باران کوثری سه پست آخر اینستاگرامش را به شرکت در انتخابات اختصاص داد.
به گزارش سینماسینما، این بازیگر نوشت:
رأى ندادن را نمى فهمم . چرا باید این حق شهروندى ( شاید یکى از معدود حقوق به جاى مانده مان ) را از دست بدهیم ؟ هیچ کدام از کسانى که رأى به تحریم مى دهند ، راه حل کاربردى تر و بهترى جایگزین نمى کنند و از قهر یا غضب خودشان را عقب مى کشند و میدان را خالى مى کنند براى نیروهاى همیشه در صحنه اى که حداقلى رأى مى دهند و تصمیم گیرنده هاى اکثریت را مشخص مى کنند .
سال ۱۳۸۴ و قهر ما از انتخابات و اعتراضمان به نامزدهاى اصلاح طلبان و عدم حمایتمان از آیت الله رفسنجانى راه به کجا برد؟ به یاد آر … رأى دادن ما هزینه دارد ، نه فقط براى خودمان، بیشتر براى آنانى که ترجیح مى دهند ما دلسرد و دلزده در خانه بنشینیم و رأى ندهیم . رأى دادن به ما حق مى دهد مطالباتمان را تکرار کنیم ، به دنبال تحقق شان باشیم و درباره ى آرایمان ( با همه هزینه اش ) سؤال بپرسیم . به یاد آر …
من با همه ى نقدها و دلگیرى هایم در مسائل فرهنگى به دکتر روحانى رأى مى دهم . بى انصاف نیستم و در همین روزهاى دلخورى پیگیرى مى کردم که چه اقتصادى تحویل گرفتند و چه اقتصادى تحویل دادند . از ایده آل و حتى آن چه راضى کننده باشد دوریم ، درست ، ولى آیا همچنان به گوجه فرنگى ها نگاه مى کنیم که گران مى شوند یا «تک رقمى شدن نرخ تورم » را هم بررسى مى کنیم ؟ از «افزایش قابل ملاحظه ى رشد اقتصادى » چه قدر مى دانیم ؟ آیا به همین راحتى مى گوییم : گرانى هنوز هم هست یا مقایسه مى کنیم ، با روند قهقهرایى اقتصاد دوره ى قبل، چه قدر گرانى بیشتر و بیشتر مى شد ؟ به ثبات قیمت ارز توجه کرده ایم و یادمان مانده این همان ارزى است که در دوره ى قبل هر روز بالا و پایین مى پرید و امکان هر سرمایه گذارى را به حداقل مى رساند ؟ بحث دولت قبل نیست که حتما هر دولتى در مقایسه با دولت پیشین ، عملکرد بهترى دارد !!! اما جمع کردن ویرانه ى اقتصادى سال هاى ۸۴ تا ۹۲ و کنترل وضعیت نا به سامان آن و دست آوردهاى این چنینى قابل تقدیر است . براى رأى دادن یا ندادن به دولت روحانى مى توان به عملکرد این چهار سال نگاه کرد و حداقل آن که ، بعد از تجربه ى سال۸۴ مى دانیم زمان شعارهاى پوپولیستى بعضا خنده دار و وعده هاى ناممکن اقتصادى و بازى با یارانه ها سرآمده. افزایش یارانه ؟!!!از عصبانیت خنده ام مى گیرد که یک وعده ى نخ نما و امتحان پس داده با همه تبعات تلخ و جبران ناپذیرش ، هنوز به عنوان یک وعده انتخاباتى شعار داده مى شود .
