سینماسینما، فریبا اشوئی
ملاقات خصوصی روایتگر یک تراژدی اجتماعی با محتوایی تکراری است که پیشتر مشابه آن را به لحاظ موضوعی در همین سینمای ایران، فراوان دیده ایم. دو پی رنگ اصلی دلار و مواد مخدر؛ پی رنگ هایی هستند که در شمار زیادی از فیلم های سینمایی در ژانر اجتماعی فراوان به آن پرداخته شده است. وجه تمایز ملاقات خصوصی با نمونه های مشابه آن ورود زن در معادلات و استفاده از آن بعنوان ابزار پوششی است. استفاده ای ناشایست و ناکار آمد، که به دلیل پرداخت ناصحیح از شخصیت و موضوع، نتیجه ای جز تحقیر مقام زن و تقلیل آن در حد یک کالای جنسی در بر نداشته است. اوضاع نابسامان اقتصادی کشور در کنار نوسانات بازار پول و درآمد این بار دستمایه داستان زندگی طبقه ای ضعیف از جامعه قرار گرفته که در خیال و رویاهایشان قصد تغییر و تحول اساسی در زندگی را در سر می پرورانند. اما باز مطابق همان تعریف فرموله، که بار کج به منزل نمی رسد با نوسانات اولی و خلاف در حوزه خرید و توزیع دومی، زندگی ها در این طبقه بخت برگشته به سوی زوال و نابودی کامل پیش می رود. (علی رغم این که با همین قسم فعالیت ها در میان طبقات مرفه نتایجی متفاوت به دست می آید)
پیام ملاقات خصوصی هم به مانند نمونه های مشابه، پیامی کلیشه ای و تکراری است که همچنان بدون توجه و پرداخت خاستگاه و علل و عوامل بروز اصل بِزِه، تنها قصد نویسندگان فیلمنامه و فیلمساز داستان پردازی و پرداخت به حواشی بدون توجه به معضل اصلی بوده است. درام با معرفی پروانه قربانی اصلی پرونده به مخاطب آغاز می شود. دختری که تلاش دارد به دور از حواشی برای خود و زندگی اش حاشیه امنی بسازد. اما این حاشیه امن به مرور توسط مردان قصه مورد تعدی و تجاوز ناجوانمردانه قرار می گیرد. کاربرد زنان در این روایت، صرفا در راستای بهره بری جنسی، مالی و البته پوششی و در راستای ایجاد حاشیه امن برای مردان است و لا غیر. زرنگ و با عرضه اش هم خیلی با پَخمه و بی عرضه اش توفیری ندارند. سرنوشت برای هر دو به یک گونه رقم می خورد. اساسا زن در این روایت از الف تا ی وسیله واقع شده است. مورد خیانت واقع می شود، ستم کش و مظلوم است، وسیله ای برای هرزگی و چشم چرانی است، وسیله ای برای کسب درآمد است، بهره وری جنسی دارد و…
فیلم زیر پوشش ظاهری زن محوری اش، در اصل آیینه ای تمام نما و کامل از حضیض شمردن و هتک حرمت زنان است.
علاوه بر این نگاه آزار دهنده و فرسایشی فیلم ساز نسبت به جنس زن، خود فیلم هم بالذاته هیچ عنصر دراماتیک و پی رنگ فرعی بایسته ای برای دراماتیزه کردنِ داستانِ از ابتدا لو رفته اش در اختیار ندارد. تقدس گرایی اغراق شده زن (پروانه) در آغاز داستان در کنار نمایش ناهنجاری های زندگی زندانیان در زندان و نمایش مجموعه خلاف های آن ها هم کمکی به فرآیند مهم دراماتیزه و پرداخت اصولی و کلاسیک درام نکرده است. شاید تنها ثمره این آگراندیسمان مفهومی را بتوان در دادن اطلاعات از محیط های ناشناخته ای چون زندگی در مناطق پرت و حاشیه نشین یا زندگی در زندان و ثمره ملاقات های خصوصی دانست که باز آن هم ویترین سازی غلط، ناشایست و بی ثمری برای مخاطب عام فیلم خواهد بود. پذیرش پروانه توسط فرهاد، تنها نقطه قوت فیلمنامه در میان این همه تلخی و سیاهی است که متاسفانه آن نیز شخصیت پروانه را به عنوان یک زن، در حد یک کارگر جنسی تنزل داده است.
لینک کوتاه
مطالب مرتبط
- سینمای مستند؛ مهمان کمسهم جشنواره ملی فیلم فجر
- فراخوان چهل و پنجمین جشنواره ملی فیلم فجر منتشر شد
- علیرضا تابش دبیر چهل و پنجمین جشنواره ملی فیلم فجر شد
- روایت هوتن شکیبا از حسرت و خوشبختی
- برخورد سینماگران با جشنواره فیلم فجر؛ مُرده شورها هم گریه کردند!
