پایگاه خبری تحلیلی سینماسینما

سید ضیاء هاشمی  دبیر کمیته انضباطی کارگروه اکران در روزنامه ایران نوشت :  نمی توان گفت فیلم هایی که اکران نشده اند از باند و مافیای اکران خارج هستند بلکه برخی از آنها اساساً برای سینما ساخته نشده اند و صرفاً دغدغه شخصی فیلمساز هستند. یکی از انتقادات وارده به تهیه کنندگان این نوع فیلم ها این است که اصولاً مخاطب سنجی نمی کنند و بر اساس سلیقه شخصی خودشان، تصور می کنند فیلم شان پرفروش است؛ در حالی که ما فیلمی داشتیم که طی یک هفته فقط یک بلیت فروخته است و با توجه به هزینه های سالن سینما، آب و برق و… این یک فاجعه است. جمعیت ایران ۸۵ میلیون نفر است اما پربیننده ترین فیلم ها فقط دو میلیون و دویست هزار تماشاچی دارد. در حالی که قبل از انقلاب دو میلیون و خورده ای تماشاچی، فیلم «گنج قارون» را فقط در اکران اول دیده اند. این بدان معناست که ما اصلاً مخاطب نداریم. از میان ۸۲ فیلمی که سال گذشته اکران شد ۵ فیلم بالای ۱۰ میلیارد فروخته و ۷ فیلم مابین ۳ تا ۷ میلیارد فروش داشته است، ۴۵ فیلم در حالی زیر ۸۰۰ میلیون فروش داشته که بیش از یک میلیارد برای آن هزینه شده است. اطمینان داشته باشید ۱۲۸ فیلم جامانده از اکران هم در دسته همین ۴۵ فیلم هستند. نمی توان مانع ساخت این دست فیلم ها شد اما در شرایطی که با کمبود سالن های نمایش رو به رو هستیم سازندگان آنها هم نباید توقعی برای اکران داشته باشند. شرق تهران ۲۰ تا پردیس کوروش می خواهد. جمعیت گسترده ای در منطقه ۲۲ سینما ندارد که امیدواریم با راه اندازی رزمال و ایران مال بخشی از این کمبودها جبران شود. مردم حاضر نیستند به خاطر دیدن یک فیلم سفر درون شهری داشته باشند وقتی سی دی قاچاق فیلم ها بلافاصله در فضای مجازی بارگذاری می شود یا از طریق تلویزیون و شبکه های مختلف و پایگاه های اینترنتی می توانند فیلم ها را ببینند اما اگر سالن خوب و در دسترس باشد سینما رفتن شکل مناسکی به خودش می گیرد. رغبت و تمایل به ساخت سالن در تهران و شهرستان ها زیاد است اما ظرفیت نمایش سینما همچنان پایین است. با تعداد سالن های بالا یک فیلم می تواند ظرف دو هفته فروش اش را تکمیل کند. اگر به صورت عرضی نمایش فیلم ها را گسترده کنیم در یک ماه بهترین شرایط اقتصادی برای سینماها رقم خواهد خورد اما وقتی تعداد سالن ها محدود است مجبوریم نمایش های طولانی داشته باشیم. از بحث های جدی وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی، خانه سینما و نهادهایی که درگیر تولید فیلم و مجوزها هستند این است که آیا به هر کسی وارد گود فیلمسازی می شود مجوز بدهیم یا براساس ظرفیت نمایش کشورمان در این خصوص تصمیم گیری شود. اگر تصور فیلمسازان این نباشد که هر آنچه می سازند باید اکران شود در آن صورت می توان سالی ۳۰۰ تا ۴۰۰ فیلم ساخت که از میان آنها ۶۰ تا ۷۰ فیلم می تواند وارد فضای اکران شود و مابقی در شبکه نمایش خانگی، فضای مجازی یا vod یا هر جایی که امکان نمایش دارد عرضه شود.