
اینکه عدهای از هنرمندان دعوت رییسجمهور را رد کردند و به ضیافت افطاریاش نرفتند از نظر استقلال فکری و عدم وابستگی آنها به دولت خوب است. خصوصا دلایل معقولی که برای این نه آوردند. هر آدم آزاده و نیکفطرتی باید به شرایط سخت اقتصادی، معیشتی مردم، عدم تحقق وعدههای رییسجمهورو… معترض باشد. اما دقیقتر که نگاه کنیم متوجه میشویم این فقط یک طرف ماجرا است. ماجرایی که اگر قدری به عقب برگردیم در سالهای پایانی عمر دولت اصلاحات به شکل دیگری تکرار شد. نتیجهاش اگر چه برلبان بعضیها لبخند رضایت نشاند درختی ثمر داد که سایهاش تا سالها روی بهبود معیشت مردم و… باقی است. شاید وحشت و هراس از گسترش شاخههای این درخت باعث شد تا محمود دولتآبادی با کروات، تیپی چشمنواز و دلبر در صف اول این ضیافت بایستد. انگار نویسنده پخته و صبور کشورمان میدانست وقتی بذر یأس بکاریم وقت درو شکست عمومی و معجزه هزاره سوم درو میکنیم. اینها را نمینویسم تا در ردیف کسانی قرار بگیرم که میخواهند حق انتقاد را از مردم، هنرمندان و… کشورمان بگیرند. در اینکه جامعه آزاد رو به آبادی، آسایش و رفاه عمومی بیشتری میرود شکی نیست. در اینکه دنیا با اهمیت دادن به دیدگاههای مختلف زیباتر میشود تردیدی نیست. اما این هم هست که گاهی اوقات با هدف بهشت راه جهنم هموار میشود. باید مواظب مسیرهایی که برای رسیدن به بهشت موعود استفاده میکنیم باشیم. کاش زندگی مثل سینما بود. ماشین زمان داشت. میتوانستیم با آن به گذشته و آینده برویم. آن وقت فهم کاری که کرده و میکنیم برایمان سادهتر میشد. قدرت تغییر اشتباهات خودمان را هم پیدا میکردیم. مثلا میتوانستیم به خرداد سال ۱۳۹۶ برگردیم. به حسن روحانی رای ندهیم! آن وقت چه میشد. آیا به ضیافت افطاری که فلان خواننده (نام خواننده را نمیبرم اگر چه توی ذهنم پررنگ است) و بهمان بازیگرخانم (نامش محفوظ است) دعوت بودند میرفتیم؟ آیا محمود دولتآبادی در ردیف اول ضیافت بود ؟ آیا… نمیدانم… نمیدانم. فقط کاش رییسجمهورهایی که از دیکتاتوری بیزارند، به جای منافع فرد و گروه به منافع ملت میاندیشند، به آزادی و رفاه عمومی معتقدند و… میتوانستند مثل نقاشان، آسمان را هر رنگی که میخواهند بکشند. آن وقت وفای به عهد، برایشان سادهتر میشد. عجالتا که اینطور نیست. دنیای واقع بیرحمتر از آن چیزی است که در عالم هنر میتوانیم تصویر کنیم. بگذریم! وقتی این نوشته را میخوانید، ظرفهای ضیافت افطاریی که حسن روحانی و هنرمندان استفاده کردند، چند شب دیگرهم استفاده شده است. (البته اگر بعد از آن شب داخل گنجه نرفته باشند) شاید هنوز مخالفان و موافقان بودن یا نبودن در آن شب حرفهایی برای گفتن داشته باشند. حرفهایی که میتواند حسن روحانی را ملتزمتر و پاسخگوییاش را بیشتر کند. اگر اینطور باشد خوب است. اصولا هرچه ما را به تضارب آراء و گفتمان برساند خوب است. فقط باید مواظب سال ۱۴۰۰ باشیم. سالی که میتواند درخت دیگری از بذر ناامیدی و یأسی که میکاریم بیرون بیاید. بهتر است اگر در عالم واقع هم نمیشود توی ذهنمان توی ماشین زمان بنشینیم و به گذشته و آینده سفر کنیم.