به یاد آر …
ما که همه سرمایه مان فرهنگ دو هزار ساله و عزت ملی مان است حتما به یاد داریم که در سال ۱۳۹۰ سالن سازمان ملل به مناسبت سخنرانى رئیس جمهور وقت خالى شد . حتما شما هم مثل من ، آن روز با دیدن کسانى که حتى وقت شنیدن حرف هاى نماینده کشورمان را نداشتند اشک ریختید ، بحث نیاز به شنونده ى خارجى نیست (که حتى هست) اما وقتى حتى در سخنرانى هاى داخلى هم جز تکرار وعده هاى ناکارآمد و الفاظ توهین آمیز مثل خس و خاشاک (به یاد آر …)رحرف جدیدى زده نمى شد ، دلت مى گرفت از شان و عزتى که تا مرز از دست رفتن ، رفته بود . باز بحث دولت پیشین نیست که هیچکس به گرد پایشان هم نمى رسد ، اما تنها دو سال بعد – تاکید مى کنم فقط دو سال-با اعتماد سازى و به کارگیرى سیاست خارجى درست و انتخاب نمایندگانى کاربلد ، خوش صحبت و مسلط به مسائل خارجى،تبدیل به کشورى با تمایلات صلح طلبانه مى شویم و عکس ” دولتى ها” به عنوان چهره هاى صلح طلب مجلات و روزنامه هاى خارجى را پر مى کند . اصلا دست آورد کمى براى چهار سال نیست …
من پر از نقدم و دلخورى . در این چهار سال بارها و بارها نقدهایم را عنوان کرده ام و به دنبال تحقق مطالباتم هستم . من به دولتى رأى مى دهم که در آن بتوانم مطالباتم را فریاد بزنم و بابت نقد آن هزینه نپردازم . شمایى که مى گویید خواسته هاى ما در اختیارات دولت نیست و از دست رئیس جمهور کارى بر نمى آید ، همین که مى توانیم در جلسات سخنرانى رییس جمهور شعارهایى سر دهیم که حتى نجوا کردنشان مى تواند دردسرساز باشد ، حرکتى رو به جلوست . ممکن است تحققش در اختیارات دولت نباشد اما بیانش و مطالبه اش به گوش ها مى رسد . هستند کسانى که شعارهاى ما به یادشان مى آورد ما فراموش نکرده ایم . به یاد آر …
و در آخر ، رأى من رأى کسانى است که بیش از من و شما و براى من و شما هزینه پرداخته اند . رأى من به نشان اعتماد و احترام به داغى که دیده اند ، به تهمت هایى که شنیده اند ، به صبرى که کرده اند ، به راهى که رفته اند ، رأى آن هاست : بانو پروین فهیمى ، سید محمد خاتمى ، بهاره هدایت ، مصطفى تاج زاده ، عبدالله مومنى ، محسن صفایى فراهانى . به یاد آر …
.
رأى من ، رأى این هاست : دکتر روحانى .

لینک کوتاه
مطالب مرتبط
- حامد بهداد؛ بازیگر مولف و قائم به انرژی
- «شهر خاموش»؛ طلسم فاوست بر فراز شهر
- در آستانه شش سالگی سوینا؛ نسخه ویژه نابینایان «نرگس» با صدای باران کوثری منتشر میشود
- با صدای رخشان بنیاعتماد، لیلی گلستان، جهانگیر و باران کوثری؛ نسخه صوتی داستان «تیستو سبزانگشتی» منتشر میشود
- «رگهای آبی»؛ با فروغ، رزومهای برای باران
- سه پوستر فیلم «شهر خاموش» را حذف کردند/ تلاش برخی فیلمسازان برای حذف سینمای ایران از جشنوارههای جهانی
- سوینا (سینمای نابینایان) منتشر میکند؛ ۲ داستان کوتاه با صدای باران کوثری
- اکران فیلمی با بازی باران کوثری
- واکنش روحالله سهرابی به ادعای جهانگیر کوثری؛ کی و کجا برای اکران فیلمتان مراجعه کردهاید؟
