پایگاه خبری تحلیلی سینماسینما

سینماسینما، پاریس؛ فیلم ایرانی «عاشقان تنها می خوابند» در جشنواره سن سباستیان درخشید.

جشنواره جهانی سن سباستیان، اسپانیا  که از اهمیت خاصی در اروپا برخوردار است، فردا به پایان می‌رسد. این جشنواره دارای بخش‌های مختلفی است که در بخش «کارگردانان تازه نفس» امسال ۱۴ فیلم اول یا دوم بلند کارگردانان را برای بخش مسابقه خود برگزیده بود که شامل کشورهای ژاپن، سوژد، اسپانیا، دانمارک، فرانسه، شیلی، مکزیک، آلمان، تایوان، بلغارستان و قزاقستان است که البته برخی از این فیلم‌ها محصول مشترک چند کشور هستند.

یکی از این آثار که سخت مورد توجه منتقدان قرار گرفته، نخستین ساخته فیلمساز ایرانی تبار، مقیم آلمان، مسیح پارسایی بنام «عاشقان تنها می‌خوابند» به مدت ۸۷ دقیقه است که در برلین ساخته شده.

این فیلمساز قبلا چندین فیلم کوتاه در ایران ساخته بود و حالا در اولین اثر بلند خود، روایتی سرد و منجمد همچون زمستان این شهر را به تصویر کشیده، اما قلبی گرم و تپنده در سینه دارد که بینندگان آن را پذیرا و مشتاق می‌یابند. فیلمساز با نگاه ظریف و حساس آن‌ها را مجذوب خود می‌کند.

ماجرای فیلم به تنهایی مردی بنام ایمان با بازی پویش فروزنده، مهاجری است که سال‌هاست در برلین در انزوایی عمیق زندگی کرده و خانواده و وطن را ترک کرده و زندگی خود را آن طور که دوست دارد بنا کرده است. دوربین اغلب او را صرفا چون عنصری دیگر، چشم اندازی از شهر، به تصویر کشیده است. استایل این کارگردان جوان یاداور «در غربت» از سهراب شهید ثالث و دیگر آثار این فیلمساز شاخص و ارزشمند ایرانی/ المانی است.

در فیلم «عاشقان تنها می‌خوابند» ایمان بعنوان پرستار یک مرد سالمند کار می‌کند اما در عین حال در یک توقفگاه کامیون‌ها نیز بعنوان دستیار کمک می‌کند. وغلب اوقات او در پارک می‌گذرد و در نهایت خانه برایش جایی است که به آن پناه می‌برد. او یک زندگی دروغین در رابطه با آدم‌هایی که با وی برخورد دارند، ایجاد کرده تا بشکلی آنها را از خود دور کند. دوربین فیلمساز و دنیایی که او را به سوی خود می‌کشد، تعادلی بی نقص میان فاصله و صمیمیت برقرار می‌کند. فیلمی کم دیالوگ و ساده که تصویرگر مهاجرانی است که دنیای خود را ساخته و بدان دلبسته‌اند. نبود خانواده، دور بودن از مملکت و‌ بدون نوستالژی، پذیرای سکوت در اطراف خود و راضی بودن از موقعیت خود، در این اثر‌ جالب توجه است. روزی هم وقتی پسر عموی ایمان، که شناخت چندانی از او ندارد، برای دیداری کوتاه از تهران می‌رسد، با بی‌تفاوتی این واقعه کوچک آن را پشت سر گذاشته و بی سروصدا دوباره به زندگی‌اش بر می‌گردد.

منتقد نشریه «فیلم اروپا» در مورد اولین فیلم مسیح پارسایی می‌نویسد: «این فیلمساز جوان، اثری زیبا، دقیق، با حساسیت بالایی ساخته و بویژه در فضای اجتماعی/سیاسی امروز آلمان برای تماشا بسیار مناسب است.»

مسیح پارسایی متولد تهران، در سال ۱۹۹۲ است که در سال ۲۰۰۹ آنجا را بسوی مجارستان ترک کرده بود. وی در رشته انیمیشن، هنرهای تصویری و تئاتر تحصیل کرده است. در سال ۲۰۱۵ به برلین رفته، تحصیلات سینمایی انجام داده و سپس تعدادی فیلم کوتاه ساخت.