پایگاه خبری تحلیلی سینماسینما

سینماسینما، ایلیا محمدی‌نیا

شادروان فیلم محترمی است. گزنده و تلخ است اما کارگردان با انتخاب زبانی شیرین در ساختار روایی فیلمش تا حدود زیادی تلخی مضمون اصلی فیلم را کاهش می دهد تا مخاطب در میان این همه تلخی که همیشه در پیرامونش و جامعه، دیده و تجربه کرده و زیسته سرخورده نشده فراغتی هم اگر دست داد در پس تلخندهایش به آنها فکر کند.

آنچه که کارگردان فیلم به عنوان آسیب اجتماعی به آن پرداخته برای تمام خانواده های ایرانی ملموس و آشناست. این که خانواده های فرودست جامعه از منظر اقتصادی، چگونه در چنبره سنت های گاه دردسرساز در این مقطع تورم و اقتصاد متزلزل ناچار به تن دادن به سننی هستند که شرایط امروز نمی تواند منصفانه و عاقلانه باشد.
این که در این نابسامانی تنها داشتن شناسنامه می شود دلخوشی و جیب ها اما خالیست. اینکه فرهنگ ایرانی اگر چه در سختی است و روزگار سختی را پشت سر می گذارد اما با این همه خود میزبان میهمانی است که همان اندک دلخوشی را ندارد تا بلکه در مرزهای این خاک انسانی خود را داشته باشد.
اینکه با همه سختی ها و مرارت ها سنت های دیگر از دل این فرهنگ غنی کمک حالی می شوند تا کمی آرام بگیریم.