پایگاه خبری تحلیلی سینماسینما

سینماسینما، ایلیا محمدی‌نیا

«شمال از جنوب غربی»؛ همه‌چیز ساده‌انگارانه شکل می‌گیرد

فیلم «شمال از جنوب غربی» به کارگردانی حمید زرگرنژاد همانند بسیاری از آثار مرتبط با گروه های تروریستی نگاهی ساده انگارانه به حوادث و وقایع دارد. فیلم ایده مشخصی ندارد مقدمه کوتاه فیلم که اگر کپشن ابتدایی آن نبود شاید تماشاگر تا پایان به درک درستی از آنچه می بیند نمی رسید باعث شد به یک باره تماشاگر خود را در کارزار جنگ در جنگل ببیند. جنگی که نه تاکتیک مشخصی برای آن هست و نه دکوپاژی روشن دارد، همه چیز به یک باره رها می شود نیروهای تروریستی با آن تعداد از هم می پاشد و سران شان در باتلاق مانندی در دل جنگل گیر می کنند. فرمانده اصلی در این گیرودار در کمال ناباوری از جنگل های آمل از پل ورسک سردرمی آورد و…

یک پیروزی ارزشمند نیاز به دشمنی باهوش دارد چیزی که در فیلم نیست.

با این همه در تدوین مجدد با حذف سکانس های طولانی جدال در جنگل و اضافه کردن چگونگی فرار عامل اصلی نیروهای تروریستی شاید بتوان با اثری قابل تحمل تر مواجه شد.

«چشم بادومی»؛ پیشنهاد چسب زخم برای درمان سرطان

مهم‌ترین اتفاق درباره نخستین تجربه ابراهیم امینی که پیشتر او را با فیلمنامه هایی چون «مردبازنده»، «ماجرای نیمروز، رد خون»، «درخت گردو» و… می شناختیم این است که فیلم نخست او «چشم بادومی» مساله دارد. تفاوت نسل و در نتیجه فاصله فرهنگی بین نسل جدید با خانواده ها عارضه تازه ای است که بیشتر خانواده ها با آن درگیرند و جدالی و جنگی خاموش در جامعه را شاهدیم که در آن اگر چه خونی ریخته نمی شود اما تا دلتان بخواهد کشته داریم و به نظر می رسد این تازه شروع یک اتفاق هولناک است.

پدر و مادر  مائده هر دو تحصیل کرده و کارمند هستند اما به خاطر شرایط اقتصادی تنها به سیر کردن شکم بچه هاشان می رسند و از تربیت شان آن هم در روزگار جولان فضاهای مجازی پرزرق و برق غافل.

مساله اما نه پدر هست و نه مادر که ریشه در عرصه های رها شده اقتصادی و اجتماعی و فرهنگی در جامعه ای دارد که دغدغه بزرگان قومش تنها دوری از گناه است و دعوت به تقوا و پاکدامنی و بس.

فیلمساز اگر چه علاوه بر طرح موضوع تلاش می کند راه حلی هم ارایه دهد اما هم او می داند که راه حل او نه امکان پذیر است و نه شدنی، در نتیجه پیشنهاد درمانی که کارگردان می دهد چسب زخمی برای سرطان است.

دیدن فیلم «چشم بادومی» به خانواده هایی که نوجوانی در خانه دارند فرق هم نمی کند پسر یا دختر باشند پیشنهاد می شود. شاید خودشان درمانی بیابند… شاید.