سینماسینما، محمد تقی زاده:
تونی اردمن موفق ترین فیلم سال ۲۰۱۶ از نظر منتقدین جهانی و به عبارتی هنری ترین فیلم سال بود. فیلمی قریب به ۱۶۰ دقیقه که باوجود طولانی بودن و داستان ساده اش سرشار از مفاهیم عمیق انسانی بود که ما را با فیلمی سهل و ممتنع مواجه میکرد. سهل از جهت سادگی و راحتی داستانگویی اش و ممتنع از جهت پیچیدگی و عمق مفاهیمی که هر تماشاگری با هر میزان درک هنری می توانست در صورت تماشای فیلم تا آخر به آن نایل گردد.
فیلمنامه تونی اردمن توانسته با طراحی شخصیت هایی باور پذیر که وجوه غیرعادی و ساختار شکنی نیز دارند ، رابطه پدر و دختری را در جهان مدرن امروزی با همه جزییات و تلخی هایش به تصویر بکشد و در نهایت به تحول شخصیت اول زنش بمانند فیلمنامه های کلاسیک برسد. این تلاش برای خلق دنیای مدرن کنونی و رابطه پدر و دختری که به ظاهر با هم مشکل خاصی ندارند ولی در عمق و باطن از هم به کلی دورند مهمترین دستاورد تونی اردمن مارن اده است که با انواع و اقسام تمهیدات داستانی به آن رسیده است تا جاییکه دخترک تلخ و سرد و امروزی فیلم به جایی می رسد که شوخی های بی نمک و خارج از آداب پدر را تکرار میکند و حتی در ظاهر نیز از پدری تبعیت می کند که زمانی ارتباط خوبی با آن نداشته بود.
وینفرد و اینس به عنوان شخصیت های اصلی فیلم مهمترین وظیفه در جلو بردن داستان را برعهده دارند . فیلم با وینفرد شروع می شود و قهرمان اصلی فیلم وینفرد است ولی این اینس است که احساسات و عشق پدرش در او نفوذ می کند و سرانجان آن تغییر و تحول عظیم روحی و روانی برایش حادث میشود ، تغییر و تحولی شگرف که در چند جا ازجمله سکانس آواز خواندن اینس با نوازندگی پدرش و در آغوش گرفتن پدر شروع و در نهایت در سکانس آخر با تقلید چهره و استفاده از دندان مصنوعی پدرش تمام میشود. مسیر این تغییرات و تاثیرات آنقدر مهندسی شده و تدریجی و با جزییات است که فیلمنامه تونی اردمن را جزو بهترین فیلمنامه های سال نیز قرار میدهد.
در ارتباط با تایم بالای فیلم نیز انتقادات و مجادلات زیادی مطرح است که مثلا چرا اینقدر فیلم طول میکشد و دو ساعت و چهل دقیقه زمان زیادی برای یک فیلم سینمایی است. مطرح کنندگان این ایرادها به طور واضح خواهند دانست که در سالهای اخیر زمان فیلم های هالیوودی نیز از نود قیقه به صد بیست دقیقه افزایش پیداکرده است و این زمان ۱۶۰دقیقه ای با توجه به داستان فیلم که لحن طنز و کاراکترهای خاصی نیز دارد خیلی طولانی و خسته کننده نیست و اتفاقا در تایمینگ بسیار دقیق و حساب شده کار کرده است.
شخصیت وینفرد که بعدتر به تونی اردمن تغییر پیدا می کند در یک ساعت اولیه فیلم بطور واقعی و دقیق مورد واکاوی قرار میگیرد و رابطه سردش با دختر و شوخی ها و اخلاق غیر عادی اش به تماشاگر معرفی می شود . تقریبا نزدیک به دقیقه ۶۵ فیلم است که وینفرد در رستورانی به دخترش و دوستان دختر خود را تونی اردمن معرفی می کند و اینجاست که شروع جاخوردن دختر و بازی های ساده و سهل و ممتنع فیلم آغاز می شود تا اینس در گیر و دار همین بازی ها و دلقک بازی ها کمی به خودش بیاد و حضور و تاثیر پدرش را در زندگی حس کند.
مارن آده گویی فیلمش تازه بعد از دو ساعت شروع میشود و تکان دهنده ترین اتفاقات و لحظات فیلم همانند فیلم های کلاسیک در انتهای فیلم به وقوع می پیوندد.
سکانس دیدار تونی ودخترش با زنی که خودش را به او سفیر آلمان معرفی کرده سر آغاز این تحولات و دگرگونی هاست . اینس به اصرار پدرش قرار می شود که قطعه ای کوتاه بخواند و انتخاب وینفرد به عوان نوازنده این آهنگ سر آغاز شوریده حالی و منقلب شدن اینس می شود که اشاره به کودکی و عشق در آن دوران را دارد. پس از این آواز خوانی است که اینس با حالی دگرگون آنجا را ترک می کند و بعد از آن مهمانی دوستانه اش شروع میشود و او که دیگر آن دختر سرد و خشک قبل نیست ، مشکل کوچک گیر کردن زیپ لباسش را با شوخی غیرعادی و شوکه کننده اش ادامه میدهد تا نشان دهد که ضرب المثل پسرکو ندارد نشان از پدر نه تنها برای ما ایرانیان بلکه برای همه مردم دنیا و حتی دختر ها نیز مصداق دارد.
