
سینماسینما، پدرام عبهر- رامبد جوان در نشست خبری «نگار» حرف جالبی زده: «تا کی میخواهیم از بدبختی صحبت کنیم. تا کجا میخواهیم دوربین را به میان مردم ببریم؟ به نظرم کمی باید به فیلمهای جدید رو بیاوریم.»
همین رویهی از بدبختی حرف زدن و دوربین را به میان مردمِ (فقیر و بیچاره و دربهدر و معتاد و بدهکار و …) بردن، آفت سینمای ما شده. نه اینکه کلاً نباید به این سوژه ها پرداخت. امّا اوّلاً به اندازهی کافی از این فیلمها داریم. ثانیاً، اگر هم میسازید، دستکم در این فضا طرحی نو دراندازید لطفاً.
خوشبختانه کارگردان خوشفکر «نگار» از این فضا فاصله گرفته، خیلی هم فاصله گرفته؛ فیلم با صحنهی بازسازی خودکشی پدر نگار توسّط پلیس آغاز میشود. امّا نگار که خودکشی پدر را باور ندارد، جسورانه راه میافتد که پرده از راز این ماجرا بردارد. و در این راه از هرگونه دعوا و درگیری و بزن و بزن و تعقیب و گریز و چاقوکشی و تیراندازی و هرآنچه که از یک فیلم اکشن انتظار دارید، ابایی ندارد. تا همینجای کار، که با یک فیلم جنایی-اکشن روبرو هستیم که قهرمانش یک دختر ریزنقش است، منحصربهفرد بودن «نگار» در سینمای ایران محرز و مشخّص است. امّا خاص بودن فیلم در همین نکته خلاصه نمیشود.
قصّهی فیلم بر اساس این معمّا شکل گرفته است که آیا پدر نگار واقعاً خودکشی کرده؟ اگر بله چرا؟ و اگر نه پس واقعاً چه بلایی سرش آمده است؟ امّا نگار، معمّای فیلم را نه با پیگیریها و ذکاوت خودش (به سبک فیلمهای پلیسی) بلکه به روشی سوررئال و متافیزیک حل میکند. مسئلهای که اگر بخواهید منطقی به آن نگاه کنید باعث میشود که اصلاً نتوانید با فیلم ارتباط برقرار کنید. «نگار» را باید با منطق جهان خود فیلم نگاه کرد و از ان لذّت برد.
آخرین ساختهی رامبد جوان از منظر کارگردانی دستاوردی بزرگ در سینمای ایران به شمار میرود. «نگار» در چارچوب سینمای ما، فیلمی نوآورانه و جسورانه است. ضرباهنگ تندی دارد. هیجان بالایی دارد. صحنههای اکشنش عالی از کار درآمده. موسیقی فوقالعادهی کریستف رضاعی دقیقاً با تصاویر و تم فیلم همخوانی کامل دارد و به ایجاد تعلیق و هیجان و گاه فضای سوررئال و مالیخولیایی فیلم کمک شایانی میکند. فیلمبرداری بهرام بدخشانی و تدوین بهرام دهقان هم هرکدام در جای خود قابل تحسیناند. شاید کمتر کسی از لحاظ تکنیکی بخواهد به فیلم نقدی وارد سازد. آنچه میماند فیلمنامه است که میتواند شدیداً محل اختلاف باشد.
میتوان به فیلم خرده گرفت که چرا همهچیز را به صورت متافیزیک حل کرده و در واقع قهرمان قصّه، فقط مجری است نه مغز متفکّر. میتوان ایراد گرفت که چرا مادر نگار اینقدر کمرنگ است. یا حتّی ایرادهای بنیاسرائیلی گرفت که نگار چطور اسلحهفروش را پیدا میکند و چطور یاد میگیرد با آن تیراندازی کند و چطور با آن جثهی کوچکش بزن بزن میکند و… امّا اگر وارد جهان فیلم شویم و آن را همینطور که هست بپذیریم و نخواهیم همهچیز را با منطق رئال (که عادت کردیم در فیلمهای ایرانی ببینیم) بسنجیم، میتوانیم با «نگار» لذّت تماشای یک فیلم «سینمایی» ایرانی پرهیجان و جذّاب را تجربه کنیم. تجربهای که این روزها کم پیش میآید.
راستی، رامبد جوان مشخصا «نگار» را برای نگار جواهریان ساخته. همهچیز متکّی به اوست. و کارگردان اعتماد کامل به او دارد. نگار جواهریان هم در متفاوتترین نفش دوران بازیگریاش (علیرغم شباهت گریمش به اعترافات ذهن خطرناک من)، کارگردان را ناامید نکرده است. نگار جواهریان از پس این نقش سخت، عالی برآمده و حقیقتاً در این فیلم نمایش درخشانی از خود به جا گذاشته است.
