پانصد و هفتاد و پنجمین برنامه سینماتک خانه هنرمندان ایران دوشنبه هفتم اسفند ۱۴۰۲ به نمایش نسخه مرمت شده فیلم سینمایی «موشِت» به کارگردانی روبرت برسون محصول ۱۹۶۷ اختصاص داشت.
به گزارش سینماسینما، پس از نمایش این فیلم، نشست نقد و بررسی آن با حضور علی علایی (منتقد سینما) برگزار شد. اجرای این برنامه برعهده سامان بیات بود.
علی علایی در این نشست گفت: صحبت درباره فیلمهایی از این دست دشوار است. در واقع منتقدی که بخواهد فیلمهای برسون را تحلیل کند، کار سختی در پیش دارد. زیرا فیلمساز هر دلیلی را که شما بخواهید باتوجه به آن دوست داشتن فیلمهای برسون را توضیح دهید، از شما گرفته است. برسون در کارهایش به بازیگری اعتقاد ندارد و آن را کاری بی اصل و نسب معرفی میکند. به طوری که حتی بازیگر خیلی مطرح روی صحنه تئاتر را نیز همچون شیای در صحنه میداند.
او افزود: لقب برسون، پیامبر سینما و جنس فیلمهای او در دسته سینمای استعلایی یا سینمای متعال قرار میگیرد. در واقع او در کارنامه خود این روند را طی کرده است. البته برسون مجموعه فیلمی هم تحت عنوان زندان دارد که مقداری متفاوت از آثار دیگر اوست.
این منتقد سینما در ادامه بیان کرد: البته اساسا سینمای استعلایی منحصر به برسون نبوده و فیلمسازی ژاپنی و دانمارکی نیز در همین دستهبندی آثاری را تولید کردهاند. در دورهای در سینمای ایران نیز اتفاقی تحت عنوان سینمای معناگرا مد شد که پس از مدتی هم برداشته شد. به طور کل با این عنوان مشکل داشتم و آن را به آقای اسفندیاری که مدیر این بخش بود گفتم. من به ایشان عنوان سینمای استعلایی را پیشنهاد دادم که ایشان قبول نکرد. در واقع مانند بسیاری از موارد دیگر میخواستند چرخ را دوباره و از نو اختراع کنند.
علایی در بخش دیگری از صحبتهایش گفت: فیلمهای برسون را باید در سه بخش ساختاری دید. اول زندگی روزمره؛ او به شدت تلاش میکند که زندگی روزمره را به مستند نزدیک کند. دوم، بحث ایجاد ناهمگونی و تضاد است؛ در واقع او درام را به معنای آنچه ما میشناسیم رعایت نمیکند. سوم، بحث ایستایی است. کاراکترها در فیلمهای برسون باید به یک رستگاری یا سازش برسند. در واقع همه چیز در انتها باید مشخص و ایستا شود. همین موضوع نشان دهنده دینی بودن اوست. به عنوان مثال در فیلم جیببر ، شخصیت پسر به زندان افتاده ولی در انتها رستگاری در زندان برایش رخ میدهد.
او در ادامه با بیان اینکه برسون در فرم و درام، مدلی را پیاده میکند که مختص به خود اوست، عنوان کرد: اکثر آثار برسون تم مشترک و مشابهی دارد که ناشی از زیست اوست. بنابراین آثار او را حدیث نفس خودش میدانم و فکر میکنم از تجربههای زیستی خود بهره میگیرد. البته یکی از ویژگیهای فیلمهای برسون این است که هرکس میتواند برداشت متفاوتی داشته باشد. در واقع سینمای مدرن کنونی هم که دارای چنین ویژگی است؛ بسیار مدیون این مدل از آثار است.
این منتقد سینما در ادامه بیان کرد: برسون بسیار به جزییات توجه دارد. مثلا در فیلمی که دیدیم، چند بار موضوعی را نشان میدهد. به خصوص با اشیا این کار را میکند. او جزو آن دسته از فیلمسازانی است که میتوان از آنها به عنوان سینماساز یاد کرد.