در ادامه نیز شاهد اتفاقات مهم دیگری چون در آغوش رفتن دختر توسط پدرش در پارک و بعد تر مرگ مادر اینس هستیم که همه در سی دقیقه پایانی رخ میدهد تا نشان دهد مارن آده خیلی خوب میدانسته تماشاگری که اینهمه با مقدمات و جزییات تا این لحظه فیلم کشانده ، شوکه کند و تاثیر و تیر خلاص را در این لحظات و در سکانس انتهایی و تغییر قیافه دختر و استفاده از دندان مصنوعی پدر انجام دهد.
بازی ساندرا هولر در نقش اینس و پیتر سیمونیشک در نقش وینفرد و تونی اردمن آنقدر قدرتمند و با ظرافت کارگردانی و اجرا شده بود که هردو هم لایق جایزه هایی بودند که نصیبشان شد و هم یکی از بهنرین و ماندگارترین نقش های کارنامه بازیگریشان را رقم زدند و برای سینما دوستان و فیلم سازان نیز از انتخاب های ویژه برای چنین نقش هایی به حساب می آیند.
لینک کوتاه
مطالب مرتبط
- «تونی اردمن» باز هم جایزه برد
- «تونی اردمن» نامزد ۶ جایزه اسکار سینمای آلمان شد
- پیشبینی نویسنده هالیوود ریپورتر / «فروشنده» برنده اسکار میشود
- جک نیکلسون با بازسازی «تونی اردمن» برمی گردد
- برگزیدگان منتقدان فیلم لندن معرفی شدند
- «پالم اسپرینگز» برندگان خود را شناخت
- فرهادی: فیلم می سازیم چون عاشق فیلم ساختن هستیم/ آمریکایی ها و ایرانی ها خیلی به هم شبیهند
- فروش «فروشنده» در ایتالیا و کلمبیا
- اصغر فرهادی در نشست خبری گلدن گلوب: وقتی جلوی آب سنگ میاندازی از راه دیگری میرود
- اصغر فرهادی در جمع رقبایش در مراسم جانبی گلدن گلوب/ تصاویر
- برگزیدگان جامعه ملی منتقدان فیلم معرفی شدند
- گفتگو با کارگردان «تونی اردمن»/ ایدهام این بود که مسائل مدام بدتر و بدتر بشوند
- پیش بینی نشریههای معروف سینمایی درباره برندگان گلدن گلوب
- پیشبینی ورایتی از برندگان گلدن گلوب/ «فروشنده» چقدر شانس دارد؟
- ۲۰۰ منتقد ایندی وایر ۵۰ فیلم برتر سال ۲۰۱۶ را انتخاب کردند
نظر شما
پربازدیدترین ها
آخرین ها
- هرم طلایی مصر به حبیب باوی ساجد میرسد
- سایت داوری «آیین هفت سال سینمای ایران» رونمایی شد
- گرشا رضایی به «امیرکبیر» پیوست
- آیدا پناهنده: دیگر سریال نمیسازم!
- فوت مدیر دوبلاژ و صداپیشه ایرانی؛ ناهید شعشعانی درگذشت
- پیش از جنایت؛ سینما و مسئولیت اجتماعی در برابر خشونت
- مستند «شهین» نمایش داده میشود
- «مرلین» به تماشاخانه هما میرود/ «اندوه اردیبهشت» روی صحنهی لبخند
- فیلمبرداری فیلم پنجاه و یکم وودی آلن تمام شد
- «فادرلند»؛ وطنی که دیگر نیست
- انتشار نسخه ویژه نابینایان «بدنام» و «کنکل»
- نامزدهای گرمی ۲۰۲۷ معرفی شدند
- مرور آثار کیارستمی در پاریس
- پایان تصویربرداری «سلبریتی»/ روایتی از تقابل چهره عمومی و جهان درونی شهرت
- نمایش مجموعهای از فیلمهای کوتاه و انیمیشن در موزه سینمای ایران
- علیرضا رهگذر درگذشت
- «مجلس قربانی سنمّار» در بیضاییخوانی
- «عشق ممکن»؛ طمع در لباس فضیلت
- نگاهی به سینمای مستقل و هنرمندانه ناصر تقوایی؛ از میزانسنهای ماندگار تا معنای ایستادگی و سکوت
- «یل» فعلا اجازه ادامه انتشار ندارد
- «همسفر» و «ذوق مرگ» در راه سینماها
- پاسداشت خسرو احمدی؛ مرد مهربانی که صادقانه کار میکند
- جلسه شورای داوری انجمن صنفی تماشاخانههای خصوصی برگزار شد؛ تأکید بر حل اختلافات درونصنفی
- سرژ رضوانی؛ هنرمندی چند وجهی که هیچگاه خود را جدا از ایران نمیبیند
- در سیونهمین دوره برگزاری؛ مستند پگاه آهنگرانی نامزد جایزه فیلم اروپا شد
- میکاییل شهرستانی «افسانههای تبای» را روی صحنه میبرد/ «چمدانهای بیمقصد» در خانه نمایش مهرگان
- جشنواره تئاتر فجر۴۵؛ معرفی مدیران بخشهای دیگرگونههای اجرایی، نمایشنامهنویسی و پایش دانشجویی
- سینمای مستند؛ مهمان کمسهم جشنواره ملی فیلم فجر
- «آنها که کمتر میشناسیم»؛ روایتی از زندگی زنان و کودکان روستایی
- گلاب آدینه؛ بازیگر مؤلف و راوی رنجهای معاصر





