پایگاه خبری تحلیلی سینماسینما

روزنامه همشهری نوشت :
گیشه سینما به تولید سمت و سو میدهد. وقتی همه سیگنالهایی که از گیشه به تولید کنندگان میرسد فروش کمدی ها و تقریبا شکست همه غیر کمدی هاست نمی توان انتظار داشت که سرمایه گذاران و تهیه کنندگانی که به دنبال بازگشت سرمایه شان و انتفاع مالی هستند روی ژانری جز کمدی سرمایه گذاری کنند مدت هاست که سینمای ایران فقط روی فروش کمدی ها حساب می کند و اغلب غیر کمدی ها برای جورشدن جنس روی پرده میروند. در این وضعیت نمیتوان انتظار داشت که فرصت تولید فیلم در ژانرهایی مثل ،درام ،ملودرام جنایی جنگی و… ایجاد شود. ذائقه و سلیقه سینماروها آنقدر به فیلمهای کمدی عادت کرده که دیگر تحمل تماشای فیلمهایی را ندارند که ریتمشان به تندی فیلم های کمدی نیست و تماشایشان به قدری صبوری و اندیشیدن به جانمایه فیلم نیاز دارد اما در همیشه بر این پاشنه نمی چرخد بالاخره زمانی میرسد که مردم از این وضعیت دلزده میشوند و دیگر به فیلمهای کمدی هم روی خوش نشان نمیدهند. آن موقع است که مشکل اصلی یعنی بی مخاطبی سینمای ایران خودش را نشان میدهد. سالها قبل هم مخاطبان سینما از کمدی ها رویگردان شدند ولی چون هنوز ژانرهای دیگر کاملا به محاق نرفته بودند، این شانس وجود داشت که فیلمهای جدی مورد توجه قرار بگیرند. اوایل دهه ۱۳۸۰ تقریبا تا اواخر این دهه سینماها پر بود از کمدی هایی با بازیگران سریالهای طنز ۹۰ قسمتی که چند سالی در گیشه خوب فروختند ولی بالاخره زمانی رسید که تماشاگران هم به تماشای آنها نرفتند این فیلمها داستانها و بازیگران و حتی کارگردانانی شبیه هم داشتند؛ جواد رضویان رضا شفیعی جم، مجید صالحی و حتی رضا عطاران در این کمدی ها پیوسته بازی می کردند و کارگردانی مثل قدرت الله صلح میرزایی کارگردان شاخص و مهم این نوع کمدیها به شمار می رفت. حالا بازیگران کارگردانان و تهیه کنندگان کمدیهای پرفروش روز تقریبا ثابت هستند و از فیلمی به فیلم دیگر میروند و گویا در حال تقلید بی وقفه از کارهای قبلی شان هستند. نگاهی به تاریخ سینما نشان میدهد که خوشحالی کنونی صاحبان آثار، دست اندرکاران کمدی ها و سینماداران از فروش کمدی ها مقطعی است و دیر یا زود دیگر این کمدی های تکراری برای مخاطب جذابیت نخواهد داشت کمدی ها زمانی که از چشم سینماروها بیفتند نه تنها ژانر کمدی از سکه می افتد بلکه تقریبا تمام سینمای ایران دچار رکود و رخوت میشـ ود که اگر از الان فکری به حال آن نشود به وقت حادثه نمی توان برای آن کاری کرد.