پایگاه خبری تحلیلی سینماسینما

سینماسینما، ونداد الوندی پور

«خانه پدری» توقیف شد و فیلم مثل ۹ سال گذشته، همچنان از پرده اکران عمومی دور ماند؛ مثل برخی دیگر از فیلمهای سینمای ایران که در سالها و دهه های اخیر، توقیف شدند. توقیف شدند پس از آنکه ابتدا مجوز گرفتند و وقت و انرژی و سرمایه و دلِ خوش برای ساخت شان صرف شد؛ مانند برخی از آثار فرهنگی-هنری نظیر کتاب و موسیقی و تئاترهای گوناگون که هر یک به دلیل یا دلایلی، به مذاق مسئولان خوش نیامدند؛ معمولا به دلیل طرح مسائلی که به زعم توقیف کنندگان، مصلحت بر آن بوده که طرح نشوند و اگر شد، در نطفه خفه شوند تا مردم از طرح این مسائل، آگاه نشوند؛ اغلب هم به دلایل واهی و غیرمنطقی. توقیف می کنند تا صورت مسائل را حذف کنند و طراحانش را بایکوت و دلسرد. تاریخ معاصر اینجا و کشورهای مختلف اما نشان داده که توقیف، بر خلاف پندار توقیف کنندگان، چندان کارساز نیست و نتیجه اش در میان مدت معمولا معکوس است. مسائلی که آنان از طرح شان، معمولا بی دلیل، وحشت دارند، به  وسیله رسانه های خبری که علت توقیف را منتشر می کنند، خودبخود و بدون تماشای فیلم در اذهان طرح می شوند و هم، آثاری که آنان توقیف یا با سانسور، استحاله شان می کنند، در میان مدت به دست مخاطب پیگیر می رسند و بدیهی است که این توقیف ها، صرفا عطش مخاطب را برای به میزبانی نشستن اثر بیشتر می کند و معمولا، آن گاه که اثر به هر شکل از محاق بیرون جست، مخاطبانش چندین و گاه دهها برابر می شوند و این یعنی توقیف، برد و اثرگذاری فیلم و دیگر محصولات فرهنگی-هنری را بیشتر می کند. هدف دیگر توقیف کردن آثار، منع و دلسرد کردن دیگر هنرمندان از پرداختن به مسائل است، که محقق نمی شود و صرفا، ساخت آثار مستعد توقیف را یا به مجاری زیرزمینی می کشاند یا به خارج از مرزها. ولی نکته تعیین کننده اینکه در آخر، باز اثر به دست علاقه مندانش می رسد، چه دنیا اکنون از نظر ارتباطی به واقع به دهکده ای تبدیل شده و چند کلیک گاه سترگ ترین قفل ها و بلندترین دیوارها را در کسری از ثانیه باز و ویران می کند. تعدادی از سینماگران هم اینبار، برخلاف گذشته، در اقدامی ستودنی با امضای بیانیه ای، به توقیف آثار اعتراض و از حقوق خود دفاع کردند.
خانه پدری بار دیگر به محاق رفت اما در محاق نمی ماند. فرهنگ و هنر در محاق نمی ماند و زمان نشان داده که این یک اصل است.