پرویز جاهد منتقد سینما و مدرس کارگاه «زیبایی شناسی مکان در سینما» معتقد است وقتی ما به ازاهای واقعی برای لوکیشن ها وجود دارند، ساخت لوکیشن و فیلمسازی در استودیوها نوعی تحریف در جغرافیای واقعیت محسوب می شود.
به گزارش سینماسینما، به نقل از روابط عمومی نهمین جشنواره بین المللی فیلم وارش، کارگاه «زیبایی شناسی مکان در سینما» در آخرین روز از این جشنواره با حضور پرویز جاهد در مجتمع فرهنگی سینمایی وارش برگزار شد.
جاهد در ابتدای این نشست بیان کرد: در کشور ما حتی یک جلد کتاب یا پژوهش درباره لوکیشن وجود ندارد و بر این مساله مهم هنوز تمرکز کافی صورت نگرفته است.
نویسنده کتاب «نوشتن با دوربین» افزود: در سینمای کلاسیک وحدت موضوعی، زمانی و مکانی وجود داشته و دارد تا این که واژه «فلاش بک» به سینمای دنیا اضافه شد و ماهیت آن را تغییر داد. به همین دلیل است که می گویم واژه ها اهمیت بالایی دارند. مکان به دو شکل در سینمای مدرن ظاهر می شود؛ یکی مکان ثابت و به هم پیوسته و دیگری مکان از هم گسسته.
جاهد خاطر نشان کرد: در فیلم هایی ذهنی که برای مثال دیوید لینچ می سازد، مکان ها تکه تکه شده اند و واحد نیستند. همچنین در سینمایی با کاراکترهای اسکیزوفرنیک که زمان فیلم از هم گسسته است، مکان نیز دچار از هم گسیختگی می شود.
وی با اشاره به دو بعد عینی و ذهنی سینما عنوان کرد: بخش عینی سینما همان فضایی است که فیلم در آن جا تصویربرداری می شود و محیطی کاملا طبیعی است اما سینمای ذهنی نمایی است که کارگردانی و میزانس آن را خلق می کنند.
این منتقد سینما در ادامه گفت: فیلم بدون جغرافیا معنی ندارد و در این بعد است که قصه اتفاق می افتد. تمام تلاش کارگردان باید تصویر کردن درست جغرافیا در فیلم باشد. مفهوم جغرافیا در سینمای ملی مهم است. برای مثال آمریکایی ها در فیلم هایشان شرق را به طرزی خاص به تصویر می کشند؛ جایی که در آن حضور ندارند و تمام این اتفاقات در استودیوهای بزرگ و لوکس به وقوع می پیوندد نه در دنیای واقعی.
جاهد افزود: انجام این کار نوعی تحریف در جغرافیای واقعیت است. استفاده از استودیو این امکان را به فیلمسازان می دهد تا محیطی را که وجود ندارد، خلق کنند اما زمانی که شهرهای امروزی سر جایشان هستند، چرا باید آن را در استودیو به تصویر کشید؟! فیلمسازان با تکنولوژی که در اختیارشان قرار دارد، به ساخت جغرافیا که در بسیاری موارد تفاوت های زیادی با جغرافیای اصلی دارد، اقدام می کنند.
این سینماگر در ادامه با بیان این که در برخی موارد کارگردان ها مجبور به بازسازی لوکیشن می شوند، خاطرنشان کرد: ساختن لوکیشن، جغرافیا را در فیلم تحت الشعاع قرار می دهد. لوکیش های زیادی در سینما به مکان های توریستی تبدیل شده اند. چنانچه زنده یاد علی حاتمی شهرک سینمایی را ساخت تا تهران قدیم را بازنمایی کند؛ چیزی که وجود نداشت و نمی شد از واقعیت آن استفاده کرد.
وی افزود: آمریکایی ها وابسته به مکان هایی هستند که صرفا در لابراتوارها ساخته می شوند نه در دنیای واقعی؛ در حالی که آن ها توانایی مالی و تجهیزات لازم برای ساخت لوکیشن واقعی و حتی سفر به کشورهای واقعی را دارند. فیلمسازان از ابعاد مختلف به جغرافیا توجه می کنند. برخی کارگردانان نظیر اصغر فرهادی در فیلم «درباره الی» نگاه درست و دراماتیکی به یک منطقه خاص نظیر ساحل داشته اند. در حالی که اغلب کارگردان ها معمولا به ساحل نگاهی تجاری دارند. این مساله کاملا به درکی که کارگردان از قصه دارد، برمی گردد.
این نویسنده سینمایی به تفاوت لوکیشن های باز و بسته در سینما اشاره و تصریح کرد: در سینمای داستانی، کارگردان این حق را دارد که در لوکیشن واقعی دست ببرد تا فضا را به آن قصه ای که در ذهن دارد، نزدیک تر کند. محدود کردن و دخل و تصرف در فیلم های داستانی ایرادی ندارد، به همین دلیل است که فردی با عنوان «طراح صحنه» در فیلم های سینمایی فعال است اما در فیلم های مستند این کار نادرست است و تحریف در واقعیت به حساب می آید.
