطالب مرتبط
- حرف های ناگفته شفیعی از علت راه نیافتن”هیهات” به جشنواره فیلم فجر
- ابوالحسن داوودی، داور جشنواره فجر:سینمای ایران، مقهور نامها
- کارگردان بهترین فیلم جشنواره: حمله به «ابد و یک روز» را درک نمیکنم
- اظهارات نیکی کریمی دربارهی داوری
- رجانیوز: انتخاب فیلم ابدویک روز به عنوان فیلم برگزیده تماشاگران به سبک رای آوردن روحانی بود!
- نامهی دبیر جشنوارهی فجر به خودش
- مهمترین تغییر جشنواره ۳۴/ اتفاقات ویژه نخستین سال برگزاری کاخ مردمی جشنواره فیلم فجر
- بهداد: از اینکه نامزد سیمرغ نشدم، ناراحت نیستم
- توضیحات مدیرهنری کاتالوگ سی و چهارمین جشنواره فیلم فجر
- باز خوانی گفت وگویی با رهبرانقلاب درباره سینما سال ۶۳: به اعتقاد من، آوردن فیلمهای خارجی بیضرر است
- واکنش بهروز شعیبی به کاندیدا نشدن «سیانور»: جشنواره فجر به تخممرغ شانسی تبدیل شده است!
- این، تحویل سال منتقدان سینما ایران است؟
- رونمایی از پوستر خارجی “لانتوری”
- رضا میرکریمی کارگردان فیلم «دختر»: جامعه حوصله تنش ندارد
- جوایز جشنواره فیلم فجر از همان دوره اول سیاسی بوده اند
نظر شما
پربازدیدترین ها
- تاریخچه سریالهای ماه رمضان از ابتدا تاکنون/ در دهه هشتاد ۴۰ سریال روی آنتن رفت
- نشانهشناسی «صد سال به این سالها»؛ از اندوه بیپایان ایران تا احیای حس نوستالژی
- «غریزه»؛ وقتی همچون تبعیدی از شهر خود میگریزی
- با انتشار بیانیهای اعلام شد؛ دلایل کنار گذاشتن نوید محمدزاده به روایت سازندگان تئاتر «آرش»
- «زن ناشناس» ساخته آرتور هراری، موفق در گیشه
آخرین ها
- یادداشتی بر بیضاییخوانی؛ تاریخ فقط با نامهای تازه تکرار میشود
- جواد مجابی درگذشت
- نگاهی به موسیقی فیلم «استخر»/ ناظرِ آرام صحنهها
- «۱۵/۱۸» (محلی برای شفا)؛ صدای عصیان جوانان فرانسوی
- حسین وخشوری دبیر اولین جشنواره فیلم فجر و مدیرمسئول هفتهنامه سینما درگذشت
- سینمای تینایجری در ایران/ از دهههای دور تا «تهران کنارت» و «بیداد»
- همزمان با برگزاری ونیز ۲۰۲۶/ آلبرتو باربرا: جشنواره امسال نسبت به سالهای گذشته سیاسیتر است
- پس از کسب چهار جایزه بینالمللی/ ادامه حضور جهانی « این صداها واقعیست» در هشت جشنواره
- مستند «زعفران»؛ زیبایی، توازن و جهانی فراموش شده
- «نفرین توقیف» راهی جشنواره فیلم لندن میشود
- نخستین نمایش جهانی «در جاده با کیارستمی» در بوسان
- اندیشکده خانه تئاتر تاسیس شد
- نمایش «سر به سر» در جشنواره کره جنوبی
- «کوری»؛ وقتی جنایت از یک فرد به شبکه قدرت و سکوت میرسد
- سیکل معکوس نظارت و سانسور بر سینما
- مادری با سه فرزند هنرمند / خاویر باردم: خوششانس بودم که او مرا بزرگ کرد
- جشنواره فیلم بوسان ۲۰۲۶؛ نخستین اکران فیلم مجید مجیدی و نمایش ۵ فیلم ایرانی
- «ضیافت» به پروژه بیضاییخوانی رسید/ «اژدهاک» دوباره خوانده شد
- «استوار ساقی»، «باگ» و «چمدان آبی» در جشنواره احمدآباد هندوستان/ نمایش ۶ انیمیشن
- جایزه بهترین فیلم برداری تونس به فیلم کوتاه «البنات» رسید
- «زن ناشناس» ساخته آرتور هراری، موفق در گیشه
- همچون غرش شیری باستانی که در درهای خواب رفته به گوش میرسد
- خوانشی چند لایه از فضا، فرم و سیاست در فیلم «انگل»/ معماریِ نابرابری
- با انتشار بیانیهای اعلام شد؛ دلایل کنار گذاشتن نوید محمدزاده به روایت سازندگان تئاتر «آرش»
- یک شکست برای فیلم ریدلی اسکات؛ «مرد عنکبوتی» به پیشتازی ادامه میدهد
- «امیرو»؛ پرترهای ناتمام از یک انسان طردشده
- رابطه سوژه و قدرت در «بیداد»/ آواز برای بازپسگیری سوژگی
- «بیداد»؛ وقتی مضمون از فیلم جلو میزند
- نگاهی به نمایش «ویکنت شقه شده»/ توپها برای که شلیک می کنند؟
- یادداشتی بر بیضایخوایی؛ تجربهای تازه با نسلی تازه





