سینماسینما، دکتر ارسیا تقوا*
بیست و یک اردیبهشت هزار و سیصدو نود و دو،خبری در فضای رسانهای کشور منتشر شد و مثل خیلی اخبار غریب آن روزها به سرعت ناپدید شد. عزتالله انتظامی همراه با رییسجمهور وقت و رحیم مشایی در ساختمان وزارت کشور دیده شدند. عکسها و خبرها میگفت که انتظامی در حمایت از رحیم مشایی با او همراه شده است؛ اما در بیستوهفت اردیبهشت نامهای از آقای بازیگر پخش شد که در آن اعلام کرده بود در حمایت از کاندیداتوری مشایی در آن محل نبوده، بلکه برای کار دیگری به پاستور رفته بود که او را کشانکشان به وزارت کشور میبرند.
در عالم سیاست استفاده از چهرهها برای نیل به مقصود و جلب مخاطب امری مرسوم است. سلبریتیها به دلیل توان جذب مخاطب بسیاری که دارند سوژههای جذابی برای سیاسیون هستند. اما مورد عزتالله انتظامی تفاوت ویژهای با سایر موارد مشابه داشت. اگر در بقیه موارد، پیوستن چهره به بازیِ سردمداران عملی داوطلبانه بود، انگار این بار نه هیچ تمایلی از سوی هنرمند در کار بود و نه حاکم تلاشی برای جذبِ خودخواستهی چهره و همراه کردن اختیاری او کرد. و از همه مهمتر این که انگار مهم نیست فردا پس از فروافتادن پردهها و معلوم شدن حقیقت، برخی در پیشگاه مردم رسوا خواهند شد. گویی تنها آن لحظهی دورهمی در میدان فاطمی و در برابر عکاسان مهم بوده و بعد از آن اهمیتی ندارد.
اگر نامه انتظامی پس از این واقعه منتشر نمیشد هیچکس نمیفهمید اصل ماجرا چه بوده است؛ و چه بسا این حرکت در کارنامه یک عمر سرافرازی آقای بازیگر بیپاسخ و مبهم میماند.
یک پیشنهاد
انتظامی در پایان نامهای که درباره آن واقعه نوشت، با دلگیری آورده بود:
“مردم سرزمینم! من برای شما همیشه همان عزتم، همانی که از سیزده سالگی در تماشاخانههای لاله زار با تشویقهای شما بزرگ شدهام… همانی که همراه شما با دردهای ایران بسیار گریستهام و با شادیهایش لبخندها زدهام… برای شما من همیشه همان عزتم… بچهای از سنگلج!”

ثروت هر کشور را فقط با ذخایر مادی و آن نمیسنجند. چهرهها میراث ماندگار هر سرزمینی هستند. از همین رو هر ملتی میکوشد نام و یاد بزرگانِ مانده و رفتهاش را به مناسبتهای مختلف زنده نگهدارد. دو سال پیش عزتالله انتظامی را از دست دادیم اما به نظرم این نامه که در هشتادونه سالگی و فارغ از مصلحتاندیشی نوشته شد، به ما یادآوری میکند که بازیهای حاکمان نباید دامن بزرگان و چهرههای سترگ را لکهدار کند، لذا هر کدام موظفیم در حفظ شانِ چهرههایِ ستودنیِ خود همت کنیم. عزتالله انتظامی نیازی ندارد خیابانی را به نامش کنیم او در هر گوشهی دلِ بزرگوکوچک این مملکت که او را میشناسد یک شاهراه دارد، اما نیاز است از نام بلند انتظامیها مراقبت کنیم.
امیدوارم از این به بعد هر بیستوهفت اردیبهشت، وقتی تلنبارِ حافظهی رسانهای خود را میکاویم یادمان بیاید کسی بیعقوبت، به بزرگی، دروغی نسبت نداد، از هیچ سلبریتی برخلاف ارادهاش سواستفاده نشد، امضای او به زور، پای هیچ نامهای ننشست، بابت نریختن آبرویش کسی از او گروکشی نکرد، لبخند زورکی و حتی انگشتی به نشانهای به دوربینها تحویل نداد. امیدوارم هیچ وقت هیچ زورمندی به خود جرات ندهد به راحتی آبرو و شان هنر و ادب را دستمایه مطامعِ قدرت خود قرار دهد.
هر چند این یک وظیفهی همیشگی است، اما بیستوهفت اردیبهشت به ما تلنگر میزند که در این روز با خودمان خلوت کنیم و از خود بپرسیم که آیا در راه ریختن آبروی دیگران کوتاهی کردهایم؟! و یا به بیحرمتی، جایگاهی را نیالودهایم؟ آیا رفتار عجیبی را که فرد محترمی در تنگنا بروز داده سر کوی و برزن جار زدهایم و یا قضاوتش کردهایم؟ و آیا از مضیقه و راز دیگران کلاهی برای نامآوری خود جور کردهایم!؟
امیدوارم در این روز با پخش و فوروارد نکردن چیزی از آبروی دیگران شرمنده وجدانمان نشویم.