لینک کوتاه
نظرات شما
پربازدیدترین ها
- تاریخچه سریالهای ماه رمضان از ابتدا تاکنون/ در دهه هشتاد ۴۰ سریال روی آنتن رفت
- حقایقی درباره فیلم یک تکه نان به بهانه پخش آن از شبکه نمایش
- نگاهی به سریال پریا / یک عاشقانه نامتعارف
- حیازدائی از جامعه به سبک نجلا/انتقاد شدید کیهان از سریال نجلا
- نشانهشناسی «صد سال به این سالها»؛ از اندوه بیپایان ایران تا احیای حس نوستالژی
آخرین ها
- «مرلین» به تماشاخانه هما میرود/ «اندوه اردیبهشت» روی صحنهی لبخند
- فیلمبرداری فیلم پنجاه و یکم وودی آلن تمام شد
- «فادرلند»؛ وطنی که دیگر نیست
- انتشار نسخه ویژه نابینایان «بدنام» و «کنکل»
- نامزدهای گرمی ۲۰۲۷ معرفی شدند
- مرور آثار کیارستمی در پاریس
- پایان تصویربرداری «سلبریتی»/ روایتی از تقابل چهره عمومی و جهان درونی شهرت
- نمایش مجموعهای از فیلمهای کوتاه و انیمیشن در موزه سینمای ایران
- علیرضا رهگذر درگذشت
- «مجلس قربانی سنمّار» در بیضاییخوانی
- «عشق ممکن»؛ طمع در لباس فضیلت
- نگاهی به سینمای مستقل و هنرمندانه ناصر تقوایی؛ از میزانسنهای ماندگار تا معنای ایستادگی و سکوت
- «یل» فعلا اجازه ادامه انتشار ندارد
- «همسفر» و «ذوق مرگ» در راه سینماها
- پاسداشت خسرو احمدی؛ مرد مهربانی که صادقانه کار میکند
- جلسه شورای داوری انجمن صنفی تماشاخانههای خصوصی برگزار شد؛ تأکید بر حل اختلافات درونصنفی
- سرژ رضوانی؛ هنرمندی چند وجهی که هیچگاه خود را جدا از ایران نمیبیند
- در سیونهمین دوره برگزاری؛ مستند پگاه آهنگرانی نامزد جایزه فیلم اروپا شد
- میکاییل شهرستانی «افسانههای تبای» را روی صحنه میبرد/ «چمدانهای بیمقصد» در خانه نمایش مهرگان
- جشنواره تئاتر فجر۴۵؛ معرفی مدیران بخشهای دیگرگونههای اجرایی، نمایشنامهنویسی و پایش دانشجویی
- سینمای مستند؛ مهمان کمسهم جشنواره ملی فیلم فجر
- «آنها که کمتر میشناسیم»؛ روایتی از زندگی زنان و کودکان روستایی
- گلاب آدینه؛ بازیگر مؤلف و راوی رنجهای معاصر
- در پنجاهودومین دوره برگزاری؛ نیکول کیدمن در مراسم سزار تجلیل میشود
- «بلفاست»؛ روایت یک رویداد تلخ تاریخی از دریچهی نگاه یک کودک
- پارک چان-ووک «راهزنان رتلکریک» را میسازد
- «بلفاست» زیر ذرهبین منتقدان؛ دریچهای تاریخی به جهان از منظر یک کودک
- فراخوان چهل و پنجمین جشنواره ملی فیلم فجر منتشر شد
- «افسانه سپهر» و «دیاِناِی» در راه اکران آنلاین
- آغاز کنسرتنمایش «فرهاد» از هفته آینده






چی شده که از حالا نگران سال ۱۴۰۰ هستید؟
نکنه مطمئن شدید که تا سه سال دیگر هم آقای روحانی توان عمل به وعده های خود و اطرافیانشان را ندارند یا شاید نگران آشکار شده همه اتهامات دروغی هستید که به دیگران نسبت داده اید؟ البته نگران نباشید مفاسد اقتصادی در کشور ما چنان بلایی بر سر همه دولتمردان چپ و راست آورده که دیگر حنای اصلاح طلب و اصولگرا برای مردم رنگ ندارد. باید ترسید از اینکه در سال ۱۴۰۰ با سیاه نمایی دوستان اصلاح طلب از امکان انتخاب یک اصولگرا کار را به جایی برساند که شاهد انتخاب یک سلبریتی به عنوان رئیس جمهور باشیم آن وقت نه جایی برای اصولگرا ها خواهد بود و نه برای شما و باد کاسه چه کنم بدست بگیریم که چرا اینقدر همدیگر را تخریب کردیم که مردم به هیچکداممان اعتماد ندارند. لااقل از سیاستمداران آمریکایی اصول کار سیاسی و حزبی را با حفظ منافع ملی یاد بگیریم.
اینا رو نگید چی بگید چرا برای خودتون دلی خوشی می تراشید معجزه هزاره سوم تکنو کراتهایی هستند که استقلال کشوررا با چاقوی برجام در پرتگاه تئوری پردازی و زبان بازی زبح کردند و کشوررا دچا ر تحقیر ملی کردند باسیاست واداده این مهم ترین دشمن شما تکنوکرات هاست که البته در ۱۴۰۰ خود را نشان خواهد داد درد مردم از گرسنگی وفقر نیست درداین است که چرا هم فلک شده اند و هنوز تحریم اند وهنوز توهین می شنوند این برای جریان مثلا اصلاح طلب سم است اگر می خواهید خودتان را نجات دهید و مردم شما را در تارک سیاسی کشور نگه دارند فکری به حال این اشتباه استراتژیک بکنید و آن هم زمانی به این خطار فتید که تقابل ایدئولوژیک مردم با امریکا را تنزل دادید و آن را استراتژیک معنا کردید که نتیجه آن شدی برجام نافرجام به خودبیایید وتوبه کنید وبه آغوش ملت برگردید