- اعتراض مهرانه ربی به استفاده از عکسِ کیومرث پوراحمد در جشنواره فجر
- بیانیه انجمن بازیگران درباره برخی اظهارات؛ نادیده گرفتن احوالات روحی جامعه داغدار، دور از موازین اخلاق حرفهای است
- به ادعای سرقت فیلمنامه؛ محمدرضا مروزقی خواستار جلوگیری از نمایش «تقاطع نهایی شب» شد
- اعلام اسامی فیلمهای راهیافته به جشنواره فجر
- درنگی بر جشنواره فیلم فجر/ قاب شکسته سینما
- اگر میدانستم مخالفت میکردم/ واکنش علی نصیریان به پوستر جشنواره فیلم فجر
- رونمایی از پوستر جشنواره فیلم فجر ۴۴ با تصویری از «شیر سنگی»
- فراخوان جشنواره فیلم فجر ۴۴ منتشر شد
- «زن و بچه»؛ دوئلی تصویری با چهرههایی خیرهشده به دوربین
- با صدور احکامی از سوی رائد فریدزاده؛ دبیران جشنوارههای ملی و جهانی فیلم فجر معرفی شدند
نظر شما
پربازدیدترین ها
- نگاهی به سریال پریا / یک عاشقانه نامتعارف
- تاریخچه سریالهای ماه رمضان از ابتدا تاکنون/ در دهه هشتاد ۴۰ سریال روی آنتن رفت
- حقایقی درباره فیلم یک تکه نان به بهانه پخش آن از شبکه نمایش
- حیازدائی از جامعه به سبک نجلا/انتقاد شدید کیهان از سریال نجلا
- نشانهشناسی «صد سال به این سالها»؛ از اندوه بیپایان ایران تا احیای حس نوستالژی
آخرین ها
- «مرلین» به تماشاخانه هما میرود/ «اندوه اردیبهشت» روی صحنهی لبخند
- فیلمبرداری فیلم پنجاه و یکم وودی آلن تمام شد
- «فادرلند»؛ وطنی که دیگر نیست
- انتشار نسخه ویژه نابینایان «بدنام» و «کنکل»
- نامزدهای گرمی ۲۰۲۷ معرفی شدند
- مرور آثار کیارستمی در پاریس
- پایان تصویربرداری «سلبریتی»/ روایتی از تقابل چهره عمومی و جهان درونی شهرت
- نمایش مجموعهای از فیلمهای کوتاه و انیمیشن در موزه سینمای ایران
- علیرضا رهگذر درگذشت
- «مجلس قربانی سنمّار» در بیضاییخوانی
- «عشق ممکن»؛ طمع در لباس فضیلت
- نگاهی به سینمای مستقل و هنرمندانه ناصر تقوایی؛ از میزانسنهای ماندگار تا معنای ایستادگی و سکوت
- «یل» فعلا اجازه ادامه انتشار ندارد
- «همسفر» و «ذوق مرگ» در راه سینماها
- پاسداشت خسرو احمدی؛ مرد مهربانی که صادقانه کار میکند
- جلسه شورای داوری انجمن صنفی تماشاخانههای خصوصی برگزار شد؛ تأکید بر حل اختلافات درونصنفی
- سرژ رضوانی؛ هنرمندی چند وجهی که هیچگاه خود را جدا از ایران نمیبیند
- در سیونهمین دوره برگزاری؛ مستند پگاه آهنگرانی نامزد جایزه فیلم اروپا شد
- میکاییل شهرستانی «افسانههای تبای» را روی صحنه میبرد/ «چمدانهای بیمقصد» در خانه نمایش مهرگان
- جشنواره تئاتر فجر۴۵؛ معرفی مدیران بخشهای دیگرگونههای اجرایی، نمایشنامهنویسی و پایش دانشجویی
- سینمای مستند؛ مهمان کمسهم جشنواره ملی فیلم فجر
- «آنها که کمتر میشناسیم»؛ روایتی از زندگی زنان و کودکان روستایی
- گلاب آدینه؛ بازیگر مؤلف و راوی رنجهای معاصر
- در پنجاهودومین دوره برگزاری؛ نیکول کیدمن در مراسم سزار تجلیل میشود
- «بلفاست»؛ روایت یک رویداد تلخ تاریخی از دریچهی نگاه یک کودک
- پارک چان-ووک «راهزنان رتلکریک» را میسازد
- «بلفاست» زیر ذرهبین منتقدان؛ دریچهای تاریخی به جهان از منظر یک کودک
- فراخوان چهل و پنجمین جشنواره ملی فیلم فجر منتشر شد
- «افسانه سپهر» و «دیاِناِی» در راه اکران آنلاین
- آغاز کنسرتنمایش «فرهاد» از هفته آینده





