
فهیمهطباطبایی، روزنامهنگار در روزنامه همشهری نوشت :
تولد همسر محمدرضا گلزار با یک لندرور دیفندر اکتا جشن گرفته شد؛ خبری که خود گلزار با افتخار در اینستاگرامش منتشر کرد و حالا در بیشتر پیجهای خبری و صفحات پربازدید ترند شده است. هر انسانی برای استفاده از مال و اموال خود آزاد است و کسی نمیتواند برای دیگری در مورد خرید یک خودرو خط و نشان بکشد، اما باید قبول کرد که میان داشتن ثروت و بهرخکشیدن آن از زمین تا آسمان فرق است.
شاید بهتر است بگوییم که در «پزها»ی سریالی محمدرضا گلزار که چند وقت پیش هم نام او را با هشتگ انتقادی «پز نیست، سبک زندگیمه» گره زد، بحث اصلی تجمل نیست، بلکه موضوع همان فاصله سطح زندگی یک سلبریتی با مردم عادی است.
در روزگاری که عدهای از مردم شب و روز خود را به گرانی و تورم دوختهاند و برخی با شرمندگی از فرزندانشان روزگار خود را سپری میکنند جای سؤال دارد که چرا یک سلبریتی تصمیم میگیرد برای خرید لندرور دیفندر اکتا که بین ۱۵۰تا ۱۶۰هزار دلار، یعنی نزدیک به ۱۲میلیارد تومان قیمتگذاری شده است، جشن عمومی بگیرد. این کار فقط نشان دادن یک هدیه نیست، اعلام بیتفاوتی به حال عمومی جامعه است.
نخستین بار نیست که گلزار با این رفتار مرزی میان خود و مردم میکشد. درست یک ماه پیش بود که محمدرضا گلزار، بازیگر سینما عکسی از خود با کیف، کفش، عینک، ساعت و لباس برند در صندلی عقب خودروی لوکس خارجی در اینستاگرام منتشر کرد و در شرح آن نوشت: «پز نیست، سبک زندگیمه.» این عکس و شرح آن خیلی سریع در شبکههای اجتماعی فراگیر و نظرات طنزآلود و منفی زیادی حول محور آن مطرح شد. در واقع این پست جنجالی سرآغاز بحثی طولانی در حوزه تجملگرایی و فخرفروشی یا همان پز دادن شد.
مرور این قبیل رفتارها نشان میدهد که بحث بر سر خرید یک هدیه خاص نیست، موضوع بر سر درک نکردن موقعیت است. به آقای بازیگر باید هشدار داد که چنین رفتارهایی بهسرعت جامعه را از او بیزار خواهد کرد، چراکه همراه بودن با مردم کیلومترها با این قبیل فخرفروشیها فاصله دارد. اینکه گلزار در چنین شرایطی ترجیح میدهد هدیه میلیاردی و کادوپیچشدهاش را در معرض دید عموم بگذارد نشان میدهد که او نهفقط از مردم جدا شده، بلکه از فهم زمانه هم عقب مانده است.
لینک کوتاه
مطالب مرتبط
پربازدیدترین ها
- نشانهشناسی «صد سال به این سالها»؛ از اندوه بیپایان ایران تا احیای حس نوستالژی
- تاریخچه سریالهای ماه رمضان از ابتدا تاکنون/ در دهه هشتاد ۴۰ سریال روی آنتن رفت
- اکران آثار کریم لکزاده و پگاه آهنگرانی در فرانسه
- نگاهی به نمایشنامهخوانی «چهار صندوق»؛ در ستایش رهایی
- نگاهی به فیلم «لیلا» ساخته داریوش مهرجویی/ ماخولیای زنِ ستمکشِ ایرانی
آخرین ها
- محسن راستانی پرکنتراست بود/ خلاق، دقیق و جسور
- به یاد محسن راستانی؛ ممنونم برای عکسهای درجه یکتان
- تردید مخاطبان در تماشای فیلم چینی/ احساس خطر کمپانیهای هالیوود
- آنجا که اسطوره از حصار زمان رها میشود
- محسن راستانی درگذشت
- «بت»؛ روایتی پلی فونیک از انسان در وضعیت آیکونیکال
- ایران و جایزه نوبل ادبی
- این یک سفر جهنمی است؛ حمایت سازنده «تلماسه» از فیلم ایناریتو
- نگاهی به نمایشنامهخوانی «آرش»/ حماسهای که از حافظه ادبی ایران غایب ماند
- نمایش «راشومون»؛ دوزخ قضاوت
- فقر تکراری نیست؛ روایتهای ما در سینما تکراریاند
- معرفی برگزیدگان چهل و سومین جشنواره بین المللی فیلم کوتاه تهران
- «نیرنگبازها» در تماشاخانه ایرانشهر/ پیشفروش بلیت نمایش «مسلوب» آغاز شد
- علی نصیریان به «ده پهلوان» پیوست
- داریوش عیاری؛ جریانساز سینمای آماتوری و مدافع سرسخت کلاسیسیزم
- «سرخپوست»؛ یک روایت مینیمال
- «سازمان پسماندیه و نظارت بر اَزبله»؛ نقد نابهنجاریهای رفتاری شهروندان
- بازگشت «دیوانه خانه زری بوره» بدون هیچ تغییری در کارگاه تئاتر
- «روز چهلم»؛ بچهای روی پله آخر
- یخچال، سفره و خانواده/ «یخچال»؛ روایتی از فروپاشی تا بازگشت انسجام
- دراماتورژی چیست و چه میکند؟
- اکران آثار کریم لکزاده و پگاه آهنگرانی در فرانسه
- روایت ایرانی «سرخ و سیاه» استاندال
- میراث گناه و اراده رستگاری؛ کلاژ اسطوره و فرم در بازآفرینی «شرق بهشت»
- نمایش کمدی «قبض روح» / گزارش تصویری
- پوستر «من میترسم» رونمایی شد
- یادداشتی بر پروژه «بیضاییخوانی»؛ فرهنگ و هنر را آدم ها می سازند
- نمایشنامهخوانی «آرش»؛ از خوانش متن تا آفرینش روایت
- در ۷ ماه؛ فروش گیشه سینماها به ۱۰۰۰میلیارد تومان رسید
- «نجات ما»؛ یکی از درخشانترین فیلمهای سال فرانسه