لینک کوتاه
مطالب مرتبط
- بازخوانی قهرمان، ضدقهرمان و آنتاگونیست در سریال «وحشی»
- «کارناوال» در یک چهارم نهایی
- «کارناوال» رامبد جوان به زودی در شبکه نمایش خانگی
- اکران آنلاین «زودپز» در شبکه نمایش خانگی
- از ۲۵ فروردین؛ سریال هومن سیدی به شبکه نمایش خانگی میآید
- رامبد جوان با یک رئالیتیشو در شبکه نمایش خانگی/ انتشار دوبله «ترنسفورمرز»
- نگاهی به «شیهه»/ به کودکی که هرگز زاده نشد
- اکران «زودپز» رامبد جوان به تعویق افتاد
- فیلمهای رامبد جوان، بهرام افشاری و گزینه احتمالی اسکار در راه اکران
- همکاری مشترک رامبد جوان و عاطفه تهرانی
- ساخت نسخه ویتنامی فیلمی با بازی پیمان معادی و نگار جواهریا
- ادعای عجیب مدیر شبکه۴؛ مدیری، علیخانی، جوان و صحت جرأت نمیکنند به تلویزیون بروند
- پایان اکران فیلم پرفروش سال/ «چپ، راست» به سینماها میآید
- تیرهتر از شب/ نگاهی به فیلم «مجبوریم»
- آینده مبهم «خندوانه» از نگاه رامبد جوان
نظرات شما
پربازدیدترین ها
آخرین ها
- هرم طلایی مصر به حبیب باوی ساجد میرسد
- سایت داوری «آیین هفت سال سینمای ایران» رونمایی شد
- گرشا رضایی به «امیرکبیر» پیوست
- آیدا پناهنده: دیگر سریال نمیسازم!
- فوت مدیر دوبلاژ و صداپیشه ایرانی؛ ناهید شعشعانی درگذشت
- پیش از جنایت؛ سینما و مسئولیت اجتماعی در برابر خشونت
- مستند «شهین» نمایش داده میشود
- «مرلین» به تماشاخانه هما میرود/ «اندوه اردیبهشت» روی صحنهی لبخند
- فیلمبرداری فیلم پنجاه و یکم وودی آلن تمام شد
- «فادرلند»؛ وطنی که دیگر نیست
- انتشار نسخه ویژه نابینایان «بدنام» و «کنکل»
- نامزدهای گرمی ۲۰۲۷ معرفی شدند
- مرور آثار کیارستمی در پاریس
- پایان تصویربرداری «سلبریتی»/ روایتی از تقابل چهره عمومی و جهان درونی شهرت
- نمایش مجموعهای از فیلمهای کوتاه و انیمیشن در موزه سینمای ایران
- علیرضا رهگذر درگذشت
- «مجلس قربانی سنمّار» در بیضاییخوانی
- «عشق ممکن»؛ طمع در لباس فضیلت
- نگاهی به سینمای مستقل و هنرمندانه ناصر تقوایی؛ از میزانسنهای ماندگار تا معنای ایستادگی و سکوت
- «یل» فعلا اجازه ادامه انتشار ندارد
- «همسفر» و «ذوق مرگ» در راه سینماها
- پاسداشت خسرو احمدی؛ مرد مهربانی که صادقانه کار میکند
- جلسه شورای داوری انجمن صنفی تماشاخانههای خصوصی برگزار شد؛ تأکید بر حل اختلافات درونصنفی
- سرژ رضوانی؛ هنرمندی چند وجهی که هیچگاه خود را جدا از ایران نمیبیند
- در سیونهمین دوره برگزاری؛ مستند پگاه آهنگرانی نامزد جایزه فیلم اروپا شد
- میکاییل شهرستانی «افسانههای تبای» را روی صحنه میبرد/ «چمدانهای بیمقصد» در خانه نمایش مهرگان
- جشنواره تئاتر فجر۴۵؛ معرفی مدیران بخشهای دیگرگونههای اجرایی، نمایشنامهنویسی و پایش دانشجویی
- سینمای مستند؛ مهمان کمسهم جشنواره ملی فیلم فجر
- «آنها که کمتر میشناسیم»؛ روایتی از زندگی زنان و کودکان روستایی
- گلاب آدینه؛ بازیگر مؤلف و راوی رنجهای معاصر






کاملا مخالفم
کل فیلم حیف وقت است
نبینید بهتره