*روانپزشک
لینک کوتاه
مطالب مرتبط
- نکوداشت «عزت الله انتظامی» در موزه سینما
- ناگریز از زندگی زیر تنها سقف امن/ نگاهی به فیلم «اجارهنشینها»
- یکی از یادگاریهای علی حاتمی در موزه سینما/ دفترچه دیالوگهای «حاجی واشنگتن» + عکس
- شبهای روشن/ پیشنهاد تماشای مستند در جشنواره سینماحقیقت؛ «به ماه»
- حقایقی درباره فیلمهای شب و هرشب تنهایی : فیلمهایی درباره ۱۷میلیون زائر
- همزمان با سالروز درگذشت عزتالله انتظامی موزه سینما منتشر کرد؛ مرور خاطرات انتظامی در تاریخ شفاهی/ نقشم را در «بانو» دوست داشتم + ویدئو
- چرا شکیبایی و عبدی بیجایگزین هستند
- مهتاب نصیرپور: بعضی افراد معتقدند بازیگر باید سرش را پایین بیندازد و فقط به کار خودش فکر کند
- برترینهای سینمای ایران در صد سال اخیر به انتخاب نویسندگان سینماسینما/ بخش هشتم
- برترینهای سینمای ایران در صد سال اخیر به انتخاب نویسندگان سینماسینما/ بخش پنجم
- برترینهای سینمای ایران در صد سال اخیر به انتخاب نویسندگان سینماسینما/ بخش سوم
- برترینهای سینمای ایران در صد سال اخیر به انتخاب نویسندگان سینماسینما/ بخش اول
- به یاد شاعر سینمای ایران علی حاتمی / گزارش تصویری
- مجید انتظامی: خانه-موزه انتظامی آنطور که پدرم انتظار داشت اداره نمیشود
- سندی ژرف از اثری گرانسنگ/ درباره پشت صحنه فیلم «گاو»
نظر شما
پربازدیدترین ها
آخرین ها
- هرم طلایی مصر به حبیب باوی ساجد میرسد
- سایت داوری «آیین هفت سال سینمای ایران» رونمایی شد
- گرشا رضایی به «امیرکبیر» پیوست
- آیدا پناهنده: دیگر سریال نمیسازم!
- فوت مدیر دوبلاژ و صداپیشه ایرانی؛ ناهید شعشعانی درگذشت
- پیش از جنایت؛ سینما و مسئولیت اجتماعی در برابر خشونت
- مستند «شهین» نمایش داده میشود
- «مرلین» به تماشاخانه هما میرود/ «اندوه اردیبهشت» روی صحنهی لبخند
- فیلمبرداری فیلم پنجاه و یکم وودی آلن تمام شد
- «فادرلند»؛ وطنی که دیگر نیست
- انتشار نسخه ویژه نابینایان «بدنام» و «کنکل»
- نامزدهای گرمی ۲۰۲۷ معرفی شدند
- مرور آثار کیارستمی در پاریس
- پایان تصویربرداری «سلبریتی»/ روایتی از تقابل چهره عمومی و جهان درونی شهرت
- نمایش مجموعهای از فیلمهای کوتاه و انیمیشن در موزه سینمای ایران
- علیرضا رهگذر درگذشت
- «مجلس قربانی سنمّار» در بیضاییخوانی
- «عشق ممکن»؛ طمع در لباس فضیلت
- نگاهی به سینمای مستقل و هنرمندانه ناصر تقوایی؛ از میزانسنهای ماندگار تا معنای ایستادگی و سکوت
- «یل» فعلا اجازه ادامه انتشار ندارد
- «همسفر» و «ذوق مرگ» در راه سینماها
- پاسداشت خسرو احمدی؛ مرد مهربانی که صادقانه کار میکند
- جلسه شورای داوری انجمن صنفی تماشاخانههای خصوصی برگزار شد؛ تأکید بر حل اختلافات درونصنفی
- سرژ رضوانی؛ هنرمندی چند وجهی که هیچگاه خود را جدا از ایران نمیبیند
- در سیونهمین دوره برگزاری؛ مستند پگاه آهنگرانی نامزد جایزه فیلم اروپا شد
- میکاییل شهرستانی «افسانههای تبای» را روی صحنه میبرد/ «چمدانهای بیمقصد» در خانه نمایش مهرگان
- جشنواره تئاتر فجر۴۵؛ معرفی مدیران بخشهای دیگرگونههای اجرایی، نمایشنامهنویسی و پایش دانشجویی
- سینمای مستند؛ مهمان کمسهم جشنواره ملی فیلم فجر
- «آنها که کمتر میشناسیم»؛ روایتی از زندگی زنان و کودکان روستایی
- گلاب آدینه؛ بازیگر مؤلف و راوی رنجهای معاصر





