پایگاه خبری تحلیلی سینماسینما

سینماسینما، سام بهشتی – چفت و بست داشتن در فُرم روایی قصه در تئاتر یک عنصر اصولی است که خیلی وقت ها در اولویت کارگردان ها نیست، اما مهمترین رکن یک اثر نمایشی محسوب می شود.

یکی از مشکلات اصلی در حوزه تئاتر بحران قصه است، روایتی که بتواند حداقل ذهن مخاطب را درگیر و او را همراه کند، مخاطب بتواند از ابتدا تا انتها با شخصیت ها همذات پنداری کند، اکثر نمایش های روی صحنه اورجینال نیست و نمایشنامه های معروف هر نویسنده مطرح بارها و بارها روی صحنه می رود و معضلات جامعه را مطرح نمی کند.

اصلی که بهش معتقدم و بارها نوشتم که هنرمند و کارگردان باید دغدغه اجتماعی داشته باشد و معضلات جامعه و مشکلات پیرامون را در هر مدیوم بیان کند، علی احمدی در نمایش تازه اش با عنوان زهرماری یک نمایشنامه کاملا اورجینال به قلم رضا بهاروند و احمد سلگی را روی صحنه برده است که از این قاعده و اصل مهم تبعیت می کند. هوشمندانه و بدون درجا زدن بیهوده قصه روایت می کند. شخصیت ها از دل جامعه امروز ما بیرون آمدند و دغدغه دارند.

احمدی با زهرماری ثابت می کند که کارگردانی هوشمند و کار بلد است. میزانسن هایش اصولی است و لحن روایت اش منسجم و در خدمت محتوا است. از دکور برای باورپذیر بودنش به خوبی استفاده می کند، انتخاب بازیگران اش درست است و تیم بازیگری اش درخشان اند، اما مهمترین اتفاق در زهرماری حضور هستی مهدوی در مقام تنها بازیگر زن این نمایش است، برای اولین بار روی صحنه تئاتر رفته است اما تکنیک های بازیگری اش را در لحظه لحظه های نمایش به رخ می کشد و برای رسیدن به شخصیت اش تلاش کرده و بازی اش بیرون نمی زند، فراز و فرود درام را می شناسد و دست و پا بیهوده نمی زند، معتدل و اصولی بازی می کند.

تینو صالحی هم حضورش درخشان است و در تمام فواصل نمایش، حضور به اندازه ای دارد، علی شادمان در حوزه تئاتر به یک برند تبدیل شده و صاحب سبک است، مهمترین ویژگی این نمایش که آن را متمایز و متفاوت می کند، این است که مبتذل و سخیف نیست، خنده می گیرد از مخاطب اما سرشار از لحظه های ناب است، زهرماری یک اتفاق درخشان در حوزه تئاتر ما است و استقبال مخاطب هوشمند امروز ما، بیانگر این نکته ها است.