لینک کوتاه
مطالب مرتبط
- نمایش و تحلیل مستند «گلدونه، مشرحیم، صغرا و دیگران» در سینماتک خانهی هنرمندان ایران
- مرور آثار سینمایی، تئاتری و مستند «اینگمار برگمان» در سینماتک خانه هنرمندان ایران
- ستاره اسکندری: ساخت «خورشید آن ماه» مسئولیت اجتماعی من بود
- نمایش «خورشید آن ماه» و «پرستار زمین» در سینماتک خانه هنرمندان ایران
- نمایش فیلمتئاتر «کسی نیست همه داستانها را به یاد آورد» در سینماتک خانه هنرمندان ایران
- «پشت شیشه» در مستندات یکشنبه و «پاترپانچالی» در سینماتک خانه هنرمندان ایران
- نمایش فیلمتئاتر «مکبث» در سینماتک خانه هنرمندان ایران
- فیلمتئاتر «دیکته»؛ داوود رشیدی هیچگاه زیر بار سانسور نرفت/ امید تنها راه نجات ما نیست، باید حرکت کنیم!
- نسخه مرمت شده «موشِت» در سینماتک خانه هنرمندان ایران
- نمایش فیلمتئاتر «دیکته» در سینماتک خانه هنرمندان ایران
- «یک میخ و چند کت» در مستندات یکشنبه و نسخه مرمت شده «دردسر هَری» در سینماتک خانه هنرمندان ایران
- نمایش فیلمتئاتر «روزنه آبی» در سینماتک خانه هنرمندان ایران
- نمایش فیلمتئاترهای شاخص در سینماتک خانه هنرمندان ایران
- «چیزهایی که زمان با خود برد» در مستندات یکشنبه و «کوچک بزرگ» در سینماتک خانه هنرمندان ایران
- صمدیان: نزدیک شدن به دنیای هنرمند ایرانی بسیار دشوار است/ متیندفتری: متاسفانه مردم ما هنوز با عکس بیگانه هستند!
پربازدیدترین ها
آخرین ها
- فوت مدیر دوبلاژ و صداپیشه ایرانی؛ ناهید شعشعانی درگذشت
- سهم سینما در ارائه تصویری از محدودیتهای تحمیل شده به زنان
- مستند «شهین» نمایش داده میشود
- «مرلین» به تماشاخانه هما میرود/ «اندوه اردیبهشت» روی صحنهی لبخند
- فیلمبرداری فیلم پنجاه و یکم وودی آلن تمام شد
- «فادرلند»؛ وطنی که دیگر نیست
- انتشار نسخه ویژه نابینایان «بدنام» و «کنکل»
- نامزدهای گرمی ۲۰۲۷ معرفی شدند
- مرور آثار کیارستمی در پاریس
- پایان تصویربرداری «سلبریتی»/ روایتی از تقابل چهره عمومی و جهان درونی شهرت
- نمایش مجموعهای از فیلمهای کوتاه و انیمیشن در موزه سینمای ایران
- علیرضا رهگذر درگذشت
- «مجلس قربانی سنمّار» در بیضاییخوانی
- «عشق ممکن»؛ طمع در لباس فضیلت
- نگاهی به سینمای مستقل و هنرمندانه ناصر تقوایی؛ از میزانسنهای ماندگار تا معنای ایستادگی و سکوت
- «یل» فعلا اجازه ادامه انتشار ندارد
- «همسفر» و «ذوق مرگ» در راه سینماها
- پاسداشت خسرو احمدی؛ مرد مهربانی که صادقانه کار میکند
- جلسه شورای داوری انجمن صنفی تماشاخانههای خصوصی برگزار شد؛ تأکید بر حل اختلافات درونصنفی
- سرژ رضوانی؛ هنرمندی چند وجهی که هیچگاه خود را جدا از ایران نمیبیند
- در سیونهمین دوره برگزاری؛ مستند پگاه آهنگرانی نامزد جایزه فیلم اروپا شد
- میکاییل شهرستانی «افسانههای تبای» را روی صحنه میبرد/ «چمدانهای بیمقصد» در خانه نمایش مهرگان
- جشنواره تئاتر فجر۴۵؛ معرفی مدیران بخشهای دیگرگونههای اجرایی، نمایشنامهنویسی و پایش دانشجویی
- سینمای مستند؛ مهمان کمسهم جشنواره ملی فیلم فجر
- «آنها که کمتر میشناسیم»؛ روایتی از زندگی زنان و کودکان روستایی
- گلاب آدینه؛ بازیگر مؤلف و راوی رنجهای معاصر
- در پنجاهودومین دوره برگزاری؛ نیکول کیدمن در مراسم سزار تجلیل میشود
- «بلفاست»؛ روایت یک رویداد تلخ تاریخی از دریچهی نگاه یک کودک
- پارک چان-ووک «راهزنان رتلکریک» را میسازد
- «بلفاست» زیر ذرهبین منتقدان؛ دریچهای تاریخی به جهان از منظر یک کودک





