سینماسینما، فریبا جمور
در روزگاری که بخش بزرگی از سینمای ایران گرفتار مدهای مقطعی و سطحی شده، محمود کلاری با «آدمفروش» به یادمان میآورد که سینما هنوز میتواند آرام، انسانی و قصهگو باشد. فیلمی که در ظاهر ساده و جمعوجور است، اما در عمق خود بیانیهای علیه بیقراری و آشوبی است که در سالهای اخیر به بخشی از عادتهای سینمای ایران بدل شده.
چند سالیست که دوربین روی دست، به یک مد رایج یا یک جنون در سینمای ایران تبدیل شده؛ ابزاری که قرار است حس واقعگرایی یا تنش ایجاد کند، اما در عمل اغلب به بینظمی بصری و آشفتگی منجر میشود. بسیاری از فیلمها این تکنیک را حتی در جایی بهکار میگیرند که هیچ نیازی به آن نیست.
اما «آدمفروش» به ما یادآوری میکند که دوربین میتواند آرام، سنجیده و قصهگو باشد. قابهای کلاری دقیق، حسابشده و پر از جزییاتاند. حرکت دوربین همیشه دلیل دارد و هیچگاه برای نمایش یا مدرن بودن تحمیل نمیشود. این وفاداری به زبان تصویر، فیلم را از بسیاری تولیدات روز متمایز میسازد؛ چراکه هر قاب بهجای ایجاد سرگیجه، مخاطب را در داستان غرق میکند.
در سالهای اخیر، نمایش خشونت عریان و اغراقشده به یکی از راههای جذب مخاطب در سینمای ایران بدل شده است. فیلمهایی که از دعواهای خیابانی، مشت و لگدهای طولانی و فریادهای بیوقفه پُر شدهاند، بیآنکه این خشونت ریشهای درام داشته باشد.
کلاری اما راه دیگری میرود. او خشونت را در لایههای پنهان روایت جستوجو میکند: دروغ یک کودک، سوءتفاهم یک خانواده، و ترسی که آرامآرام همه را درگیر میکند. تنش در آدمفروش از جنس روانی و درونی است، نه از نوع بیرونی و پر سروصدا. همین پرهیز از خشونت سطحی، به فیلم وقاری میدهد که در سینمای امروز کمتر میبینیم.
یکی دیگر از نشانههای مد روز در سینمای ایران، پر کردن قابها با جمعیت و هنرور است؛ شلوغیهایی که اغلب کمکی به پیشبرد داستان نمیکنند و تنها برای القای حس پرتحرکی و ریتم سریع به کار میروند.
اما در «آدمفروش»، خلوتها ارزشمندند. کوچههای خلوت، خانههای ساکت و اتاقهایی که تنها چند شخصیت در آن حضور دارند، همه در خدمت قصهاند. این سکوتها و فضاهای خلوت به تماشاگر اجازه میدهند که روی چهرهها، کلمات و جزئیات تمرکز کند. به همین دلیل، هر نگاه و هر جمله معنا پیدا میکند و بار دراماتیک بیشتری به دوش میکشد.
شاید مهمترین وجه تمایز آدمفروش همین باشد: بازگشت به قصهگویی. در جهانی که روایتها به کپشنهای کوتاه اینستاگرامی تقلیل یافته و حتی فیلمها هم گرفتار سرعت و خلاصهگوییاند، کلاری میخواهد یک یا دو ساعت مخاطب را فارغ از این شتاب روزگار بنشاند و قصهای تعریف کند.
قصهای ساده اما پرمعنا؛ دربارهی کودکی که ناخواسته با یک دروغ، سرنوشت خانوادهای را تغییر میدهد. این قصهگویی آرام و پیوسته، یادآور سینمایی است که سالها مخاطب را پای پرده نگه میداشت تا با او همسفر شود، نه اینکه تنها برای چند لحظه هیجان، او را بمباران کند.
«آدمفروش» تنها یک تجربهی شخصی برای محمود کلاری نیست، بلکه پاسخی است به بحران امروز سینمای ایران. فیلمی که نشان میدهد هنوز میتوان بدون شلوغیهای بیدلیل، بدون خشونت اغراقشده و بدون مدهای زودگذر، اثری ساخت که تماشاگر را درگیر کند.
کلاری با این فیلم میگوید: سینما یعنی قصه. یعنی نشستن در تاریکی و گوش سپردن به روایتی که تو را آرامآرام از زندگی روزمره جدا میکند و به سفری درونی میبرد. در جهانی که همهچیز با عجله پیش میرود و همهچیز خلاصه شده به چند خط کپشن، «آدمفروش» یادآوری میکند که هنوز میتوان دو ساعت فارغ از شتاب دنیا نشست، به قصه گوش داد و آرام شد.