نهمین جشنواره بین المللی فیلم وارش به دبیری مهدی قربانپور امشب (جمعه ۱۳ اردیبهشت) به کار خود پایان می دهد.
لینک کوتاه
مطالب مرتبط
- در میانه باستانگرایی و مدرنیسم/بررسی سینمای متفاوت فریدون رهنما در سالگرد درگذشت او
- شکاف تاریخی بین ادبیات /درباره کتاب گفتوگوهایی پیرامون اقتباس ادبی در سینمای ایران
- در نشست «وضعیت نقد در سینمای ایران» عنوان شد(بخش اول)/ نقد پاسخی به نیازهای درونی منتقد است
- بهرام بیضایی از تعزیه میگوید + ویدئو
- برشهای کوتاه/ صحبتهای ابراهیم گلستان درباره فرخ غفاری و کانون فیلم تهران
- جلسات باشگاه فیلم هشت و نیم به صورت آنلاین برگزار میشود
- آناتومی یک جنایت/نگاه پرویز جاهد به فیلم «خانۀ پدری»
- سینمای جیم جارموش در باشگاه فیلم هشتونیم مرور میشود
- برترین های سینمای ایران در سال ۹۷ به انتخاب منتقدان سینماسینما / بخش نخست خسرو دهقان و پرویز جاهد
- افتتاح نمایشگاه عکسهای «پرویز جاهد»
- سینمای مدرن ایران مدیون تلاشهای غفاری است
- یادداشت پرویز جاهد به بهانه تولد مسعود کیمیایی/ روایتگر درد
- اعتراض شدید پرویز جاهد به اینستاگرام به خاطر حذف مطلبی در دفاع از مردم فلسطین
- دفاع پرویز جاهد از اعتراض کردن حاتمی کیا :او تنها صدای معترض در مراسم خنثی و تشریفاتی اختتامیه فجر بود
- فیلمسازی برای من مثل یک جنگ است/گفت وگو با امیر نادری درباره فیلم کوه
نظر شما
پربازدیدترین ها
آخرین ها
- هرم طلایی مصر به حبیب باوی ساجد میرسد
- سایت داوری «آیین هفت سال سینمای ایران» رونمایی شد
- گرشا رضایی به «امیرکبیر» پیوست
- آیدا پناهنده: دیگر سریال نمیسازم!
- فوت مدیر دوبلاژ و صداپیشه ایرانی؛ ناهید شعشعانی درگذشت
- پیش از جنایت؛ سینما و مسئولیت اجتماعی در برابر خشونت
- مستند «شهین» نمایش داده میشود
- «مرلین» به تماشاخانه هما میرود/ «اندوه اردیبهشت» روی صحنهی لبخند
- فیلمبرداری فیلم پنجاه و یکم وودی آلن تمام شد
- «فادرلند»؛ وطنی که دیگر نیست
- انتشار نسخه ویژه نابینایان «بدنام» و «کنکل»
- نامزدهای گرمی ۲۰۲۷ معرفی شدند
- مرور آثار کیارستمی در پاریس
- پایان تصویربرداری «سلبریتی»/ روایتی از تقابل چهره عمومی و جهان درونی شهرت
- نمایش مجموعهای از فیلمهای کوتاه و انیمیشن در موزه سینمای ایران
- علیرضا رهگذر درگذشت
- «مجلس قربانی سنمّار» در بیضاییخوانی
- «عشق ممکن»؛ طمع در لباس فضیلت
- نگاهی به سینمای مستقل و هنرمندانه ناصر تقوایی؛ از میزانسنهای ماندگار تا معنای ایستادگی و سکوت
- «یل» فعلا اجازه ادامه انتشار ندارد
- «همسفر» و «ذوق مرگ» در راه سینماها
- پاسداشت خسرو احمدی؛ مرد مهربانی که صادقانه کار میکند
- جلسه شورای داوری انجمن صنفی تماشاخانههای خصوصی برگزار شد؛ تأکید بر حل اختلافات درونصنفی
- سرژ رضوانی؛ هنرمندی چند وجهی که هیچگاه خود را جدا از ایران نمیبیند
- در سیونهمین دوره برگزاری؛ مستند پگاه آهنگرانی نامزد جایزه فیلم اروپا شد
- میکاییل شهرستانی «افسانههای تبای» را روی صحنه میبرد/ «چمدانهای بیمقصد» در خانه نمایش مهرگان
- جشنواره تئاتر فجر۴۵؛ معرفی مدیران بخشهای دیگرگونههای اجرایی، نمایشنامهنویسی و پایش دانشجویی
- سینمای مستند؛ مهمان کمسهم جشنواره ملی فیلم فجر
- «آنها که کمتر میشناسیم»؛ روایتی از زندگی زنان و کودکان روستایی
- گلاب آدینه؛ بازیگر مؤلف و راوی رنجهای معاصر





