پایگاه خبری تحلیلی سینماسینما

سینماسینما، حمید عبدالحسینی*

چگونه می توان سریالی ساخت که پس از سال ها که از پخش اولیه اش سپری شده همچنان و حتی در بازپخش های متعدد هم در زمره پر‌مخاطب ترین مجموعه های تلویزیونی قرار بگیرد؟! پاسخ این راز را هیچ فردی چون رضا عطاران به این خوبی نمی داند. او در تمام آثاری که برای تلویزیون ساخته به ویژه مجموعه های مناسبتی ماه رمضان با شناختی بسیار دقیق از طبقه ی آدم های مورد نظرش در هر یک از این آثار، به پرداختی سهل و ممتنع از گفتمان و سبک زندگی آنها دست می زند و فضایی سمپاتیک و همدلی برانگیز از دنبال کردن روابط و ماجراهای پیرامون آنها را شکل می دهد؛ اوج کار عطاران در این دست از آثارش پردازش ظریف و نکته سنجانه از مسائل اجتماعی در لایه های زیرین آنهاست که به شکلی نمونه ای در مجموعه «بزنگاه» نمود می یابد و تا سرحد نقد رفتار و آداب و رسوم نیز پیش می رود که باعث بروز بازتاب های متعددی نیز می شود که درنهایت و متاسفانه به جرح و تعدیل اثر منجر می شود. کار عطاران یک ویژگی ارزشمند دیگر نیز دارد و آن جلوتر بودن از زمان به عنوان عنصری تازگی‌بخش به پیکره ی آثار، آدمها و روابط میان آنهاست به نحوی که اگرچه در ظاهر با ماجراها و کاراکترهایی ساده روبه روییم اما در باطن با مجموعه ای از کنش های رفتاری، عقیدتی و زیستی مواجهیم که در جغرافیای یک محله و حتی کوچک تر، در محدوده یک خانواده، بسیار درهم تنیده و پیچیده می نماید. حضور رضا عطاران چه پشت دوربین در مقام کارگردان و نویسنده و نیز هرگاه جلوی دوربین قرار داشته با جنس خاص طنز منحصر به فردش حتی پس از سالیان متمادی همچنان تازه و جذاب جلوه می کند و می توان گفت حالا دیگر او یک برند قابل اعتنا بر پیشانی هر اثری‌ست که حتی در کارهای غیر کمدی نیز این قدرت و قوام را حفظ می کند و غیبت طولانی اش بی شک ضایعه ای بزرگ برای تلویزیون ماست که جای خالی چنین آثاری را بیش از پیش یادآوری می کند.

*نویسنده و کارگردان