
فهیمهطباطبایی، روزنامهنگار در روزنامه همشهری نوشت :
تولد همسر محمدرضا گلزار با یک لندرور دیفندر اکتا جشن گرفته شد؛ خبری که خود گلزار با افتخار در اینستاگرامش منتشر کرد و حالا در بیشتر پیجهای خبری و صفحات پربازدید ترند شده است. هر انسانی برای استفاده از مال و اموال خود آزاد است و کسی نمیتواند برای دیگری در مورد خرید یک خودرو خط و نشان بکشد، اما باید قبول کرد که میان داشتن ثروت و بهرخکشیدن آن از زمین تا آسمان فرق است.
شاید بهتر است بگوییم که در «پزها»ی سریالی محمدرضا گلزار که چند وقت پیش هم نام او را با هشتگ انتقادی «پز نیست، سبک زندگیمه» گره زد، بحث اصلی تجمل نیست، بلکه موضوع همان فاصله سطح زندگی یک سلبریتی با مردم عادی است.
در روزگاری که عدهای از مردم شب و روز خود را به گرانی و تورم دوختهاند و برخی با شرمندگی از فرزندانشان روزگار خود را سپری میکنند جای سؤال دارد که چرا یک سلبریتی تصمیم میگیرد برای خرید لندرور دیفندر اکتا که بین ۱۵۰تا ۱۶۰هزار دلار، یعنی نزدیک به ۱۲میلیارد تومان قیمتگذاری شده است، جشن عمومی بگیرد. این کار فقط نشان دادن یک هدیه نیست، اعلام بیتفاوتی به حال عمومی جامعه است.
نخستین بار نیست که گلزار با این رفتار مرزی میان خود و مردم میکشد. درست یک ماه پیش بود که محمدرضا گلزار، بازیگر سینما عکسی از خود با کیف، کفش، عینک، ساعت و لباس برند در صندلی عقب خودروی لوکس خارجی در اینستاگرام منتشر کرد و در شرح آن نوشت: «پز نیست، سبک زندگیمه.» این عکس و شرح آن خیلی سریع در شبکههای اجتماعی فراگیر و نظرات طنزآلود و منفی زیادی حول محور آن مطرح شد. در واقع این پست جنجالی سرآغاز بحثی طولانی در حوزه تجملگرایی و فخرفروشی یا همان پز دادن شد.
مرور این قبیل رفتارها نشان میدهد که بحث بر سر خرید یک هدیه خاص نیست، موضوع بر سر درک نکردن موقعیت است. به آقای بازیگر باید هشدار داد که چنین رفتارهایی بهسرعت جامعه را از او بیزار خواهد کرد، چراکه همراه بودن با مردم کیلومترها با این قبیل فخرفروشیها فاصله دارد. اینکه گلزار در چنین شرایطی ترجیح میدهد هدیه میلیاردی و کادوپیچشدهاش را در معرض دید عموم بگذارد نشان میدهد که او نهفقط از مردم جدا شده، بلکه از فهم زمانه هم عقب مانده است.
لینک کوتاه
مطالب مرتبط
پربازدیدترین ها
- نگاهی به موسیقی فیلم «استخر»/ ناظرِ آرام صحنهها
- تاریخچه سریالهای ماه رمضان از ابتدا تاکنون/ در دهه هشتاد ۴۰ سریال روی آنتن رفت
- نشانهشناسی «صد سال به این سالها»؛ از اندوه بیپایان ایران تا احیای حس نوستالژی
- نگاهی به فیلم پرویز ساخته مجید برزگر / پرویز، مستند یک سقوط پس از هبوط
- نگاهی به مستند «ثانیه های سربی»/ در ستایش سینما
آخرین ها
- «پروانه»؛ وقتی غیاب، شکل دیگری از حضور است
- نمایش تازه علی اصغری؛ روایتی کمدی از تاریخ تئاتر عامهپسند
- جشنواره ونیز ۲۰۲۶ از نیمه گذشت؛ آیا نتفلیکس با چند فیلم در بخش مسابقه شیر طلا را میبَرد؟
- «مرد عنکبوتی: روز کاملاً جدید» پیشتاز گیشه آمریکا/ فیلم نولان در رده دوم
- یادداشتی بر «اژدهاک»؛ نفرین به راههای رفته بیهوده!
- «بدون ایرج»؛ جسارت و عریانی فیلم در روایت تنهایی انسان ایرانی
- نگاهی به زنانِ «پاتر پانچالی»/ سه برش از یک زندگی
- «دوازده مرد خشمگین»؛ دوازده مرد، یک اتاق، یک تصمیم
- یادداشتی بر بیضاییخوانی؛ تاریخ فقط با نامهای تازه تکرار میشود
- جواد مجابی درگذشت
- نگاهی به موسیقی فیلم «استخر»/ ناظرِ آرام صحنهها
- «۱۵/۱۸» (محلی برای شفا)؛ صدای عصیان جوانان فرانسوی
- حسین وخشوری دبیر اولین جشنواره فیلم فجر و مدیرمسئول هفتهنامه سینما درگذشت
- سینمای تینایجری در ایران/ از دهههای دور تا «تهران کنارت» و «بیداد»
- همزمان با برگزاری ونیز ۲۰۲۶/ آلبرتو باربرا: جشنواره امسال نسبت به سالهای گذشته سیاسیتر است
- پس از کسب چهار جایزه بینالمللی/ ادامه حضور جهانی « این صداها واقعیست» در هشت جشنواره
- مستند «زعفران»؛ زیبایی، توازن و جهانی فراموش شده
- «نفرین توقیف» راهی جشنواره فیلم لندن میشود
- نخستین نمایش جهانی «در جاده با کیارستمی» در بوسان
- اندیشکده خانه تئاتر تاسیس شد
- نمایش «سر به سر» در جشنواره کره جنوبی
- «کوری»؛ وقتی جنایت از یک فرد به شبکه قدرت و سکوت میرسد
- سیکل معکوس نظارت و سانسور بر سینما
- مادری با سه فرزند هنرمند / خاویر باردم: خوششانس بودم که او مرا بزرگ کرد
- جشنواره فیلم بوسان ۲۰۲۶؛ نخستین اکران فیلم مجید مجیدی و نمایش ۵ فیلم ایرانی
- «ضیافت» به پروژه بیضاییخوانی رسید/ «اژدهاک» دوباره خوانده شد
- «استوار ساقی»، «باگ» و «چمدان آبی» در جشنواره احمدآباد هندوستان/ نمایش ۶ انیمیشن
- جایزه بهترین فیلم برداری تونس به فیلم کوتاه «البنات» رسید
- «زن ناشناس» ساخته آرتور هراری، موفق در گیشه
- همچون غرش شیری باستانی که در درهای خواب رفته به گوش میرسد