لینک کوتاه
مطالب مرتبط
- محمود کلاری رییس هییت داورانِ جشنواره زردآلوی طلایی شد
- شروودِ تالار وحدت؛ جایی که ماهان حیدری قهرمانان آینده را پیدا میکند
- معرفی داوران چهار بخش جشنواره جهانی فیلم فجر
- داوران ایرانی معرفی شدند؛ افتتاح جشنواره جهانی فیلم فجر با فیلمی از عباس کیارستمی
- هشدار محمود کلاری نسبت به از بین رفتن سینمای جدی
- از ساعدی تا همینگوی؛ ناصر تقوایی و رویای ترجمهی ادبیات به تصویر
- سه جایزه جشنواره سلیمانیه برای هنرمندان ایرانی
- «آدمفروش» نوعی بازی با نور و رنگ، که آدمها در آن مهمان تصاویرند
- «خانه دوست کجاست؟» یک فیلم صلح طلب است
- افتتاح «سینمای ایران برای وطن» با فیلم «خانه دوست کجاست؟»
- شگفتی امی ۲۰۲۵؛ اسکورسیزی و ران هاوارد نامزد جایزه بازیگری شدند!
- طنز پستمدرن در «استودیو»؛ بازنمایی صنعت سرگرمی در آینهای کج
- بازتاب قدرت و خشونت در سریال «سرزمین اوباش» (MobLand)
- کتاب «داریوش خنجی» رونمایی شد؛ فرهنگ در برنامه هفتم توسعه بسیار ضعیف است/ سینمای ایران گوهر نایاب هستند
- فیلم کوتاه «نیمهباز، نیمهبسته» به بخش افقهای جشنواره ونیز راه یافت
پربازدیدترین ها
- تاریخچه سریالهای ماه رمضان از ابتدا تاکنون/ در دهه هشتاد ۴۰ سریال روی آنتن رفت
- حقایقی درباره فیلم یک تکه نان به بهانه پخش آن از شبکه نمایش
- نگاهی به سریال پریا / یک عاشقانه نامتعارف
- حیازدائی از جامعه به سبک نجلا/انتقاد شدید کیهان از سریال نجلا
- نشانهشناسی «صد سال به این سالها»؛ از اندوه بیپایان ایران تا احیای حس نوستالژی
آخرین ها
- «مرلین» به تماشاخانه هما میرود/ «اندوه اردیبهشت» روی صحنهی لبخند
- فیلمبرداری فیلم پنجاه و یکم وودی آلن تمام شد
- «فادرلند»؛ وطنی که دیگر نیست
- انتشار نسخه ویژه نابینایان «بدنام» و «کنکل»
- نامزدهای گرمی ۲۰۲۷ معرفی شدند
- مرور آثار کیارستمی در پاریس
- پایان تصویربرداری «سلبریتی»/ روایتی از تقابل چهره عمومی و جهان درونی شهرت
- نمایش مجموعهای از فیلمهای کوتاه و انیمیشن در موزه سینمای ایران
- علیرضا رهگذر درگذشت
- «مجلس قربانی سنمّار» در بیضاییخوانی
- «عشق ممکن»؛ طمع در لباس فضیلت
- نگاهی به سینمای مستقل و هنرمندانه ناصر تقوایی؛ از میزانسنهای ماندگار تا معنای ایستادگی و سکوت
- «یل» فعلا اجازه ادامه انتشار ندارد
- «همسفر» و «ذوق مرگ» در راه سینماها
- پاسداشت خسرو احمدی؛ مرد مهربانی که صادقانه کار میکند
- جلسه شورای داوری انجمن صنفی تماشاخانههای خصوصی برگزار شد؛ تأکید بر حل اختلافات درونصنفی
- سرژ رضوانی؛ هنرمندی چند وجهی که هیچگاه خود را جدا از ایران نمیبیند
- در سیونهمین دوره برگزاری؛ مستند پگاه آهنگرانی نامزد جایزه فیلم اروپا شد
- میکاییل شهرستانی «افسانههای تبای» را روی صحنه میبرد/ «چمدانهای بیمقصد» در خانه نمایش مهرگان
- جشنواره تئاتر فجر۴۵؛ معرفی مدیران بخشهای دیگرگونههای اجرایی، نمایشنامهنویسی و پایش دانشجویی
- سینمای مستند؛ مهمان کمسهم جشنواره ملی فیلم فجر
- «آنها که کمتر میشناسیم»؛ روایتی از زندگی زنان و کودکان روستایی
- گلاب آدینه؛ بازیگر مؤلف و راوی رنجهای معاصر
- در پنجاهودومین دوره برگزاری؛ نیکول کیدمن در مراسم سزار تجلیل میشود
- «بلفاست»؛ روایت یک رویداد تلخ تاریخی از دریچهی نگاه یک کودک
- پارک چان-ووک «راهزنان رتلکریک» را میسازد
- «بلفاست» زیر ذرهبین منتقدان؛ دریچهای تاریخی به جهان از منظر یک کودک
- فراخوان چهل و پنجمین جشنواره ملی فیلم فجر منتشر شد
- «افسانه سپهر» و «دیاِناِی» در راه اکران آنلاین
- آغاز کنسرتنمایش «فرهاد» از هفته آینده





