پایگاه خبری تحلیلی سینماسینما

سینماسینما، گلاره محمدی

هادی حجازی فر که پیش از این و با ایفای نقش حاج احمد متوسلیان در «ایستاده در غبار» اثری ماندگار در ارائه پرتره‌ای از فرماندهان جنگ را به نمایش گذاشته بود، در «موقعیت مهدی» تصویر فرمانده ای را به نمایش می گذارد که همیشه در خط مقدم حضور دارد و به سربازانش از پشت جبهه دستور حمله نمی دهد. فیلم سندی تصویری از دورانی است که گاه و بی گاه انتشار فایل صوتی یا دست‌خطی از آن، خبرساز می شود و حالا آنچه بر پرده سینما نقش بسته برشی از زندگی شهید مهدی باکری است. کسی که از لحظه خواستگاری تا حضور در عملیات های جنگی لحظه ای نیست که لباس نظامی بر تن نداشته باشد. هادی حجازی فر در این فیلم با زیر ذره‌بین گذاشتن مقطعی از زندگی مهدی باکری و تاثیر انکار ناشدنی او در تاریخ جنگ هشت ساله، به وجوه مختلف شخصیتی این فرمانده می پردازد و تلاش می کند ناگفته هایی از دفاع مقدس را در قالب اثری سینمایی ثبت کند.
حجازی فر (کارگردان) برای پرداخت کاراکتری چون مهدی باکری او را در آیینه شخصیت‌های زندگی اش تعریف می کند و در این مسیر مخاطب را با افرادی آشنا می سازد که شاید تا به حال کمتر از آنها شنیده باشد. یکی از تاثیرگذارترین انسان هایی که در فیلم می بینیم صفیه مدرس همسر اوست که با بازی درخشان ژیلا شاهی تصویری ماندگار از همسران شهدا را به نمایش می گذارد. طبیعتاً بازی در چنین نقش هایی ریسک زیادی را می طلبد چرا که در کنار تلاش برای ارائه تصویری ملموس و باورپذیر از آن شخصیت، باید منتظر قضاوت فرد مورد نظر (در اینجا همسر شهید مهدی باکری) درباره اینکه تصویر ارائه شده چقدر به واقعیت نزدیک است، نیز بود.
در «موقعیت مهدی» علاوه بر نمایش به اندازه صحنه های جنگ و عملیات، صحنه هایی از زندگی خصوصی مهدی باکری نیز به نمایش درآمده است و مواجهه او با چالش های یک فرمانده که برادرش را در آن روزها از دست داده و شکل برخوردش با مسئله شهادت برادر و روبرو شدن با اعضای خانواده کاملاً طبیعی و تاثیرگذار به تصویر کشیده شده است. در این میان برجسته کردن اقلیم، انتخاب زبان آذری و استفاده از نواهایی که مختص آن جغرافیای خاص است به باورپذیری بیشتر داستان کمک کرده است.
فیلم در بازسازی مستندات و مواردی که فکت تاریخی محسوب می شود کم نقص ظاهر شده و می تواند مرجعی از یک دوران باشد. دورانی که بعد از گذشت سالها تماشای بخشی از آن بر پرده سینما، چشم های مخاطبش را تر می کند.