- جهانگیر کوثری: باران کوثری هم ممنوع از تصویر است هم ممنوع از خروج هم ممنوع از پوستر
- چشیدن طعم نابرابری/ نگاهی به فیلم «عامهپسند»
- ترانه تنهایی/ نگاهی به فیلم «عامه پسند»
- صدداستان؛ برنامه تازه سوینا/ انتشار سه داستان کوتاه با صدای باران کوثری
- «عامه پسند» اکران آنلاین میشود
- انتشار نسخه ویژه نابینایان «شیر شاه» با صدای باران کوثری
نظرات شما
پربازدیدترین ها
- تاریخچه سریالهای ماه رمضان از ابتدا تاکنون/ در دهه هشتاد ۴۰ سریال روی آنتن رفت
- حقایقی درباره فیلم یک تکه نان به بهانه پخش آن از شبکه نمایش
- نگاهی به سریال پریا / یک عاشقانه نامتعارف
- حیازدائی از جامعه به سبک نجلا/انتقاد شدید کیهان از سریال نجلا
- نشانهشناسی «صد سال به این سالها»؛ از اندوه بیپایان ایران تا احیای حس نوستالژی
آخرین ها
- «مرلین» به تماشاخانه هما میرود/ «اندوه اردیبهشت» روی صحنهی لبخند
- فیلمبرداری فیلم پنجاه و یکم وودی آلن تمام شد
- «فادرلند»؛ وطنی که دیگر نیست
- انتشار نسخه ویژه نابینایان «بدنام» و «کنکل»
- نامزدهای گرمی ۲۰۲۷ معرفی شدند
- مرور آثار کیارستمی در پاریس
- پایان تصویربرداری «سلبریتی»/ روایتی از تقابل چهره عمومی و جهان درونی شهرت
- نمایش مجموعهای از فیلمهای کوتاه و انیمیشن در موزه سینمای ایران
- علیرضا رهگذر درگذشت
- «مجلس قربانی سنمّار» در بیضاییخوانی
- «عشق ممکن»؛ طمع در لباس فضیلت
- نگاهی به سینمای مستقل و هنرمندانه ناصر تقوایی؛ از میزانسنهای ماندگار تا معنای ایستادگی و سکوت
- «یل» فعلا اجازه ادامه انتشار ندارد
- «همسفر» و «ذوق مرگ» در راه سینماها
- پاسداشت خسرو احمدی؛ مرد مهربانی که صادقانه کار میکند
- جلسه شورای داوری انجمن صنفی تماشاخانههای خصوصی برگزار شد؛ تأکید بر حل اختلافات درونصنفی
- سرژ رضوانی؛ هنرمندی چند وجهی که هیچگاه خود را جدا از ایران نمیبیند
- در سیونهمین دوره برگزاری؛ مستند پگاه آهنگرانی نامزد جایزه فیلم اروپا شد
- میکاییل شهرستانی «افسانههای تبای» را روی صحنه میبرد/ «چمدانهای بیمقصد» در خانه نمایش مهرگان
- جشنواره تئاتر فجر۴۵؛ معرفی مدیران بخشهای دیگرگونههای اجرایی، نمایشنامهنویسی و پایش دانشجویی
- سینمای مستند؛ مهمان کمسهم جشنواره ملی فیلم فجر
- «آنها که کمتر میشناسیم»؛ روایتی از زندگی زنان و کودکان روستایی
- گلاب آدینه؛ بازیگر مؤلف و راوی رنجهای معاصر
- در پنجاهودومین دوره برگزاری؛ نیکول کیدمن در مراسم سزار تجلیل میشود
- «بلفاست»؛ روایت یک رویداد تلخ تاریخی از دریچهی نگاه یک کودک
- پارک چان-ووک «راهزنان رتلکریک» را میسازد
- «بلفاست» زیر ذرهبین منتقدان؛ دریچهای تاریخی به جهان از منظر یک کودک
- فراخوان چهل و پنجمین جشنواره ملی فیلم فجر منتشر شد
- «افسانه سپهر» و «دیاِناِی» در راه اکران آنلاین
- آغاز کنسرتنمایش «فرهاد» از هفته آینده






شعبان بی مخ جلوی شما باید لنگ مینداخت اگر رای نمی اوردید. شما لومپن ها را در سال ۸۸ دیدیم.