سینماسینما، جابر قاسمعلی
«من اینجا چکار میکنم!؟ من باید جلوی دوربین بمیرم!»
محمد علی تبریزیان بود؛ همایون، بازیگر سینمای فارسی! با صدایی بغضآلود و به لرزه در آمده و چشمانی سرخ!
میانهی دههی هفتاد رفتم که ببینماش، به بهانه نوشتن گزارشی در باره سینمای خیابانی دههی پنجاه و فیلم تپلی!
کنار میدان نوبنیاد، رستورانی داشت با تابلوی – به گمانام – پیتزا قاراشی!
زمستانی بود و هوا سرد. همایون اما گرم استقبال کرد با آغوشی گشاده و سوپی خوشطعم و داغ.
از اینجا و آنجا گفتیم. یک جایی از گفتگو تلخ نگاهام کرد که: «چرا کسی حواساش نیست؛ اگر قبل از تپلی در بیش از هشتاد فیلم حضور داشتم، بعد از تپلی حدود ده دوازده تا فیلم کار کردم؛ فرق فیلمفارسی با فیلم فارسی داشت برایم روشن میشد.»
بعد انگار بخواهد رازی را با من در میان بگذارد، سرش را آورد جلو که مشتریان رستوران نشنوند: «به دادستانی انقلاب لیستی دادهاند از بازیگران سینمای قبل از انقلاب؛ قرار است به آنها مجوز بازی در فیلم بدهند.»
بعد با شوق و ذوق کودکانهای ادامه داد:«اسم من هم در آن لیست هست!»
قاشق را توی کاسهی سوپاش گذاشت و یک مرتبه دو تا دستاش را از آن طرف میز دراز کرد و دستهای مرا گرفت:« من اینجا چکار میکنم، آقای قاسمعلی! من باید جلوی دوربین بمیرم!»
مرد گنده، اشک به چشم آورد.
مرد گنده سینما چهل سال است که توی همان رستوران پیتزا قاراشیاش مینشیند، از پنجره به آمد و شد مردم در میدان نوبنیاد خیره میشود و نوبت خویش را انتظار میکشد؛ بی هیچ خندهیٔی!
مرد گنده سینما توی رستوراناش پیر شد؛ اما نشد که در فیلمی بازی کند! میترسم مثل فردین، ناصر ملک مطیعی، بهمن مفید و … به او هم اجازه ندهند جلوی دوربین، مرگ را بازی کند و آخرش همانجا؛ توی همان پیتزا قاراشیاش ، یکی از این روزها که دارد از پنجره، به آدمهای توی خیابان نگاه میکند، سر بگذارد روی میز و دیگر غصهی هیچ چیز را نخورد.
لینک کوتاه
مطالب مرتبط
نظر شما
پربازدیدترین ها
- تاریخچه سریالهای ماه رمضان از ابتدا تاکنون/ در دهه هشتاد ۴۰ سریال روی آنتن رفت
- حقایقی درباره فیلم یک تکه نان به بهانه پخش آن از شبکه نمایش
- نگاهی به سریال پریا / یک عاشقانه نامتعارف
- حیازدائی از جامعه به سبک نجلا/انتقاد شدید کیهان از سریال نجلا
- نشانهشناسی «صد سال به این سالها»؛ از اندوه بیپایان ایران تا احیای حس نوستالژی
آخرین ها
- «مرلین» به تماشاخانه هما میرود/ «اندوه اردیبهشت» روی صحنهی لبخند
- فیلمبرداری فیلم پنجاه و یکم وودی آلن تمام شد
- «فادرلند»؛ وطنی که دیگر نیست
- انتشار نسخه ویژه نابینایان «بدنام» و «کنکل»
- نامزدهای گرمی ۲۰۲۷ معرفی شدند
- مرور آثار کیارستمی در پاریس
- پایان تصویربرداری «سلبریتی»/ روایتی از تقابل چهره عمومی و جهان درونی شهرت
- نمایش مجموعهای از فیلمهای کوتاه و انیمیشن در موزه سینمای ایران
- علیرضا رهگذر درگذشت
- «مجلس قربانی سنمّار» در بیضاییخوانی
- «عشق ممکن»؛ طمع در لباس فضیلت
- نگاهی به سینمای مستقل و هنرمندانه ناصر تقوایی؛ از میزانسنهای ماندگار تا معنای ایستادگی و سکوت
- «یل» فعلا اجازه ادامه انتشار ندارد
- «همسفر» و «ذوق مرگ» در راه سینماها
- پاسداشت خسرو احمدی؛ مرد مهربانی که صادقانه کار میکند
- جلسه شورای داوری انجمن صنفی تماشاخانههای خصوصی برگزار شد؛ تأکید بر حل اختلافات درونصنفی
- سرژ رضوانی؛ هنرمندی چند وجهی که هیچگاه خود را جدا از ایران نمیبیند
- در سیونهمین دوره برگزاری؛ مستند پگاه آهنگرانی نامزد جایزه فیلم اروپا شد
- میکاییل شهرستانی «افسانههای تبای» را روی صحنه میبرد/ «چمدانهای بیمقصد» در خانه نمایش مهرگان
- جشنواره تئاتر فجر۴۵؛ معرفی مدیران بخشهای دیگرگونههای اجرایی، نمایشنامهنویسی و پایش دانشجویی
- سینمای مستند؛ مهمان کمسهم جشنواره ملی فیلم فجر
- «آنها که کمتر میشناسیم»؛ روایتی از زندگی زنان و کودکان روستایی
- گلاب آدینه؛ بازیگر مؤلف و راوی رنجهای معاصر
- در پنجاهودومین دوره برگزاری؛ نیکول کیدمن در مراسم سزار تجلیل میشود
- «بلفاست»؛ روایت یک رویداد تلخ تاریخی از دریچهی نگاه یک کودک
- پارک چان-ووک «راهزنان رتلکریک» را میسازد
- «بلفاست» زیر ذرهبین منتقدان؛ دریچهای تاریخی به جهان از منظر یک کودک
- فراخوان چهل و پنجمین جشنواره ملی فیلم فجر منتشر شد
- «افسانه سپهر» و «دیاِناِی» در راه اکران آنلاین
- آغاز کنسرتنمایش «فرهاد» از هفته آینده





